با ورود جنگجویان و انتحارکنندهگان طالبان، مردم تجربههای تلخ و دردناک حاکمیت دور نخست طالبان را در ذهنها زنده ساختهاند. این گروه بهرغم تعهداتش و ادعاهای مبنی بر تغییر، به حذف زنان از همه عرصهها ادامه داده است. اعمال ممنوعیتهای گسترده طالبان، باعث افزایش ازدواجهای اجباری و زودهنگام در هرات شده است. شماری از دختران که از سوی خانوادههایشان در هرات به نکاح اجباری طالبان درآمدهاند، میگویند که «کاش طالبان نمیآمدند و ما بدبخت نمیشدیم.»
شماری از باشندهگان هرات تایید میکنند که تسلط طالبان اوج نگرانی را میان دختران و دخترداران خلق کرده که مبادا تجربه تلخ حاکمیت دوره اول این گروه دوباره تکرار شود. براساس روایتها، در دوره اول حاکمیت طالبان، این گروه در بیشتر نقاط کشور دختران جوان و زنان خوشچهره را به نکاح اجباری خود درمیآوردند یا زنان را پس از گرفتن طلاق از شوهرانشان به خود نکاح میکردند.
با این حال، دختران زیر سن و جوانی که پس از تسلط طالبان به اجبار وادار به ازدواج شدهاند میگویند که آنان و خانوادههایشان هیچ تصمیمی برای ازدواج زودهنگام نداشتهاند، اما تسلط طالبان و نگرانیهای ایجاد شده سبب شده است تا به ازدواجهای ناخواسته وادار ساخته شوند.
فخریه (نام مستعار) دانشآموز صنف نهم در هرات بود. او میگوید که پس از تسلط طالبان مجبور به ازدواج اجباری شده است. او میافزاید که شرایط ازدواج را نداشت، ولی تسلط طالبان سبب شد تا خانوادهاش تصمیم ازدواجش را بگیرند.
فخریه تصریح میکند که آرزو داشت به آموزش و تحصیل خود ادامه بدهد؛ اما به گفته او، «حاکمیت سیاه طالبان» سرنوشت سیاه را در زندهگیاش رقم زد.
این دختر بازمانده از آموزش و قربانی سیاستهای تبعیضآمیز طالبان میگوید: «صنف ۹ لیسه هاتفی بودم. اصلاً فکر و ذهن خودم و خانودهام به ازدواج نبود، چون سن و سال من تقاضای ازدواج را نمیکرد و در پی ادامه درس و تحصیل بودم.»
این دختر که مجبور به ازدواج اجباری بهخاطر گسترش سیاستهای افراطگرایانه طالبان شده، تصریح میکند: «طالبان که آمدند به دل خانواده و پدرم وحشت ایجاد شد و همیشه با مردم میگفت که دختر من جوان شده است و همین شد که خواستگار آمد و بدون خواست خودم مرا نکاح کردند. حالا یکونیم سال است خانهدار هستم. احساس میکنم همه آرزوهایم نابود شده و خود را سیاهبخت میبینم و با خود میگویم که کاش طالبان نمیآمدند و ما بدبخت نمیشدیم.»
در همین حال، تعدادی از دختران جوان در هرات میگویند که علاوه بر ازدواجهای زودهنگام و اجباری شماری از دختران نیز به دلیل قدرت و پرداخت پول بیشتر به نکاح طالبان درآورده شدهاند. به گفته آنان، در حالی که طالبان زن داشتهاند، قدرت و پرداخت پول زیاد زیر نام طویانه سبب شده است تا دختران جوان را به نکاح دوم، سوم و چهارم خود دربیاورند.
آزیتا، یکی از دختران جوان در هرات است. او از سوی خانوادهاش زن دوم یک طالب شده است. به گفته او، پس از سالها انتظار برای انتخاب شوهر دلخواهش، از سوی پدرش در مقابل ۷۰۰ هزار افغانی به ازدواج دوم یک طالب درآورده شده است. او که با این ازدواج مخالف بود با تحقیر و تهدید از سوی خانوادهاش به ازدواج با یک طالب تن داده است.
آزیتا در حالیکه به این ازدواج اجباری تن داده، میگوید که ناگزیر شده به نکاح فردی درآید که شش سال پیش نیز عروسی کرده بود.
این دختر جوان که اکنون زن یک طالب شده است، میگوید: «همین قسم که پسران حق دارند برای خود زن دلخواه انتخاب کنند، ما دختران هم حق داریم که متاسفانه این حق با آمدن طالب از ما گرفته شده است و مانند من دختر جوانی که از سوی پدر و برادرانش معامله شده و خانم دوم یک طالب شدهام.»
آزیتا میافزاید: «یکی از طالبانی که همسایه ما بود به پیش پدرم خواستگاری روان کرد و از این که خیلی پول داشت، چشمهای پدرم هم سیاه شد و مرا بهعنوان زن دوم به او داد. من عذر و زاری کردم که این ازدواج را قبول نمیکنم؛ اما بهخاطری که اولاً خواستگار طالب بود و دوماً هفت لک پیشکش (طویانه) داد، پدر و برادرانم با توهین و تهدید مرا معامله و به وی نکاح کردند.»
خدیجه (نام مستعار)، یکی از دختران در هرات، میگوید که به نکاح سوم یک طالب درآمده است. او میافزاید که شوهرش در یکی از ادارات در مرکز شهر هرات وظیفه دارد که پس از حاکمیت طالبان تا کنون دو بار ازدواج کرده است.
خدیجه به روزنامه ۸صبح میگوید: «شوهرم یک زن داشت، اما وقتی طالبان آمدند و شهرها را گرفتند، زن دوم گرفت و هنوز دو سال نگذشته بود که به خواستگاری پیش پدرم روان کرد. بهخاطری که طالب قدرت داشت و پول زیاد داشت، خانوادهام بدون پرسان مرا به این طالب دادند که حالا من دختر جوان، زن سوم یک طالب هستم.»
پس از تسلط طالبان بر افغانستان، آمار ازدواجهای اجباری افزایش یافته است و شمار زیادی از افراد و فرماندهان این گروه زن دوم و سوم گرفتهاند.
