شماری از زنان و دختران میگویند که با وضع محدودیتهای طالبان و حذف نهادهای حامی زنان از ساختار دولت، خشونتهای خانوادهگی علیه آنان به طور بیسابقهای افزایش یافته است. همچنان خشونت علیه زنان در خانوادههای جنگجویان طالبان نیز بارها گزارش شده است. در این گزارش، به وضعیت زندهگی زنی پرداخته شده که در برابر پرداخت ۴۰۰ هزار افغانی به نکاح یک عضو طالبان درآمده و سپس از سوی او مورد ضربوشتم شدید قرار گرفته است؛ تا جایی که بیهوش شده است. این زن که اکنون ناگزیر با یک جنگجوی طالب زندهگی میکند، روایت تلخ و دردناکی از وضعیت خود دارد و میگوید که با او همانند یک برده جنسی رفتار میشود.
مینه، زنی است که در برابر ۴۰۰ هزار افغانی به نکاح یک جنگجوی طالب درآمده است. او پیش از آنکه همسر این جنگجو شود، معلم بوده و تدریس میکرده است. به گفته مینه، رویاها و اشتیاقش برای درس دادن از بین رفتهاند و اکنون ساعتها به دیوار خیره میشود، بدون آنکه به یاد آورد آخرین بار کی ایستاده بوده است. مینه میافزاید که گاهی آنقدر در افکارش غرق میشود که حتا صدای گریه فرزندش را هم نمیشنود. او میگوید ذهنش تحت چنان فشاری قرار دارد که مغزش توان پردازش آن را ندارد.
زنی که روزی سالم، باسواد و سرشار از امید بود، امروز در آستانه فروپاشی روانی قرار دارد. چشمانش بیاختیار اشک میریزند و ذهنش سرشار از ترس، خشم و سکوتی سنگین است.
مینه در یکی از روستاهای کوچک ولایت میدان وردک بهدنیا آمده است؛ جایی که از همان نخستین نفسهای زندهگی، طعم تلخ تنهایی را چشید. زنی با قد بلند، موهای سیاه، پوستی گندم رنگ و چشمانی درشت؛ ظاهری که نشانی از زیبایی آرام دارد. نامش با محبت گره خورده، اما سرنوشتش سرشار از رنج، بیپناهی است.
پدرش را زمانی از دست داد که هنوز جنینی بیش نبود؛ قربانی دشمنیهای قومی شد. مادرش، تنها پناه و امیدش، درست پس از تولد او چشم از جهان فروبست. سرنوشت، مینه را به دستان کاکا و زنکاکایش سپرد؛ کسانی که او را نه بهچشم یک انسان، بلکه بهعنوان وسیلهای برای کسب پول میدیدند. بدون رضایتش، او را به عقد یکی از اعضای گروه طالبان درآوردند و در برابرش ۴۰۰ هزار افغانی طویانه گرفتند.
مینه میگوید که از همان روز، زندهگیاش به بردهگی در خانه شوهر گره خورد؛ جایی که نه محبتی دید و نه احترامی. بارها و بارها این جمله را شنید: «تو را به چهارصد هزار خریدیم، مفت نیامدی.»
این زن که زیر فشار شکنجههای خانوادهگی زندهگی میکند، میگوید که حتا اجازه نداشت کنار دیگران غذا بخورد. باید صبر میکرد تا همه سیر شوند؛ شاید چیزی برایش باقی بماند. بدون اجازه، حتا حق نداشت لقمهای نان یا بخشی از یک میوه تازه بردارد. هر بار که حرفی میزد، با توهین و خشونت وادارش میکردند که ساکت شود.
مینه میگوید: «زمانی میوه میآوردند، تنها زمانی اجازه داشتم بخورم که همه سیر شوند و چیزی باقی بماند. اگر میوه زیاد هم باشد، باید صبر کنم تا پشه و کرم بیفتد و دیگر کسی رغبت به خوردن نداشته باشد، آن وقت نوبت من میرسد.»
سه سال از ازدواج اجباری مینه میگذرد. اکنون کودکی دوساله دارد و در ماه هشتم بارداریاش به سر میبرد. چند روز پیش، زمانی که فرزندش گرسنه بود، تکهای کوچک از نان را به او داد. همین رفتار ساده خشم مادر شوهرش را برانگیخت. او از پسرش، که تازه از وظیفه برگشته بود، خواست تا «حد» زنش را نشان دهد و به او بفهماند که هیچگاه نباید بدون اجازه کاری انجام دهد. او تایید میکند که همسرش نیز در پاسخ، آنچنان او را لتوکوب کرد که مینه بیهوش شد. جنینی که در رحم داشت، برای ساعتها بیحرکت ماند.
او زنی باسواد است؛ در گذشته علوم دینی آموخته و در خانه برای دختران روستا تدریس میکرد. اما همین آگاهی و دانایی، برای خانواده شوهرش تهدید بهحساب میآمد؛ خانوادهای که نهتنها بیسواد بودند، بلکه به باورهای خرافی و سنتهای تحقیرآمیز سخت پایبند ماندهاند.
مینه تاکید میکند که شرعیات خوانده و همیشه سعی میکند در برابر رفتارهای نادرست، با آرامش و منطق واکنش نشان دهد. اما همسرش که بیسواد است، اغلب در مواجهه با حرفهای او احساس ضعف و خودکمبینی میکند. او میگوید که همسرش برای آنکه قدرت مردانهاش را به رخ بکشد، با هر سخن سادهاش مخالفت میکند و گاهی بدون هیچ دلیل موجه، تنها برای اثبات سلطهاش، با تمام توان او را لتوکوب میکند.
تبعیض، فقر، تحقیر، خشونت و تنهایی، تار و پود زندهگی این زن را بافتهاند. اکنون پزشکان میگویند که بهدلیل آسیبهای مکرر جسمی در ناحیه کمر، دیگر قادر به کنترل ادرار نیست. اما درد اصلی او تنها در جسمش نیست؛ بلکه در روح زخمیاش است که سالهاست التیام نیافته است، زخمی از بیرحمیای که سرنوشت بر او روا داشته است. با این حال، مینه هنوز با تمام وجود برای دختر دوسالهاش و جنینی که هنوز به دنیا نیامده است، با سختیها و بیعدالتیهای زندهگی میجنگد، بیآنکه کسی صدایش را بشنود.







