طالبان در سه سال گذشته بهطور دوامدار نظامیان پیشین را خودسرانه توقیف و شکنجه کرده و یا به قتل رساندهاند. آنان در جریان انتقامجوییهایشان از نظامیان پیشین، دهها تن را در ولایت پکتیکا بازداشت کرده و به قتل رساندهاند. طالبان در پکتیکا و سایر ولایتها نزدیکان و اعضای خانوادههای نظامیان پیشین را تهدید کردهاند که بازداشت و قتل نیروهای امنیتی پیشین را رسانهای نکنند. این گروه در ولایت پکتیکا سربازان معلول را نیز تیرباران کرده و مقبرههای برخی از نظامیان پیشین را انفجار دادهاند.
پکتیکا در جنوبشرق کشور، از ولایتهایی است که در آخرین روزهای نظام جمهوریت به دست طالبان افتاد. به گفته تعدادی از باشندهگان این ولایت، نظامیان پیشین در پکتیکا در سالهای جنگ افزون بر مبارزه با طالبان در این ولایت در عملیاتهای ضدطالبان در ولایتهای همجوار از جمله غزنی و پکتیا نیز اشتراک میکردند.
یافتههای روزنامه ۸صبح از پکتیکا نشان میدهد که طالبان از نظامیان پیشین در این ولایت انتقامجویی کردهاند و شمار زیادی از آنها را تحت تعقیب، بازداشت و مورد خشونت قرار دادهاند. آمار دقیق از قتل نیروهای امنیتی پیشین در این ولایت در دست نیست، اما منابع از بازداشت، محاکمه صحرایی و شکنجه نیروهای امنیتی پیشین خبر میدهند.
طالبان در یک مورد، قبر فرمانده قطعات خاص حکومت پیشین در ولسوالی ارگون پکتیکا را منفجر کردند و در مورد دیگر، سربازی را که بینایی خود را در انفجار ماین این گروه از دست داده بود، در مقابل خانهاش تیرباران کردند.
بدرالدین حیدری، مشهور به بدو، که در حکومت پیشین، فرمانده پولیس ولسوالی بکخیل این ولایت بود، پس از سقوط نظام به پاکستان پناه برده بود. او پس از برگشت به کشور، در ۱۰ حوت ۱۴۰۱ در ولایت خوست از سوی طالبان بازداشت شد. طالبان او را بلافاصله به ولایت پکتیکا انتقال دادند و فردای آن روز، در یک دادگاه صحرایی تیرباران کردند.
گلخان، یکی از فرماندهان پولیس محلی حکومت پیشین در ولسوالی متاخان ولایت پکتیکا، در ۲۰ میزان ۱۴۰۱، هنگامی که با خانوادهاش در یک موتر در حال سفر بود، موترش در ولسوالی متاخان مورد گلولهباری جنگجویان طالبان قرار گرفت که در این رویداد، یک پسر این فرمانده پیشین کشته شد و خودش با دو عضو دیگر خانواده زخم برداشت.
عبدالعلیم، از سربازان دارای معلولیت پولیس حکومت پیشین که پیش از تسلط طالبان در یک انفجار بینایی هر دو چشم خود را از دست داده بود، در ۱۰ میزان ۱۴۰۲، در روستای جلالزی ولسوالی جانیخیل در مقابل دروازه خانهاش از سوی طالبان تیرباران شد.
عبدالعلیم پیش از این ۱۲ تن از اعضای خانواده خود را در جنگ با طالبان از دست داده بود. او تنها سرپرست خانواده ۳۰ نفری بهشمول چند زن بیوه و کودکان یتیم بود.
طالبان در ادامه قتلهای انتقامجویانهشان، در ۱۹ اسد ۱۴۰۲، برادر معاون والی پکتیکا در حکومت پیشین را از خانهاش در ولسوالی یوسفخیل ربودند و یک روز بعد جسدش پیدا شد. او محمد یاسین نام داشت و دانشجوی نظامی در کابل بود.
در کنار این موارد، طالبان یک نظامی پیشین این ولایت را پس از برگشت از پاکستان به کشور در ولایت قندهار و یک نظامی دیگر را پس از برگشت از ایران در هلمند بازداشت کردند. با گذشت یک سال هنوز از سرنوشت این دو تن هیچ اطلاعی در دست نیست.
قابل ذکر است که طالبان در پکتیکا تنها به بازداشت، شکنجه و قتل نظامیان پیشین اکتفا نکردهاند و در دو مورد، مرقد فرماندهان نظامی متعلق به دوره جمهوریت در این ولایت را نیز منفجر کردهاند.
طالبان در ماه جدی سال ۱۴۰۰، مرقد دریاخان تلاش، یکی از نظامیان پیشین ولایت پکتیکا را که در برابر این گروه جنگیده بود، در ولسوالی سروبی این ولایت انفجار دادند و همچنان مرقد عزیزالله کاروان، یکی از نظامیان شناخته شده در صفوف قطعات ویژه پولیس در زون جنوبشرق، در ماه جوزای سال ۱۴۰۱ از سوی طالبان منفجر شد.
طالبان در سه سال گذشته، بهطور هدفمند نیروهای امنیتی حکومت پیشین را در ولایات مختلف هدف قرار دادهاند. این در حالی است که هفته گذشته، سراجالدین حقانی، وزیر داخله طالبان، در نشستی در ولایت پکتیا مدعی شد که این گروه به فرمان عفو عمومی رهبر خود متعهد مانده است.
