شماری از باشندهگان کابل از افزایش سرقتهای مسلحانه از خانهها در روزهای اخیر شکایت دارند. آنان میگویند دزدان بهصورت گروهی و سازمانیافته عمل کرده و شبهنگام وارد خانهها میشوند و داراییهای مردم را به سرقت میبرند. به گفته آنان، در برخی موارد، دزدان علاوه بر سرقت، به افراد داخل خانه نیز آسیب میرسانند. آنان میافزایند که این افراد مسلح، خود را بهعنوان نیروهای طالبان معرفی کرده و به بهانه تلاشی وارد خانهها میشوند.
احمد سروش، یکی از باشندهگان ناحیه هژدهم کابل، از افزایش سرقتهای مسلحانه و گروهی در این شهر ابراز نگرانی میکند. او میگوید که در یک هفته پسین، در منطقه آنان سه خانه در یک شب مورد سرقت قرار گرفته است. به گفته او، دزدان بهگونه گروهی و بدون هراس وارد خانههای مردم شده و داراییهای آنان را به سرقت میبرند. او میافزاید که کمرههای امنیتی نصبشده نیز نتوانسته از وقوع چنین رویدادهایی جلوگیری کند.
آقای سروش میگوید: «در کوچه ما کمره هم است، اما هیچ تاثیری ندارد. تصور کنید که در یک شب حدود ۲۸۰ هزار دالر از یک خانه به سرقت رفته، پدر خانواده کشته شده و افراد داخل خانه بهشدت لتوکوب و شکنجه شدهاند. با وجود چنین رویدادهایی، چگونه میتوان گفت که امنیت تامین است؟ من واقعاً از این وضعیت شوکه هستم. طالبان باید مسوولیت بپذیرند و از جان و مال مردم حفاظت کنند و بهجای شعار، به مشکلات مردم رسیدهگی کنند.»
شیرآغا، یکی از باشندهگان ناحیه ششم کابل، افزایش سرقتهای مسلحانه و گروهی در این شهر را نگرانکننده میداند. او میگوید که بهتازهگی دزدان مسلح خانه پسر کاکایش را نیز مورد سرقت قرار دادهاند. به گفته او، پسر کاکایش بهدلیل بیاعتمادی و ترس، برای پیگیری اموال سرقتشدهاش به نهادهای مربوط مراجعه نکرده است.
این باشنده کابل میگوید: «دزدی بسیار زیاد شده است. از فامیل خودم، خانه پسر کاکایم را دزدان سرقت کردند. او بیچاره سر کار میرود و همسرش بهخاطر عروسی خواهرش به بیرون رفته بود. وقتی از کار برگشت، دید که دروازه شکسته و همه اموالش را بردهاند. فعلاً اوضاع بسیار بد شده است؛ دیگر نمیتوان خانه را به امان خدا گذاشت و رفت. خواست ما این است که به این وضعیت توجه جدی صورت گیرد.»
سالم، یکی دیگر از باشندهگان کابل، میگوید که دزدیهای مسلحانه در منطقه آنان نیز در روزهای پسین افزایش یافته و این وضعیت نگرانیهای جدی را در میان مردم بهوجود آورده است. به گفته او، دزدان در این اواخر به شیوههای مختلف اقدام به سرقت اموال مردم میکنند. به گفته سالم، افزایش بیکاری و مشکلات اقتصادی از عوامل اصلی افزایش چنین رویدادها عنوان میشود. او از طالبان میخواهد که برای کاهش این رویدادها اقدام جدی روی دست گیرند.
این باشنده کابل میگوید: «در این اواخر دزدی زیاد شده است. سه شب پیش، حدود ساعت ۹ شب، در کوچه ما نیز یک خانه مورد سرقت قرار گرفت؛ اما به کمک خداوند، دزدان نتوانستند اجناس را با خود ببرند، چون مردم متوجه شدند و آنان فرار کردند. مردم گرسنه شدهاند، وضعیت اقتصادی خراب است و بیکاری زیاد شده است.»
اما احد، یکی از باشندهگان ناحیه هفتم شهر کابل، میگوید که سرقتهای مسلحانه در منطقه آنان نیز رخ میدهد، اما بهگونه گسترده نیست. به گفته او، باشندهگان بهدلیل تجربه رویدادهای فجیعتر، اینگونه حوادث را کماهمیتتر تلقی میکنند. او میگوید: «در ناحیه هفتم شهر کابل زندهگی میکنیم. در اینجا بهندرت واقعات دزدی را میشنویم و از آنچه در دیگر بخشهای کابل جریان دارد، چندان آگاهی نداریم ممکن بیشتر باشد چون در ناحیههای مرکزی چنین حالت است.»
طالبان پس از تسلط دوباره بر کابل، بارها از برقراری «امنیت پایدار» در سراسر افغانستان، بهویژه در پایتخت، سخن گفتهاند. با این حال، افزایش سرقتهای مسلحانه در کابل که نماد حاکمیت طالبان بهشمار میرود این ادعاها را زیر پرسش برده است. به گفته باشندهگان کابل، در بسیاری از موارد دزدان مسلح وسایط نقلیه مانند موتر، موترسایکل و گوشیهای موبایل را از شهروندان به سرقت میبرند و در صورت مقاومت، قربانیان را زخمی کرده و گاهی حتا به قتل میرسانند. با وجود این، طالبان در سخنرانیها و بیانیههای خود همچنان بر تامین امنیت شهروندان تاکید کرده و وقوع چنین رویدادها را انکار یا کماهمیت جلوه میدهند.
همزمان، گزارش «شاخص جهانی صلح ۲۰۲۵» نیز تصویری نگرانکننده از وضعیت امنیتی افغانستان ارایه میکند. بر بنیاد این گزارش، افغانستان همچنان در میان ناآرامترین کشورهای جهان قرار داشته، پنجمین کشور ناامن جهان و ناآرامترین کشور در جنوب آسیا شناخته شده است. در بخش ایمنی و امنیت، افغانستان با کسب رتبه ۱۶۳ در پایینترین جایگاه جهانی قرار گرفته و سطح صلح در این کشور ۰.۲۸ درصد کاهش یافته است. افزون بر این، افغانستان در شاخصهای بحرانی نیز بدترین نمره ممکن، یعنی ۵ از ۵، را به دست آورده است.






