شماری از باشنده‌گان ولایت بدخشان از ضعف خدمات انترنتی و اختلال در فعالیت سیم‌کارت‌های مخابراتی در شماری از ولسوالی‌های این ولایت شکایت دارند. آنان می‌گویند که دسترسی محدود و نامنظم به انترنت و خدمات مخابراتی، زنده‌گی روزمره و فعالیت‌های اقتصادی مردم را با دشواری‌های جدی روبه‌رو کرده است.
این باشنده‌گان در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح می‌گویند که مشکلات مخابراتی به‌ویژه در ولسوالی‌های دوردست بدخشان، زنده‌گی افراد شاغل، کسبه‌کاران و سایر مردم را تحت تاثیر قرار داده و زمینه ارتباطات روزمره و پیش‌برد فعالیت‌های کاری آنان را با مشکل مواجه ساخته است.
به گفته آنان، باشنده‌گان ولسوالی پنج‌گانه دروازها به‌دلیل نبود دسترسی به خدمات مخابراتی، ناگزیر شده‌اند سیم‌کارت‌های تاجیکستانی را با بهای بسیار بلند، حتا تا ۲۰ هزار افغانی، خریداری کنند. آنان می‌افزایند که هزینه بسته‌های انترنتی این سیم‌کارت‌ها نیز بسیار گران است و استفاده از آن‌ها بار مالی بیش‌تری بر دوش خانواده‌ها و کسبه‌کاران گذاشته است.
نوید (مستعار)، باشنده ولایت بدخشان، از کندکاری خدمات مخابراتی شکایت دارد. او می‌گوید که حتا در مرکز این ولایت نیز انترنت و خدمات شرکت‌های مخابراتی به‌درستی فعالیت نمی‌کنند و باشنده‌گان بسیاری از ولسوالی‌های بدخشان با مشکلات جدی در زمینه دسترسی به انترنت و خدمات مخابراتی روبه‌رو هستند. به گفته او، باشنده‌گان این ولایت نمی‌توانند با دوستان و اعضای خانواده‌شان در خارج از کشور به‌راحتی ارتباط برقرار کنند و ناگزیرند ساعت‌ها مسیرهای طولانی را طی کنند تا به شهر، تپه‌ها یا کوه‌ها بروند و از آن‌جا بتوانند با خانواده‌های‌شان ارتباط برقرار کنند.
این باشنده بدخشان می‌گوید: «باشنده‌گان ولسوالی‌های پنج‌گانه درواز، سیم‌کارت‌های تاجیکستانی را با قیمت بسیار گزاف، حدود ۱۵ تا ۲۰ هزار افغانی، از بازار مشترک خریداری کرده و از انترنت این کشور استفاده می‌کنند. افزون بر این‌که سیم‌کارت‌ها را با قیمت بلند تهیه می‌کنند، بسته‌های انترنتی نیز برای آنان هزینه زیادی دارد.»
نوید می‌افزاید: «حتا در مرکز بدخشان نیز در بیشتر اوقات انترنت و سیم‌کارت‌های مخابراتی به‌درستی کار نمی‌کنند. در مواردی هم که انترنت فعال است، تنها برای استفاده از واتساپ و فیسبوک قابل استفاده است. اما برای انجام کارهای دیگر، مانند تنظیم و راه‌اندازی فورم‌ها، آپلود فایل‌ها، دانلود نرم‌افزارها، جست‌وجو در گوگل، دانلود ویدیو و استفاده از یوتیوب، انترنت عملاً پاسخ‌گو نیست. خواست ما از مسوولان طالبان این است که مشکلات انترنت و خدمات سیم‌کارت‌های مخابراتی را برطرف کنند تا این مشکل اساسی مردم حل شود.»
تقوا (مستعار)، باشنده دیگر ولایت بدخشان، می‌گوید که ضعف انترنت و ناکارآمدی خدمات مخابراتی، به‌ویژه در مناطق دوردست این ولایت، یکی از مشکلات جدی باشنده‌گان بدخشان به شمار می‌رود. به گفته او، در برخی موارد سرعت انترنت به اندازه‌ای کاهش می‌یابد که حتا باز کردن یک صفحه ساده انترنتی نیز با دشواری همراه است. همچنان در شماری از مناطق، تماس‌های تلفنی به‌درستی برقرار نمی‌شود و باشنده‌گان برای برقراری یک تماس چنددقیقه‌ای ناگزیرند بارها تلاش کنند.
این باشنده بدخشان می‌گوید: «متاسفانه باشنده‌گان شماری از مناطق بدخشان هنوز از ابتدایی‌ترین خدمات مخابراتی محروم‌اند. واقعاً تأسف‌بار است که در عصر تکنالوژی و گسترش روزافزون ارتباطات، یک جوان در بدخشان به‌دلیل نبود انترنت باکیفیت، از فرصت‌های آموزشی، دسترسی به اطلاعات و امکانات برابر برای پیشرفت محروم بماند. مردم بدخشان خواستار امتیاز ویژه‌ای نیستند؛ آنان تنها می‌خواهند همانند سایر شهروندان کشور به انترنت باکیفیت و خدمات مخابراتی معیاری دسترسی داشته باشند. این خواسته نه یک امتیاز اضافی، بلکه حق اساسی باشنده‌گان این ولایت است.»
جاوید (مستعار)، باشنده ولسوالی راغستان ولایت بدخشان، نیز از مشکلات گسترده مخابراتی و ضعف خدمات انترنتی در این ولسوالی شکایت دارد. به گفته او، در حال حاضر تنها شبکه مخابراتی «افغان بیسیم» در این ولسوالی فعال است؛ اما این شبکه نیز در بیشتر اوقات، بدون دلیل مشخص، برای مدت‌های طولانی، حتا سه تا چهار روز متوالی، قطع می‌شود. این وضعیت مشکلات جدی را برای باشنده‌گان محل، به‌ویژه افراد شاغل و کسبه‌کاران، به وجود آورده و روند فعالیت‌های اقتصادی و ارتباطات روزمره آنان را مختل کرده است.
این باشنده بدخشان می‌گوید: «حدود سه سال می‌شود که در ولسوالی راغستان بدخشان به فعالیت صرافی مشغول هستم و در این مدت همواره با مشکلات جدی مخابراتی و انترنتی مواجه بوده‌ام. در این ولسوالی تنها سیم‌کارت شبکه افغان بیسیم قابل استفاده است؛ اما همین شبکه نیز بدون هیچ دلیل مشخصی، گاهی برای سه تا چهار روز متوالی قطع می‌شود. این وضعیت مشکلات زیادی را برای من به وجود آورده و ارتباطات و فعالیت‌های تجاری و اقتصادی من را با اختلال مواجه می‌کند. از سوی دیگر، سرعت انترنت نیز بسیار پایین است و در بیشتر ساعات روز، عملاً قابل استفاده نیست.»
یاسر (مستعار)، باشنده ولایت بدخشان و دانشجوی دانشگاه کابل، می‌گوید که هرگاه در رخصتی‌های زمستانی یا سایر تعطیلات به بدخشان بازمی‌گردد، به‌دلیل نبود انترنت و اختلال در شبکه مخابراتی، حتا نمی‌تواند به‌درستی با هم‌صنفان و دوستان دانشگاهیش ارتباط برقرار کند که این وضعیت، پیگیری امور درسی و تبادل معلومات را برایش دشوار کرده است.
این دانشجو می‌گوید: «با وجود فعالیت چندین شبکه مخابراتی در کشور، در منطقه محل سکونت ما تنها یک شبکه مخابراتی قابل استفاده است که آن هم در بیشتر اوقات، به‌دلیل مشکلات فنی، قادر به ارایه خدمات و برقراری تماس نیست. در شماری از مناطق بدخشان هیچ‌یک از شبکه‌های مخابراتی پوشش ندارد و باشنده‌گان این مناطق با مشکلات جدی در زمینه برقراری ارتباط و دسترسی به انترنت روبه‌رو هستند.»
این دانشجو از شرکت‌های مخابراتی و مسوولان مربوطه طالبان می‌خواهد که برای گسترش پوشش شبکه‌ها و تأمین انترنت باکیفیت در مناطق محروم بدخشان اقدام کنند.
این در حالی است که چندی پیش شماری از باشنده‌گان شهر کابل نیز از کیفیت پایین خدمات انترنتی در این شهر شکایت کرده بودند. آنان فته بودند که از خدمات انترنتی افغان تیلی‌کام استفاده می‌کنند، اما سرعت انترنت بسیار پایین است و در طول یک ساعت بیش از ده بار قطع و وصل می‌شود. به گفته آنان، این وضعیت شبب کاهش سرعت و کیفیت کارهای آنلاین شده و فشار و استرس ناشی از آن، زنده‌گی‌شان را دشوارتر کرده است.
سال گذشته، طالبان به دستور هبت‌الله آخوندزاده، رهبر این گروه، انترنت فایبر نوری را قطع کردند و مدعی شدند که این اقدام «برای جلوگیری از فساد اخلاقی» صورت گرفته است. براساس این دستور، تمامی خدمات مخابراتی در افغانستان به‌مدت ۴۸ ساعت به‌گونه کامل قطع شده بود.
