شماری از راننده‌گان در کابل از افزایش دزدی‌های مسلحانه در روزهای اخیر ابراز نگرانی می‌کنند. آنان می‌گویند که پس از تاریک شدن هوا، به‌دلیل ناامنی، نمی‌توانند در مسیرهای دورتر از مرکز شهر و حومه‌ها مسافر سوار کنند. این راننده‌گان می‌افزایند که برخی دزدان به‌صورت گروهی و با کرایه کردن موتر به‌گونه دربست، راننده‌گان را به مسیرهای فرعی کشانده و سپس دست به سرقت می‌زنند. به گفته آنان، دزدان نه‌تنها اموال راننده‌گان و مسافران را سرقت می‌کنند، بلکه در برخی موارد به آنان نیز آسیب می‌رسانند.
از دید راننده‌گان این وضعیت در کنار افزایش بهای تیل و گاز، تاثیر منفی بر درآمدشان گذاشته است. آنان همچنین اظهار می‌دارند که در این اواخر اعتمادشان به مسافران کاهش یافته و ناگزیر هر مسافر را با تردید سوار می‌کنند.
برخی از این راننده‌گان در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح می‌گویند که به حومه‌های شهر توجه کافی صورت نمی‌گیرد و تامین امنیت در این مناطق به‌گونه جدی دنبال نمی‌شود. به گفته آنان، در حالی که ادعاهایی درباره تامین امنیت مطرح است، اما راننده‌گان نمی‌توانند با اطمینان در مسیرهای دور از مرکز شهر، به‌ویژه در ساعات شب، فعالیت کنند. این راننده‌گان تاکید می‌کنند که در صورت ادامه این وضعیت، ناگزیر خواهند شد از کار در ساعات شب خودداری کنند.
قندآغا، یکی از راننده‌گان در شهر کابل، از افزایش خطرات امنیتی برای راننده‌گان و کمین‌گیری دزدان مسلح پس از تاریک شدن هوا ابراز نگرانی می‌کند. او می‌گوید که برای تامین نان خانواده‌اش ناگزیر است شب و روز کار کند، اما ناامنی و افزایش دزدی‌ها، کارش را محدود کرده و بر درآمدش تاثیر منفی گذاشته است. به گفته او، راننده‌گان اکنون به‌دلیل خطرات امنیتی، پس از تاریک شدن هوا نمی‌توانند به مسیرهای دورتر بروند.
این راننده می‌گوید: «پنج سال می‌شود که از ۱۱ روز تا ۲ یا ۳ شب کار می‌کنیم. شب از نظر ترافیک خوب است، اما مسافر کم پیدا می‌شود و بیشتر شب‌ها بدون مسافر می‌مانیم. در روز وضعیت بهتر است، هر سمت می‌رویم و مسافر هم زیاد است، اما شب خیلی سخت است. به بسیاری از جاها نمی‌رویم، چون فقر و گرسنه‌گی در میان مردم نسبت به گذشته بیشتر شده و خطرناک است. دزدی زیاد شده، به مناطقی چون ارزان‌قیمت نمی‌رویم و اگر هم برویم، فقط تا سر سرک می‌رویم. بیکاری و فقر زیاد است؛ مردم حتا به‌خاطر ۱۰۰ افغانی هم دست به قتل می‌زنند.»
شیرشاه، یکی دیگر از راننده‌گان در شهر کابل، می‌گوید که به‌دلیل افزایش دزدی‌های مسلحانه پس از تاریک شدن هوا، شب‌ها کار نمی‌کند. او می‌افزاید که ناامنی باعث شده تا فعالیتش محدود شود و تنها افراد آشنا را در شب جابه‌جا کند.
این راننده می‌گوید: «این روزها اگر شب کسی زنگ بزند، فقط در صورتی می‌برم که شناخته باشد، در غیر آن نمی‌برم، چون خطر دزدی وجود دارد. روزها کار می‌کنم، اما شب‌ها فقط گاهی برای عروسی یا افراد آشنا می‌روم؛ گشت‌وگذار در شب ممکن نیست. رفتن به جاهای دور برای آدم ناشناس خیلی خطرناک است. هرچند شب از نظر مصرف تیل بهتر است، اما امنیت نیست. روزانه تا ۱۰۰۰ افغانی فقط مصرف تیل می‌شود و با این وضعیت، تامین هزینه‌های خانه هم دشوار است.»
این راننده همچنان می‌گوید که کار نکردن در شب، درآمدش را تحت تاثیر قرار داده و او به سختی قادر به تامین هزینه‌های خانواده‌اش است. او می‌افزاید: «شب و روز کار می‌کنیم، اما درآمدی نیست که بتوان از آن پس‌انداز کرد؛ فقط به اندازه خرج خانه درمی‌آید که همان هم شکر است. حالا هم بیشتر از ۳۰۰ تا ۴۰۰ افغانی چیزی باقی نمی‌ماند، عوارض موتر و قیمت تیل هم بالا است.»
علی، یکی از راننده‌گان، می‌گوید که در روز به‌دلیل ازدحام شدید ترافیکی و ایست‌های بازرسی طالبان و در شب به‌دلیل افزایش سرقت‌های مسلحانه و ناامنی، قادر به کار نیست. او می‌افزاید که این وضعیت باعث کاهش درآمدش شده و او را زیر فشار اقتصادی قرار داده است. به گفته او، تامین امنیت واقعی در شهر می‌تواند زمینه کار مصون‌تر را برای راننده‌گان فراهم سازد.
این راننده می‌گوید: «در روز مسیرهای جوی‌شیر، تایمنی و ده‌مزنگ بسیار راه‌بندان است، به همین دلیل بیشتر از شب کار می‌کنیم. کار شب خوب است، اما امنیت نیست. در این اواخر ناامنی زیاد شده است. چند روز پیش یکی از همکاران ما در مسیر شب کار می‌کرد، افراد ناشناس به‌عنوان مسافر سوار شدند، موترش را بردند و خودش را تا سرحد مرگ لت‌وکوب کردند. به همین خاطر اوضاع خراب است و ما هم نمی‌توانیم شب‌ها کار کنیم. خواست ما از مسوولان این است که امنیت را تامین کنند تا مردم بتوانند با آرامش یک لقمه نان به خانه‌های‌شان ببرند.»
طالبان بارها از برقراری «امنیت پایدار» در سراسر افغانستان، به ویژه در پایتخت، سخن گفته‌اند. به گفته باشنده‌گان کابل در بسیاری از موارد، دزدان مسلح وسایط نقلیه مانند موتر، موترسایکل و گوشی‌های موبایل را از مردم می‌ربایند و در صورت مقاومت، قربانیان را زخمی و گاهی حتا به قتل می‌رسانند، اما طالبان همچنان با انکار این رویدادها در سخن‌رانی‌ها و بیانیه‌های خود امنیت شهروندان را تامین‌شده می‌دانند.
همزمان، گزارش شاخص جهانی صلح ۲۰۲۵ نشان می‌دهد که افغانستان در میان ناآرام‌ترین کشورهای جهان جایگاه پایینی دارد و به‌عنوان پنجمین کشور ناامن جهان و ناآرام‌ترین کشور در جنوب آسیا شناخته شده است. در بخش ایمنی و امنیت، افغانستان با رتبه ۱۶۳ در آخرین جایگاه جهانی قرار گرفته و سطح صلح در این کشور ۰.۲۸ درصد کاهش یافته است. افزون بر این، در شاخص‌های بحرانی، افغانستان بدترین نمره ممکن (۵ از ۵) را کسب کرده است.
