«آینده افغانستان» در کنفرانس هالند

کنفرانس بین المللی هالند با عنوان” آینده افغانستان” با اشتراک حدود هشتاد کشور به شمول کشورهای همسایه ی افغانستان روز گذشته برگزار شد تلاش ها از سوی ایالات متحده و سایر کشور های غربی ادامه دارد تا مشکلات افغانستان از طریق همکاری های منطقه ای حل گردد. حامد کرزی، رییس جمهور افغانستان در این کنفرانس گفت که بدون همکاری صادقانه کشور های همسایه افغانستان مبارزه با تروریزم در افغانستان پیروز نخواهد شد.
آقای کرزی در این کنفرانس تاکید کرد که همسایه های افغانستان باید همکاری های بیشتری برای مبارزه با شورشیان در افغانستان داشته باشند. نخستین سخنران این کنفرانس هیلاری کلینتون، وزیر خارجه امریکا بود. خانم کلینتون به استفاد ه از ابزار های دفاعی، دیپلوماتیک و بازسازی به منظور باز گرداندن آرامش به افغانستان تاکید کرد.
بان کی مون، سرمنشی سازمان ملل متحد در کنفرانس هالند تقویه نیروهای امنیتی افغانستان برای تامین صلح دایمی در افغانستان را ضروری دانسته است. آقای مون از استراتژی جدید ایالات متحده امریکا برای افغانستان و پاکستان حمایت کرد و افزود که زمانی افغانستان میدان نبرد میان گروه های مسلح بود، اما حالا جامعه جهانی برای امنیت و بازسازی این کشور متعهد است.
کمک های نقدی
هرچند که هدف از برگزاری کنفرانس هالند تعهد کمک های جدید جامعه جهانی برای افغانستان نبود، اما با آنهم کمک های جدیدی از سوی جامعه بین المللی برای بازسازی افغانستان وعده شد. مسوول روابط خارجی اتحادیه اروپا در حاشیه این کنفرانس از کمک ۶۰ ملیون یورو برای بازسازی افغانستان خبر داد. در همین حال سرمنشی ناتو نیز پیش از تدویر این کنفرانس گفته بود که تلاش دارد تا صندوق اعانه را برای حمایت از اردوی ملی افغانستان ایجاد کند و از طریق آن هرسال دو میلیارد دالر برای افزایش و تجهیز  اردوی ملی کمک شود.
نگرانی از فساد
در کنفرانس هالند بر این نکته تمرکز شد  که تعهدات کنفرانس پاریس چه نتایجی با خود داشته است. بزرگترین نگرانی کشور ها و نهاد های بین المللی که در کنفرانس پاریس کمک ۲۱ میلیارد دالری را برای افغانستان تعهد کرده بودند، وجود فساد بیش از حد در ادارات دولتی افغانستان بود. مقام های کشور های غربی از جمله امریکا که بزرگترین کمک کننده ی افغانستان است، بارها گفته اند که کمک ها در افغانستان به دلیل وجود فساد به صورت موثر آن به مصرف نمی رسد. در استراتژی جدید امریکا نیز بر میکانیزم شفاف توزیع و مصرف کمک ها تاکید شده است. احمد بهزاد، نماینده پارلمان افغانستان در رابطه به این که دولت افغانستان تا چه اندازه تعهدش در رابطه به کاهش فساد را پس از کنفرانس پاریس عملی کرده، می گوید دولت افغانستان در این راستا دست آورد قابل توجهی ندارد و هنوز هم جامعه ی جهانی در نقش قوی ترین منتقد فساد در ادارات دولتی قرار است. آقای بهزاد می گوید راه حل کنترول فساد در افغانستان این است تا با نافذ شدن قانون، باند های مافیایی که ادارات دولتی را در کنترول خود دارند، از ادامه فساد و اختلاس کوتاه گردد. اما سلطان احمد بهین سخنگویی وزارت خارجه می گوید، باوجودی که دولت افغانستان در مبارزه با فساد متعهد است اما این مبارزه یک روند طولانی است نه کوتاه مدت و آنی. آقای بهین می گوید زمانی که دولت افغانستان پیشنهاد می کند تا کمک ها از طریق بودجه دولت به مصرف برسد خود به این معناست که این کار می تواند ظرفیت و توانایی دولت را بلند ببرد و در نتیجه به کاهش و کنترول فساد نیز کمک می نماید. آقای بهین می گوید هر زمانی که سخن از موثریت مصرف کمک ها گفته می شود، باید نحوه ی مصرف این کمک ها توسط نهاد های غیردولتی نیز مد نظر گرفته شود، زیرا حکومت افغانستان از آنچه که انجام می دهد حساب نیز می دهد و باید این شیوه برای تمام نهاد هایی که کمک های بین المللی را در افغانستان به مصرف می رسانند، تطبیق شود.
احمد بهزاد، نماینده هرات در ولسی جرگه می گوید، بزرگترین دست آورد جامعه جهانی در افغانستان شکست طالبان و بنیان گذاری یک نظام مردم سالار است. به نظر آقای بهزاد روند مردم سالاری در افغانستان با مشکلاتی مواجه شده است. چالش های مبارزه با تروریزم در فقر، بیکاری و مشکلات اقتصادی مردم افغانستان از مواردی است که جامعه جهانی هنوز نتوانسته در این عرصه ها دست آورد های کلانی داشته باشد و این موضوع سبب شده  تا نارضایتی عمومی در میان شهروندان افغانستان در مورد جامعه جهانی و کارکردهای آن بیشتر شود. آقای بهزاد می گوید در عرصه ی حاکمیت قانون نیز به نحوی دستگاه حاکم خواسته است تا از قانون استفاده ابزاری نماید. بهزاد می افزاید که افغانستان در عرصه های تولید و قاچاق مواد مخدر نیز با وجود تلاش جامعه جهانی ناکامی هایی داشته است. بهزاد می گوید در توزیع امکانات و کمک هایی که از سوی جامعه جهانی در افغانستان سرازیر شده است عدالت در نظر گرفته نشده است :”در توزیع امکانات و پروژه های بازسازی در مناطق مختلف افغانستان، ما شاهد بی عدالتی ها و تبعیض ها هستیم و روند تقسیم غیرعادلانه ی منابع هم از سوی دولت دنبال شده و هم با بی توجهی و بی اعتنایی جامعه جهانی همراه بوده است”.