من ماندم و نفقه فرزندان

در گزارش امروز «از ورای دود و آتش» خانمی را با خود داریم که شوهرش را در یک حادثه راکتی در زمان طالبان از دست داده و آن حادثه را چنین بیان می‌کند: «شوهرم مرد غریب‌کار بود، اما زندگی را به بسیار خوبی سپری می‌کردیم زیرا وی همیشه کوشش داشت که ما را خوشحال ببیند و لقمه‌نان حلالی برای ما بیاورد. به‌همین خاطر او کار‌های شاقه‌ را انجام می‌داد تا ما راحت باشیم، به‌خصوص اولادها را بسیار دوست داشت ثمره ازدواج ما سه‌دختر و دوپسر بود. دشواری‌های سخت زندگی را با هم حل می‌کردیم، به‌خصوص زمانی‌که جنگ‌های میان‌گروهی به‌شدت جریان داشت، او همیشه از ما حمایت کرد و نگذاشت که به ما ضرر برسد. اما زمانی که جنگ‌های میان‌گروهی تقریبا خاتمه می‌یافت، روند تازه درگیری‌ها میان‌گروهی سیاه‌دل و تبهکار دیگر به‌نام طالبان و گروها‌ی درگیر آغاز شد. در یکی از روز‌ها شوهرم که می‌خواست به‌طرف کار برود، هنوز از خانه بیرون نشده بود که ناگهان راکتی در حویلی ما اصابت کرد و او را به‌شهادت رساند. شوهرم با مرگش پنج‌ فرزندم و مرا با دنیایی از غم رها کرد و بعد از آن من ماندم و مشکلات روزگار که باید در مقابل همه حوادث از اطفالم مواظبت کنم. در زمانی‌که زنان بدون محرمش نمی‌توانست به‌جایی بروند و یا هم نمی‌توانستند کار نماید، شما خود فکر کنند که خانمی با این همه مشکلات چگونه زندگی نموده و شب و روز خود را سپری کرده است. از دولت می‌خواهم که به ما کمی هم که شده توجه نماید و کمک‌هایی را برای ما فراهم نماید تا مانند سایر شهروندان حداقل یک زندگی بخورونمیری داشته باشیم. دیگر از جنگ خسته شدیم، باید کسانی که عاملان جنگ و خشونت هستند به اشد مجازات محکوم شوند و گرنه این ملت روی‌خوشی را نخواهد دید.»

خواننده‌گان محترم :-  جهت بهتر شدن این بخش ما به نظریات، انتقادات و پیشنهادات سالم شما به دیده‌ی قدر می‌نگریم با شریک ساختن چنین گزارش‌های شما در نشانی ذیل منتظر می‌باشیم.

Info_afg@solidarity for justice.org.af