تلاش امریکا برای تشکیل حکومت ایتلافی

روزنامه ی دیلی تلگراف، چاپ بریتانیا در گزارشی از تلاش بسیار شدید مقام های امریکایی پرده برداشته تا حامد کرزی را وادار به تشکیل حکومت ایتلافی با رقیب اش داکتر عبدالله نمایند، و به این صورت از تشنج های احتمالی پس از انتخابات جلوگیری نمایند.  
این روزنامه می نویسد که دیپلومات های غربی با توجه به نگرانی از نا آرامی های پس از انتخابات، بر فشارهای خود بر کرزی افزوده اند و حتا در هفته ی گذشته سفیر امریکا در کابل، جنرال آیکن بیری، بر اساس دستور هیلاری کلینتون، وزیر خارجه ی ایالات متحده، به دیدار حامد کرزی شتافت، و به گفته ی منابعی در واشنگتن، این دیدار “طوفانی” بوده است.
در این دیدار، سفیر امریکا از آقای کرزی خواسته است که با توجه به نتایج منتشر شده، خود را تا پایان شمارش آرا و معلوم شدن آرای واقعی، پیروز انتخابات اعلام ننماید. زیرا، این کار، به گفته ی سفیر امریکا، باعث تضعیف تلاش های ایالات متحده در افغانستان می گردد. پس از آن جلسه ی تشنج زا، رییس جمهور افغانستان از ملاقات با مقام های امریکایی خودداری ورزیده است.
قبلا آقای کرزی در یک مصاحبه با روزنامه فرانسوی فیگارو، در ارتباط به فشار های ایالات متحده در مورد انتخابات، گفته بود که او نمی خواهد  “دست نشانده ایالات متحده” شود، و خاطر نشان ساخته بود که این کشور در صدد تخریب او و خانواده اش می باشد.
دیلی تلگراف همچنان می نویسد با وجود این که انتخابات اخیر کرزی را در یک موقعیت قوی قرار داده و مدعی پیروزی است، اما، پشتیبانان غربی او، با توجه به تقلب صورت گرفته، به این پیروزی شک دارند، و بر اساس اطلاعات خصوصی حلقات نزدیک به ایالات متحده در افغانستان، از مجموعه ای آرا، ۵ صدهزار آن مورد تردید است. کما این که کمیسیون رسیدگی به شکایات انتخاباتی، ۲ صد هزار رای را قبلا باطل کرده است.
پیش از این، آقای دیوید میلیبند، وزیر خارجه بریتانیا، نیز در گفتگوی خود با رادیو ۴ بی بی سی، گفته بود که نمی تواند انتخابات افغانستان را “شفاف و عادلانه” بخواند. او همچنان گفت که اعتبار حکومت آینده بستگی به انعکاس واقعی حمایت های مردم از داکتر عبدالله در قالب رای در انتخابات ریاست جمهوری دارد.
در حالی که دیپلومات های غربی، نگرانی خود را از اعتراض های خیابانی به سبک معترضان انتخابات اخیر ایران، ابراز می دارند، داکتر عبدالله در گفتگو با روزنامه بریتانیایی سندی تایمز گفته است که اگر به تقلب های کلان انتخاباتی رسیدگی نشود، او نمی تواند اوضاع پرتنش و افراد معترض را کنترول نماید.
سندی تایمز از مقام های نزدیک به کرزی نقل می کند که داکتر عبدالله خواستار دوازده چوکی در کابینه آینده، در بدل ایتلاف اش با کرزی شده است، ولی، آقای عبدالله به این روزنامه گفته است که او تسلیم تقلب در انتخابات نمی شود، و نمی تواند که با یک رژیم متقلب ایتلاف نماید. او همچنان ادعا می نماید که از پنج رای ریخته شده در صندوق، یکی از آن آلوده با تقلب است.
هر چند دیپلومات های غربی، به جز از گزینه ی ایتلاف دو نامزد، کدام انتخاب دیگر را روی میز ندارند، ولی، قبلا آقای هالبروک به منظور شفافیت پروسه طرفدار برگزاری دور دوم انتخابات، بود. اما، در مصاحبه ی خود با بی بی سی عنوان کرد که برگزاری مجدد انتخابات نه صورت می گیرد و نه مطرح بحث است. چنین معلوم می شود که هزینه ی بالای انتخابات، سطح پایین امنیت، احتمال مشارکت بسیار پایین مردم به دلایل امنیتی و احتمال تکرار تقلب های جدید، برگزاری دور دوم انتخابات را ناممکن ساخته است. با این حال، کمیسیون مستقل انتخاباتی آمادگی خود را برای برگزاری مجدد انتخابات اعلام داشته است.
ماست مالی برای گذار از بحران؟
وزیر خارجه ی بریتانیا در مصاحبه با رادیو بی سی سی بیان داشت که آن ها در صدد ماست مالی انتخابات افغانستان نیستند. ولی معلوم می شود که غربی ها با فشار برای تشکیل حکومت ایتلافی در کشور، در صدد ماست مالی و پوشاندن ماهیت واقعی تقلب ها در انتخابات می باشند.
فعلا، مردم و ناظران و مقام های غربی در برابر یک عمل انجام شده قرار گرفته اند. انتخاباتی برگزار شده و تقلبی گسترده در آن صورت گرفته، گزارش ناظران بین المللی، به آن ساحاتی که توانسته اند دسترسی پیدا کنند، و هم چنان مقام های غربی از نتایج فعلی انتخابات حمایت نمی کنند. آقای کرزی از نحوه ی برگزاری انتخابات، مشارکت مردم و بی طرفی کمیسیون مستقل انتخابات ابراز رضایت کرده است، در مقابل رقیبان او، از جمله داکتر عبدالله، هم مشروعیت انتخابات را زیر سوال برده اند و هم استقلال کمیسیون انتخابات را. در این میان تنها آقای کرزی است که هم در صحت انتخابات اطمینان دارد و هم در عدم تقلب گسترده در آن.
گرنت کیپن، رییس کمیسیون سمع شکایات انتخاباتی به روزنامه ی واشنگتن پست گفته است که هدف آنها قوی ساختن نهادهای دموکراتیک و بر آورده ساختن اعتماد مردم بالای انتخابات است. ولی، مقام های امریکایی و اروپایی، خود را در موقعیت بغرنج احساس کرده و از عاقبت داستان انتخابات کشور بیم دارند. از این رو، آن ها به دنبال یک گزینه ی بی خطر  و راهی برای برون رفت اند.
مردم نیز با وجود آگاهی از تخلف ها و تقلب های انتخاباتی از سوی جناح های مختلف، امیدوار هستند که تنش های موجود در یک مصالحه سیاسی حل شود. ولی، نمی توان حتا با ایتلاف سیاسی میان دو نامزد اصلی نیز مشروعیت و اعتماد را به انتخابات برگرداند. زیرا، موضوع اصلی این است که تخلف های چشمگیر صورت پذیرفته، بخشی وسیعی از مردم در انتخابات شرکت کرده نتوانسته اند و به جای آنها صندوق ها پر شده است.
اگر غربی ها در تلاش اند که خود را از مخمصه نجات دهند، ولی برای افغانها قانون شکنی و تقلب در آرای مردم مهم است. هرچند امریکایی ها دل به حکومت ایتلافی بسته اند، ولی، با این کار نیز توقع مردم بر آورده شده نمی تواند. عدم مشروعیت انتخابات همیشه اختلافات در حکومت را شعله ور نگه خواهد داشت. در این وضعیت، قدرت رییس جمهور شکننده بوده و احتمال نمی رود که موتلفان سیاسی حکومت به فرمان و اوامر یک دیگر تن بدهند.