شماری از دختران که به‌دلیل ممنوعیت آموزش و کار از سوی طالبان به آموزش و کار آنلاین روی آورده‌اند، از هزینه بلند انترنت شکایت دارند. به گفته آنان، بهای انترنت در افغانستان بالا است و بسته‌های انترنتی نیز به‌سرعت تمام می‌شوند. آنان می‌گویند که هزینه بلند و کیفیت پایین انترنت، ادامه آموزش و انجام فعالیت‌های کاری را برای‌شان دشوار ساخته است. این دختران می‌افزایند که به‌دلیل نیاز به استفاده بیشتر از انترنت برای درس خواندن و انجام فعالیت‌های آنلاین، با محدودیت‌هایی از سوی خانواده‌های‌شان روبه‌رو می‌شوند و حتا گاهی در این زمینه مورد بازپرس قرار می‌گیرند.
شبنم (مستعار)، که به‌دلیل ممنوعیت آموزش از سوی طالبان به‌گونه آنلاین درس می‌خواند، از هزینه بلند و سرعت پایین انترنت شکایت دارد. او می‌گوید: «من به‌گونه آنلاین درس می‌خوانم؛ اما در کنار هزینه بلند انترنت، با مشکل پایین بودن سرعت آن نیز روبه‌رو هستم. با بسته‌های سه یا پنج جی‌بی، تنها می‌توانیم در سه یا چهار جلسه درسی اشتراک کنیم؛ در حالی که همین بسته‌ها نیز گرانند و بسته‌های حجیم‌تر هزینه‌ی بیش‌تری دارند.»
این بانو می‌افزاید: «از آن‌جایی که بیشتر ما دختران شاغل نیستیم، پرداخت هزینه انترنت برای‌مان دشوار است. به همین دلیل، در بسیاری موارد نمی‌توانیم در همه جلسه‌های درسی اشتراک کنیم. از سوی دیگر، با وجود پرداخت هزینه بلند انترنت، هنگام برگزاری درس‌ها اتصال انترنت پیوسته قطع و وصل می‌شود و ارتباطم با صنف آنلاین چندین بار قطع می‌گردد.»
عایشه (مستعار)، خبرنگاری که به‌گونه آنلاین کار می‌کند، می‌گوید کیفیت انترنت در افغانستان هیچ‌گاه رضایت‌بخش نبوده و در حال حاضر نیز نسبت به گذشته بدتر شده است. به گفته او، کیفیت خدمات انترنتی در شبکه‌های مخابراتی مختلف پایین‌تر از حد انتظار است.
این خبرنگار می‌گوید: «من به‌گونه آنلاین کار می‌کنم و متاسفانه با مشکلات زیادی در زمینه انترنت روبه‌رو هستم. هزینه انترنت بلند است، اما کیفیت آن پایین. روند بارگذاری و دریافت فایل‌ها نیز زمان زیادی می‌گیرد و این مساله انجام کارهای آنلاین را دشوار می‌سازد. با این حال، کاربران ناگزیرند هزینه زیادی برای آن بپردازند. در شبکه‌های مخابراتی افغانستان، بهای یک جی‌بی انترنت بین ۱۰۰ تا ۱۱۰ افغانی است؛ در حالی که این حجم انترنت تنها برای چند ساعت استفاده کفایت می‌کند. چنین هزینه‌ای برای بسیاری از کاربران سنگین است، به‌ویژه برای کسانی که برای کار و فعالیت‌های روزمره به انترنت نیاز دارند.»
زینب (مستعار)، که هزینه‌ی بلند انترنت برای او نیز چالش بزرگی است، می‌گوید که به‌گونه آنلاین درس می‌خواند و از طریق انترنت با دوستانش نیز در ارتباط است. به گفته او، پدرش هزینه انترنت را می‌پردازد و به همین دلیل، در استفاده از انترنت با محدودیت‌ها و مشکلات زیادی روبه‌رو است. او می‌گوید: «از انترنت هم برای درس خواندن به‌گونه آنلاین و هم برای دریافت خبرها و اطلاعات استفاده می‌کنم. وقتی خانواده‌ام هزینه انترنت را می‌پردازد، برای استفاده از آن محدودیت تعیین می‌کند و حتا گاهی از این موضوع ناراحت می‌شود. هزینه انترنت در افغانستان بلند است و بسته‌های انترنتی نیز به‌سرعت تمام می‌شوند. دوست دارم توانایی پرداخت هزینه انترنت خودم را داشته باشم؛ اما به‌دلیل نبود فرصت‌های کاری، بیکار هستم.»
رویا (مستعار) می‌گوید که به‌دلیل محدودیت‌های آموزشی در افغانستان، او و شماری دیگر از دختران به آموزش آنلاین روی آورده‌اند؛ اما هزینه بلند و کیفیت پایین انترنت، ادامه آموزش را برای آنان دشوار ساخته است.
او می‌گوید: «به‌دلیل محدودیت‌های آموزشی در افغانستان، من و سایر دختران به آموزش آنلاین روی آورده‌ایم. آموزش و کار آنلاین، تنها راهی است که در شرایط کنونی می‌توانیم از طریق آن به فعالیت‌های آموزشی و کاری خود ادامه دهیم. با این حال، به‌دلیل هزینه بلند و کیفیت پایین انترنت، بارها نتوانسته‌ام درس‌هایم را به‌موقع دنبال کنم.»
او می‌افزاید: «برای دخترانی مانند من در افغانستان، هر بار که بسته انترنتی‌ام تمام می‌شود یا توانایی خرید بسته جدید را ندارم، احساس می‌کنم فرصت یادگیری را از دست می‌دهم. این وضعیت به‌تدریج انگیزه و علاقه‌ام را به درس خواندن کاهش می‌دهد.»
خدیجه (مستعار) می‌گوید که هزینه بلند انترنت یکی از چالش‌های جدی او است. به گفته او، هنگام درس خواندن، تماشای ویدیو یا استفاده از انترنت برای فعالیت‌های کاری و آموزشی آنلاین، بسته انترنتی‌اش به‌سرعت تمام می‌شود و ناگزیر است دوباره کریدت خریداری کند. خدیجه می‌گوید: «هزینه انترنت نیز ارزان نیست و پرداخت آن برای افرادی که درآمد اندکی دارند، دشوار است. به باور من، بهای انترنت باید کاهش یابد تا همه بتوانند به‌راحتی از آن برای آموزش، کار و پیشرفت استفاده کنند.»
زهرا (مستعار) می‌گوید که هزینه انترنت در تمامی شبکه‌های مخابراتی بلند است و به همین دلیل، ناگزیر شده است از چندین شبکه‌ی مخابراتی سیم‌کارت خریداری کند.
او می‌گوید: «هزینه فعال‌سازی بسته‌های انترنتی در تمامی شبکه‌های مخابراتی بلند است و من شخصاً توان پرداخت آن را ندارم. در کنار این، سرعت انترنت نیز پایین است و فعال‌سازی وای‌فای هم هزینه‌ی زیادی دارد. مشکل دیگر این است که شماری از شبکه‌های مخابراتی بدون درخواست کاربران، برخی بسته‌های انترنتی را فعال می‌کنند. همه‌ی این مشکلات، به‌ویژه برای کسانی که به‌گونه آنلاین درس می‌خوانند، چالش‌برانگیز است.»
این در حالی است که شماری از باشنده‌گان شهر کابل چندی پیش در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح از کیفیت پایین خدمات انترنتی در این شهر شکایت کرده بودند. آنان افزوده بودند که از خدمات انترنتی افغان تیلی‌کام استفاده می‌کنند، اما سرعت انترنت بسیار پایین آمده و در طول یک ساعت بیش از ده بار قطع و وصل می‌شود. به گفته آنان، این وضعیت سبب کاهش سرعت و کیفیت کارهای آنلاین شده و فشار و استرس ناشی از آن، زنده‌گی‌شان را دشوارتر کرده است.
سال گذشته، طالبان به دستور هبت‌الله آخوندزاده، رهبر این گروه، انترنت فایبر نوری را قطع کردند و مدعی شدند که این اقدام «برای جلوگیری از فساد اخلاقی» صورت گرفته است. براساس این دستور، تمامی خدمات مخابراتی در افغانستان به‌مدت ۴۸ ساعت به‌گونه کامل قطع شده بود.
