پس از پیروزی تیم ملی فوتسال افغانستان در مقابل ایران در بازی‌های نیمه‌نهایی آسیایی، شهروندان داخل و خارج کشور این موفقیت و کسب لقب قهرمانی آسیا را رویدادی بی‌نظیر و تحسین‌برانگیز در تاریخ افغانستان دانسته و بازیکنان را ستایش کرده‌اند. همزمان، مردم با بازنشر صحنه‌های هیجان‌انگیز و پرشور استقبال از بازیکنان در دشت برچی در غرب کابل، این جشن خیابانی را توصیف کرده و گفته‌اند که در زمانی که افغانستان روزهای دشوار و تلخی را پشت سر می‌گذارد، چنین مراسمی پیام روشنی از ایستاده‌گی و امید در دل تاریکی‌هاست. به شهروندان کشور، این نوجوانان با زحمت و بازی تیمی توانسته‌اند چهره‌ای متفاوت از افغانستان را به جهان نشان دهند.
در ویدیوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی دیده می‌شود که هزاران تن در دشت برچی به خیابان‌ها آمدند و با شور و شوقی بی‌نظیر از بازیکنانی که لقب قهرمانی آسیا را کسب کرده‌اند، استقبال کردند. این حضور گسترده و باشکوه مردم، در شبکه‌های اجتماعی نیز بازتاب وسیعی داشته و مورد تحسین قرار گرفته است.
استقبال و شور و هیجان بی‌سابقه در خیابان‌های برچی به‌صورت زنده در شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه فیسبوک، منتشر شده و به شکل گسترده‌ای دست‌به‌دست شده است. در این ویدیوها دیده می‌شود که هزاران تن با شور و هیجان بازیکنان را بدرقه می‌کنند. همزمان، بسیاری از کسانی که در کابل در این استقبال بی‌نظیر حضور داشتند، شمار مردم را میلیونی توصیف کرده‌اند.
حسن ادیب، یکی از کاربران، نوشته است: «در چهارده یا پانزده سالی که من در کابل بودم، غرب کابل شاهد چنین تجمعی نبوده است. در دشت برچی چندین تجمع بزرگ صورت گرفته بود، اما هیچ‌کدام برای جشن و پیروزی نبود. این نخستین تجمع میلیونی غرب کابل به استقبال از قهرمانی است.»
حنیف دولت بیگ سلطانی، یکی از کاربران نوشته است: «این شادی‌ها، از سر فراموشی نیست، بلکه از یادآوری در رگ‌های ما جاری است که هنوز میتوان بر ویرانه‌ها ایستاد و گفت که ما این‌جا هستیم.»
همزمان، تصویری از علی احمدی، بازیکن تیم ملی فوتسال زیر ۱۷ سال افغانستان، پس از بازگشت از مسابقات آسیایی در کنار پدرش در کابل، به یکی از پربازدیدترین تصاویر میان کاربران شبکه‌های اجتماعی افغانستان تبدیل شده است.
در این تصویر، علی احمدی، زننده گل دوم افغانستان در دیدار حساس برابر ایران، در آغوش پدری دیده می‌شود که به گفته کاربران، «چهره‌اش روایت‌گر سال‌ها رنج، صبر و تلاش است.» بسیاری از کاربران با بازنشر این عکس، آن را با عنوان «دو قهرمان در یک قاب» توصیف کرده و نوشته‌اند: «پدری با دستان پینه‌بسته، فرزندی را بزرگ کرده که امروز مایه افتخار یک ملت است.»
مجیب مهرداد، شاعر و نویسنده، نوشته است: «از پدر، پسر چنین باد» او در ادامه افزوده است: «در این تصویر، پدر این بازیکن عزیز ما نماد همه پدران زحمتکش افغانستان است که خون دل می‌خورند و در تقلای میان مرگ و زنده‌گی فرزند می‌پرورند. پسر او اینک نماد و الگوی همه جوانان افغانستان شده است. جوانانی که با زحمت‌کشی و از خودگذری و با وجود محرومیت و نا برابری‌های ساختاری، کشور ما را سر بلند می‌سازند. ما قهرمان آسیا شده‌ایم و به مردم ما و کشور ما با حرمت نگریسته می‌شود، این حرف کمی نیست.»
صحنه‌های دیدنی ویدیوی این پدر و پسر، که مردم بر شانه‌های آنان گل می‌گذارند و در میان تجمع با آن‌ها عکس می‌گیرند، علاوه بر بازنشر گسترده، مورد ستایش قرار گرفته و برداشت‌های متفاوتی را نیز به همراه داشته است.
زهرا جویا، روزنامهنگار، نوشته است: «در یکی از ویدیوها از غرب کابل، میان ازدحام مردانی که برای استقبال از قهرمانان تیم فوتسال صف کشیده بودند، چشمم به چند زن و دختر افتاد. تعدادشان کم بود، اما حضورشان سنگینی خاصی داشت، مثل جرقه‌هایی کوچک در میان موجی از جمعیت مردان. همان لحظه، بغضم شکست… میان آن همه فریاد و پرچم و شادی، غمی خاموش در دلم پیچید. غمی از اینکه نیمی از این سرزمین، نیمی از این شادی، پشت دیوارهای خانه‌ها حبس است. زنانی که باید شانه‌به‌شانه مردان در جاده‌ها فریاد بزنند، حالا فقط می‌توانند از پشت پنجره‌ها نظاره‌گر باشند.»
این خبرنگار همچنان گفته است: «چقدر این شادی ناتمام است… چقدر این تصویر، دردناک و متناقض است.جایی که مردان آزادی را جشن می‌گیرند، زنان هنوز در سکوت، آزادی را آرزو می‌کنند. و در میان آن همه صدای خنده و شادی، تنها صدایی که در گوشم ماند، صدای بغض خودم و خواهران و مادران این قهرمانان بود. طالب نابود شوی با این ایدیولوژی مزخرفت …»
نصیر کاوشگر، یکی از خبرنگاران، نوشته است: «این تصویر روایت دو نسل است؛ نسلی که فقر، جنگ و بدبختی رویاهایش را گرفت و موهای سر و صورتش را سفید کرد، و نسلی دیگر که در سایه همان فقر بزرگ شد و اکنون رویای نسل اول را برآورده می‌کند. هیچ شکی نیست که این پدر هزاره نیز در چنین سنی رویاهایی داشته و اکنون خود را در چهره پسرش می‌بیند. اگر قرار بود روایت هزاره‌های افغانستان در چند دهه اخیر در یک تصویر خلاصه شود، همین تصویر کافی است.»
همچنان گفت‌وگوی یک زن میانسال نیز به شکل گسترده دست‌به‌دست شده است. او می‌گوید: «آن‌قدر خوشحالم که هیچ نمی‌توان گفت، تمام ناجوری‌هایم به کلی از بین رفت. پیام این است که هیچ‌وقت مایوس نشوید، شاد باشید، ورزش کنید و قهرمان باشید.»
بازیکنان تیم ملی فوتسال افغانستان در بازی پایانی مسابقات آسیایی، ایران را با نتیجه ۲ بر ۱ شکست دادند و نخستین قهرمانی افغانستان در فوتسال آسیایی را رقم زدند. در این دوره، ایران دوم، تایلند سوم و اوزبیکستان مقام چهارم را به‌دست آوردند. در نیمه نخست بازی نهایی با ایران، عباس حیدری، کاپیتان تیم افغانستان، در دقیقه شانزدهم گل اول را به ثمر رساند و گل دوم را علی احمدی در نیمه دوم از روی ضربه کرنر وارد دروازه ایران کرد. تیم ایران تنها یک گل زد و تا پایان بازی نتیجه ۲ بر ۱ به سود افغانستان باقی ماند.
دیدار افغانستان و ایران لحظاتی پرتنش و جنجالی داشت. در نیمه نخست، تیم افغانستان پنج خطا مرتکب شد و به ایران فرصت پنالتی داد، اما بازیکنان ایرانی نتوانستند از آن بهره ببرند. در نیمه دوم، خطاها و جنجال‌ها بیشتر از سوی بازیکنان ایران دیده شد. تنها پنج ثانیه مانده به پایان مسابقه، زمانی که احمد اسماعیلی، دروازه‌بان افغانستان، ضربه یک بازیکن ایرانی را مهار کرد، همان بازیکن با لگدی محکم او را زد. داور که صحنه را از نزدیک مشاهده کرد، بلافاصله کارت سرخ نشان داد و بازیکن ایرانی را از زمین اخراج کرد.
پس از اخراج این بازیکن، بازیکنان ایرانی دست به خشونت زدند و با برخورد خشن به بازیکنان و هجوم به سمت مربیان افغانستان، فضا را متشنج کردند. با این حال، وضعیت با دخالت مسوولان و داوران کنترل شد. پیش از آغاز دوباره پنج ثانیه پایانی مسابقه، داوران به محمد اکبری از افغانستان، دو بازیکن ایرانی و چند تن از کادر فنی ایران کارت سرخ دادند. تیم فوتسال زیر ۱۷ سال افغانستان در مرحله سوم مسابقات آسیایی در بحرین، پنج بازی انجام داد و در همه آن‌ها پیروز شد.
برخورد و جنجال بازیکنان و مربیان ایرانی موجی از واکنش‌های شهروندان افغانستان در داخل و خارج کشور برانگیخته و برخی آن را انتقاد کرده و عده‌ای دیگر با اجرای برنامه‌های طنزی و یادداشت‌های متفاوت به این برخوردها واکنش نشان داده‌اند.
