سال تعلیمی جدید روز پنجشنبه گذشته با سخنان حامد کرزی رسما آغاز گردید. در این مراسم آقای کرزی خطاب به مخالفان مسلح گفت: “طالب جان” من و تمام مردم افغانستان می خواهیم تا دست از دشمنی برداشته و اجازه دهید که فرزندان افغانستان به مکتب رفته و درس بخوانند. وی در بخش دیگری از سخنان خود افزود: مسدود کردن مکتب به روی کودکان افغانستان بزرگترین ظلم و دشمنی با اسلام و این کشور است.
این در خواست در حالی از سوی آقای کرزی مطرح می گردد که بنابر آمار ارایه شده از سوی وزارت معارف تا اکنون در جنوب و جنوب شرق کشور ۶۵۰ مکتب مسدود و ۴۰۰ هزار متعلم از رفتن به مکتب محروم شده اند. در همین مدت ده ها مکتب به آتش کشیده شده، هزاران جلت کتاب نابود و مقداری از آموزگاران و مدیران معارف سر بریده شده اند. تلاش حکومت طی سال های گذشته در قسمت تامین امنیت معارف تا کنون نتیجه ای نداده و طالبان با این روش موفق شده اند تا حضور شان را برای مردمان ساکنان جنوب و جنوب شرق به نمایش گذارند. خطاب رییس جمهور کرزی با لحن مملو از عطوفت” طالبان جان” با دشمنان مردم و معارف کشور در حالی صورت می گیرد که قبل از این طالبان خواست های آقای کرزی را با حمله های انتحاری، و حمله بر ساختمان های دولتی پاسخ گفته بودند.
آقای کرزی به خوبی می داند که سیاست گریه و زاری، نمی تواند بر اراده طالبان تغییر ایجاد کند، این نوع برخورد ها با هر هدفی که صورت می گیرد بیش از آن که طالبان را ترغیب به قطع جنگ نماید، بیشترضعف و ناتوانی حکومت را به نمایش می گذارد. آقای کرزی، قاتلان مردم، دشمنان آزادی، و عاملان سر بریدن ها و تیزاب پاشیدن به روی دختران، این وطن را ” طالبان جان” خطاب می کند. این نوع برخورد هر چند در آستانه ی انتخابات ریاست جمهوری و به منظور نفوذ سیاسی در دل مخالفان صورت می گیرد، اما سوال اساسی این است که اگر “طالبان جان” خطاب می شود، قربانیان اهداف این گروه که مردم مظلوم این سرزمین اند، چه خطاب می گردند.
