هفته ها است که صدای کوبیدن دستان نمایندگان بر روی میزهای شان به گوش می رسد. این اعتراض نسبت به عدم معرفی ۱۲ تن از وزیران کابینه رییس جمهور کرزی صورت می گیرد، اما هیچ گوش شنوایی نیست تا صدای نمایندگان مردم را بشنود و به آن توجه کند.
هفته ها اعتراض و سکوت نمایندگان با بی توجهی کامل حکومت همراه شده است. ظاهرا نمایندگان مردم اکنون درک کرده اند که تداوم این اعتراض ها راه به جایی نخواهد برد.
حکومت افغانستان در تلاش است تا با بی توجهی به این اعتراض ها، جایگاه پارلمان را در نزد افکار عمومی به نازل ترین حد آن تنزل دهد و با سیاست وقت کشی، تا دور جدید پارلمان از معرفی وزیران خودداری کند. اکنون سوال اساسی این است که چرا پارلمان کشور به مرحله ای رسیده است که کسی به صدای آن اهمیت نمی دهد؟
به نظر می رسد که حکومت افغانستان اکنون با گذشت پنج سال شناخت کاملی از تک تک نمایندگان به دست آورده است. حکومت اکنون به خوبی می داند که چگونه با کدام نماینده بر سر مسایل مختلف معامله کند. شناخت دقیق از ضعف ها، توانایی ها و قابلیت های فردی هر یک از نمایندگان سبب شده است تا حکومت سیاست های خود را بر اساس شناخت دقیق نسبت به پارلمان اعمال کند. بیشتر نمایندگان در پنج سال گذشته همواره با حکومت و وزیران امور پارلمانی در معامله قرار داشته اند و حکومت نیز دایما سیاست های خود را با معامله، امتیاز بخشی، اهدای تحایف و … بالای نمایندگان تحمیل کرده است. هر چند که تعدادی از نمایندگان با عزت نفس، در طول پنج سال تلاش کردند تا صدای مردم را از این جایگاه انعکاس دهند، اما این تعداد یک اقلیت هستند که حتا در درون پارلمان نیز همواره نفرین شده اند. شکاف های قومی، نبود احزاب قدرتمند سیاسی، فقدان شکل گیری فراکسیون های فعال پارلمانی، از ضعف های دیگر پارلمان می باشد.
به هر حال پارلمان کشور – به رغم امیدهای کلانی که در آغاز به آن بسته شده بود – اکنون نتوانسته است که به توقع های مردم پاسخ دهد. به نظر می رسد که با سنگ بنایی که نمایندگان این دور بر جا گذاشتند، پارلمان جدید نیز نتواند کاری از پیش ببرد. بدین ترتیب می توان گفت که دولت آینده با یک قوه مقننه ضعیف و فاقد اثرگذاری لازم همراه خواهد شد.
