دختری که با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کرد و زنده‌گی بسیار دشواری داشت. در خانه‌ای بسیار محقر زنده‌گی می‌کرد که در زمستان قابل سکونت نبود. آن خانه کوچک و نم‌ناک بود. بدتر از آن، این بود که بابت همان خانه، کرایه هم پرداخت می‌کرد. او در آن خانه محقر با پدر و مادر پیرش زنده‌گی می‌کرد؛ پدر و مادری که سال‌های زنده‌گی جسم‌شان را ناتوان و قلب‌شان را رنجور ساخته بود و دیگر توان کارکردن نداشتند. بااین‌حال، پدرش تحمل خانه‌نشینی را نداشت. گاه‌گاهی از خانه بیرون می‌شد تا برای خودش کاری پیدا کند و بتوانند مقداری غذا بر سر سفره داشته باشند؛ اما به‌دلیل کهن‌سالی نمی‌توانست کاری پیدا کند و با چهره‌ای خسته و ناامید، دست‌خالی به خانه برمی‌گشت.
شب‌هایی بود که از شدت گرسنه‌گی نمی‌توانستند بخوابند و حتا نمی‌توانستند غم‌شان را روی دوش یکدیگر بگذارند؛ چون یکی از دیگری زخمی‌تر بود؛ زخمی از زخم‌هایی که زنده‌گی به آن‌ها وارد کرده بود. زیبایی‌های این جهان برای آن‌ها وجود نداشت؛ زیرا در این جهان، زیبایی‌ها تنها برای اندکی از افراد خوش‌شانس وجود دارد.
بااین‌حال، همه، رویای «جهان بهتر» برای زنده‌گی‌کردن را دارند. والدین این دختر نیز آرزو داشتند که دخترشان به مکتب برود، درس بخواند و کسی باشد که در این جهان حرفی برای گفتن داشته باشد. آرزوی آن‌ها فقط آینده‌ای روشن برای دخترشان بود. دختری که دلش مثل دریا بود و با قلب مهربانش تلاش می‌کرد دست پدرومادر پیرش را بگیرد، همراه لحظات تنهایی‌شان باشد، یاور تنگ‌دستی‌های‌شان و همدم بی‌کسی‌های‌شان.
او می‌خواست کمی از بار پدر را به دوش بکشد؛ با قالین‌بافی، اندکی از مخارج خود و بخشی از مخارج پدر و مادر پیرش را تامین می‌کرد. در کنار قالین‌بافی به مکتب هم می‌رفت، با این آرزو که روزی بتواند مرهمی بر قلب شکسته پدرومادرش باشد. داشتن چنین امیدی باعث می‌شد این زنده‌گی بی‌رنگ‌وبو را تحمل کند و در عالم خیال، رویاهایش را تصور کند. او رویای داشتن یک زنده‌گی را در سر داشت، نه صرفاً زنده‌بودنی بی‌معنا؛ دنیایی عاری از شکستن قلب کسی، دنیایی بدون درد و رنج. او موفقیتی را تصور می‌کرد که واقعاً مستحق آن بود. اما زنده‌گی از زخم‌زدن بر پیکر انسان‌ها خسته نمی‌شود. تا می‌تواند زخم‌های باز را بر تن انسانیت می‌گستراند و زخم‌های موجود در وجود انسان را عمیق‌تر می‌سازد. اتفاقاتی هستند که زنده‌گی تیره‌وتار را تاریک‌تر می‌کنند و سرنوشت با بی‌رحمی مسیر خود را می‌پیماید، بی‌آن‌که امیدها و رویاهای ما را ببیند، آن‌ها را به خاک سیاه می‌نشاند.
دختری که آرزوی زنده‌گی را داشت، مرگ متوقف ساخت؛ اما جای خالی‌اش صحنه‌ای دردناک در تاریخ به‌جا گذاشت. در سال ۱۴۰۰ هجری شمسی، در روز ۱۸ ثور، برابر با ۲۵ ماه مبارک رمضان، واقعه دردناکی در مکتب سیدالشهدا به وقوع پیوست که خون صدها دختر را بر زمین جاری ساخت. این دختر نیز قربانی خشونت و نفرت شد. در آن انفجار مهیب، مرگ در کمینش نشسته بود؛ بی‌آن‌که طعم شیرین زنده‌گی را چشیده باشد. او تلخی کشید و با تلخی مرد؛ نتوانست به آرزوهایش برسد و عصای دست پدر و مادرش شود.
اما حیف که مرگ درنده‌ای است که دردهای انسان را نمی‌بیند و در یک لحظه همه‌چیز را تمام می‌کند و نفس یک انسان را می‌گیرد. آن دختر برای همیشه چشم از این جهان فرو بست؛ اما با رفتنش، پدرومادرش تنها شدند و جایش دیگر در کنار آن‌ها خالی ماند.
چقدر دردناک است که عزیزی را در خاک سرد بگذارید. برای پدری که ازدست‌دادن دختر عزیزش دشوار بود، تحمل این درد آسان نبود. با قلبی آکنده از خون، از عمق وجودش ناله کرد و گفت: «دیگر همه‌چیزم را از دست دادم و دیگر توانی برای زنده‌ماندن ندارم. ما در این دنیای بی‌کسی تنها بودیم؛ اما بعد از تو تنهاتر شدیم.»
و آخرین حرفی که برای دخترش گفت، این بود: «چیزی برای من تغییر نکرده است. من هنوز مثل قبل، در خیال خود، موفق‌شدنت را می‌بینم و زنده‌گی‌ای را که نتوانستم برایت بسازم، در ذهنم برایت می‌سازم و آن لبخندی را که دنیا از تو گرفته بود، تماشا می‌کنم. خوشحالم که رها شدی، پر کشیدی و اکنون در آسمانی.»
