به بی روزگاری مردم نباید خندید

آقای رییس جمهور!
وقتی نامه های دیگران را خطاب به شما می خوانم که در همین روزنامه نشر می شود، من هم بسیاری چیزها به ذهنم می رسید که باید با شما در میان بگذارم. راست اش حرف های نگفته ی زیاد و آرزوهای بزرگ و… داشتم و دارم.
اما وقتی قلم را گرفتم تا انتظارهای خود را یادداشت کنم، ناگاه تصمیمم تغییر کرد. راست اش یاد این شعر افتادم که ” صلاح مملکت خویش خسروان دانند”. با مرور این شعر دیدم که مطرح کردن هر خواهش با شما، آب در هاون کوبیدن خواهد بود. شاید هم آهن سرد به سندان کوفتن .
آب در هاون کوبیدن از این جهت که شاید به محض این که نتیجه رای گیری معلوم شود و شما برنده انتخابات شوید، از نظر شما و شریکان تان در قدرت، افغانستان  گل و گلزار می شود و تمامی آرزوهای مردم نیز تحقق یافته معلوم می شود. از این نظر جایی برای مطرح کردن سخن، آرزو، خواسته و ضرورت دیگری باقی نمی ماند و هر پیشنهادی از جانب ما به شما تحصیل حاصل محسوب خواهد شد.

اگر ما از بی قانونی ناله کنیم، اگر ما از بی کاری و بی روزگاری شکوه نماییم، اگر ما از نبود امنیت نگرانی نشان دهیم، اگر ما از زورگویی ترس خود را برملاسازیم، یا آرزوهایی دیگری را مطرح کنیم، از نظر شما بیهوده خواهد بود. زیرا شما به این چیزها گرفتار نیستید تا بدانید که این مصایب چه طعم تلخی دارند.
می دانم که شما هم افغانستان را در آیینه ی خود می بینید. وقتی می بینید نان تان گرم و آب تان سرد است و فرمان تان هم روی ماموران درگاه تان به مانند … می چلد، یقین تان حاصل می شود که برای تمام افغانستان ( مردم افغانستان) از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب، مراد حاصل شده است.
شاید اگر روزی به صورت قاچاقی بشنوی که کسی در قلمرو تحت زعامتت، از ناچاری و بی روزگاری اولادش را فروخته است، به بی چارگی اش بخندی که چرا …؟ یا هم اگر بشنوی که از سر نومیدی عده ای سرک شان را کاهگل کرده اند، باز هم قاه قاه خواهد خندیدی که به جای کاهگل چرا اسفالت نمی کنند که یک چندروزی دوام بیاورد.
می دانم کار شما بسیار زیاد است. خودت وقت نمی کنی که در جریان اخبار و حال و احوال مردم قرار بگیری و گاهی هم اگر از مشاورانت جویای احوال شوی، از خیر و خیرتی مملکت برایت اطمینان خواهند داد.
یکی می گفت که وقتی کسی رییس جمهور می شود، اطرافیان اش برایش عینک خوش بینی  و سمعک خوش شنوی می خرند. از پشت این عینک جادویی، رییس جمهور کوه مشکلات را کاه می بیند و وقتی در جامعه ای مشکلی به اندازه کاه وجود داشته باشد، چه لازم که رییس جمهورش خاطر خود را مکدر سازد.
وقتی می بینم که صلاح مملکت را از هرکسی بهتر می دانی، نیازی نیست که چیزی برایت بگویم و خود را به نظرت جاهل معرفی کنم. همان بهتر که در نامه ام رسیدنت به قصر پر از خاطره ی گلخانه را تبریک بگویم و بخواهم که از پنج سال کاخ نشینی خوب لذت ببر که عمر کوتاه دولتت بی هیچ نگذرد.
از جانب مردم هم خاطر جمع باش. اگر آزاری، اعتراضی، انتقادی، خواهشی، چیزی برخیزد، به حکیم باشی های مشاورت فرمان بده آرام می کنند.   
