وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان فعالیت آرایشگاه‌های زنانه در کشور را منع کرده است. این وزارت در مکتوبی گفته است که براساس دستور شفاهی ملا هبت‌الله آخوندزاده، رهبر طالبان، آرایشگاه‌های زنانه از ۳ اسد سال جاری خورشیدی اجازه فعالیت نخواهند داشت. به این ترتیب جواز کار هزاران آرایشگاه در سراسر کشور لغو خواهد شد. این تصمیم واکنش‌های تند شهروندان را به همراه داشته است. شماری از آرایشگران زن می‌گویند که چنین فرمانی سبب افزایش بیکاری در میان زنان می‌شود و طالبان باید آن را لغو کنند. فعالان حقوق زن نیز تصریح می‌کنند که منع فعالیت آرایشگاه‌های زنانه، ادامه اقدام‌های زن‌ستیزانه طالبان است تا به این شیوه بتوانند شرایط زنده‌گی را بر زنان بیشتر از پیش «تنگ» سازند. آنان این اقدام را «جفا» در حق مردم افغانستان عنوان می‌کنند و از بی‌تفاوتی جهان در مورد اقدامات زن‌ستیزانه طالبان شکایت دارند.
به دنبال اعمال محدودیت‌های پیهم بر کار، آموزش و گشت‌وگذار زنان، وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان در مکتوبی فعالیت آرایشگاه‌های زنانه را منع کرده است. این مکتوب روز یک‌شنبه، ۱۱ سرطان، در شبکه‌‌های اجتماعی منتشر شد و براساس محتوای آن، از ۳ سرطان تا ۳ اسد سال روان به آرایشگاه‌های زنانه شهر کابل و ولایات وقت داده شده است که بعد از زمان معینه فعالیت‌شان ممنوع است. افزون بر این، جواز و قرارداد‌های آنان نیز از آغاز اسد سال روان خورشیدی فاقد اعتبار اعلام شده است. این فرمان با امضای محمدفقیر محمدی، معاون مسلکی و سیاست‌های وزارت امر به معروف طالبان صادر و یک نسخه آن به اتحادیه آرایشگران فرستاده شده است.
این اقدام طالبان با واکنش‌هایی در سطح کشور مواجه شده است. برخی آرایشگران می‌گویند که چنین اقدامی سبب از دست رفتن نفقه خانواده‌های‌شان می‌شود. یلدا عزیزی (نام مستعار) دست‌کم ده سال است که در گوشه‌ای از شهر چاریکار پروان آرایشگاه زنانه دارد. او با ابراز نگرانی از منع فعالیتش، می‌گوید که با بسته شدن دروازه آریشگاه‌های زنانه، هزاران خانواده درآمدشان را از دست خواهند داد. به گفته او، بیشتر زنان آرایشگر تنها نان‌آوران خانواده‌های‌شان هستند و طالبان نباید حق کار را از آنان بگیرند. عزیزی تصریح کرد: «با شنیدن خبر ممنوعیت فعالیت آرایشگاه زنانه، روز روشن بالایم شب شد؛ چون ما ۱۵ عضو خانواده هستیم و این آرایشگاه هزینه زنده‌گی ما را تامین می‌کرد، اما حالا چه کار کنیم؟ پنج شاگرد هم دارم که از ۵ تا ۱۰ هزار ماهانه معاش می‌گیرند و این‌ها هم بیکار و بی‌سرنوشت خواهند شد.»
نسرین، یکی دیگر از آرایشگران زنانه در شهر کابل است. او در صحبت با روزنامه ۸صبح می‌گوید که وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان، هیچ توضیح و دلیلی برای ممنوعیت فعالیت کار آنان ارایه نکرده است. نسرین اضافه کرد: «طالبان باید در مورد این تصمیم‌شان تجدید نظر کنند؛ چون این اقدام‌شان به معنای گرفتن نان از گلوی خانواده‌ها‌ست. بدون آن از زمان تسلط طالبان کار‌و‌بار ما خوب نبود، اما حداقل مصارف زنده‌گی ما را تامین می‌کرد.»
در همین حال، شماری از فعالان حقوق زن منع فعالیت آرایشگاه‌های زنانه را ادامه اقدام‌های زن‌ستیزانه طالبان می‌دانند. مونسه مبارز، یک تن از زنان معترض و فعال حقوق زن، این اقدام طالبان را «جفا» در حق مردم افغانستان عنوان می‌کند. وی هدف چنین اقدام‌های طالبان را فشار برای به دست آوردن منافع سیاسی این گروه از کشورهای جهان، به‌ویژه امریکا، می‌داند. مبارز در صحبت با روزنامه ۸صبح تصریح گفت: «گروه طالبان از زمان حضورشان تا کنون تمام پالیسی‌ها و راهبردهای کاری‌اش متمرکز بر وضع محدودیت‌ها و فشار بر زنان به منظور به دست آوردن منافع سیاسی‌اش در گفت‌وگو میان این گروه و امریکا بوده است.» به گفته وی، رژیم طالبان یگانه رژیم در سطح جهان است که نان، آزادی‌ها و دارایی‌های مردم را ربوده و زنده‌گی را برای شهروندان کشور جهنم ساخته است. او تاکید می‌کند که کشورهای جهان در قبال اقدام‌های «زن‌ستیزانه» طالبان بی‌تفاوتند. مونسه مبارز افزود: «جای تاسف است که لقمه نان و زنده‌گی آبرومندانه را از یک زن بگیری و در جاده‌های کابل به گدایی‌گری بپردازند. کار کردن زنان را حرام می‌دانند، اما گدایی‌گری را برای زنان حلال می‌دانند. بند کردن آرایشگاه‌های زنانه که یگانه منبع درآمد شخصی زنان در افغانستان بود، جفا و ظلم واضح در حق مردم افغانستان است که دنیا آن را نادیده گرفته و بی‌تفاوت از کنارش عبور می‌کند، به خاطر این‌که طالبان ابزاری هستند که به تامین منابع جهان در قاره آسیا کار می‌کنند.»
شمایل توانا ناصری، یکی دیگر از فعالان حقوق زن، در واکنش به منع فعالیت آرایشگاه‌های زنانه می‌گوید که طالبان با این اقدام می‌خواهند شرایط زنده‌گی را بر زنان کشور بیشتر از پیش «تنگ» بسازند. او می‌افزاید: «طالبان حتا خارج از محدوده اسلام عمل می‌کنند و به هر نحو ممکن می‌خواهند زنان را سرکوب، محدود و از اجتماع دور سازند. این اقدام‌شان هم دور از انتظار نبود و نشان می‌دهد که تا چه حد میزان زن‌ستیزی و افراط‌گرایی طالبان روزبه‌روز بروز می‌کند.»
گفتنی است که طالبان در دوران نخست حاکمیت‌شان نیز همه آرایشگاه‌های زنانه را تعطیل کرده بودند. در آن زمان زنان به‌گونه پنهانی به حرفه آرایشگری می‌پرداختند. این اقدام در حالی روی دست گرفته می‌شود که طالبان پس از رسیدن به قدرت، محدودیت‌های زیادی علیه زنان در افغانستان وضع کرده‌اند. براساس فرمان‌های منسوب به رهبر این گروه، ابتدا مکاتب بالاتر از صنف ششم به روی دختران بسته شد و به مرور زمان، سیاست‌های زن‌ستیزانه این گروه سبب شد که زنان از رفتن به پارک‌های تفریحی و حمام‌های عمومی زنانه نیز منع شوند. رهبر طالبان پیش از این درب دانشگاه‌ها را نیز به روی دختران بسته و زنان را از کار در موسسه‌های داخلی و خارجی منع کرده است.
