شماری از گردشگران نورستان می‌گویند که طالبان در دروازه‌های ورودی این ولایت از آنان پول می‌گیرند، اما این درآمد در بهبود زیرساخت‌ها و خدمات گردشگری هزینه نمی‌شود. به گفته این گردشگران، اگر از بازدیدکننده‌گان هزینه گرفته می‌شود، باید در مقابل امکانات و خدمات اولیه، از جمله محل‌های استراحت، خدمات صحی، حفظ نظافت و بهبود راه‌های مواصلاتی نیز فراهم شود. برخی از کارشناسان مسایل اقتصادی نیز می‌گویند که دریافت پول از گردشگران زمانی قابل توجیه است که این درآمد به‌صورت شفاف در توسعه صنعت گردشگری و بهبود زیرساخت‌های نورستان سرمایه‌گذاری شود. به گفته آنان، در غیر این صورت، چنین اقدامی از سوی گردشگران به‌عنوان نوعی باج‌گیری تلقی شده و می‌تواند بر ذهنیت بازدیدکننده‌گان تاثیر منفی گذاشته و جذابیت گردشگری این ولایت را کاهش دهد.
حبیب (مستعار)، یکی از گردشگران، می‌گوید که طالبان در ورودی نورستان از گردشگران پول می‌گیرند، اما این درآمد در بهبود امکانات و خدمات گردشگری مصرف نمی‌شود. او می‌گوید: «نورستان یکی از زیباترین و دیدنی‌ترین ولایت‌های افغانستان است، اما راه‌های مواصلاتی آن با مشکلات زیادی روبه‌رو است. برای جذب بیشتر گردشگران، به‌ویژه گردشگران خارجی، باید روی توسعه زیرساخت‌ها و بهبود خدمات کار شود.» به گفته او، طالبان در دروازه ورودی نورستان از موترهای مختلف بین ۲۰۰ تا ۵۰۰ افغانی به‌عنوان حق ورود می‌گیرند.
این گردشگر می‌افزاید: «در برابر این پول باید برای گردشگران امکاناتی مانند محل استراحت، خدمات صحی و سایر تسهیلات لازم فراهم شود، اما تا کنون هیچ اقدام قابل توجهی در این زمینه صورت نگرفته است.»
شهاب (مستعار)، یکی از گردشگرانی که دو روز پیش به نورستان سفر کرده، می‌گوید با وجود این‌که طالبان از گردشگران پول می‌گیرند، این درآمد برای فراهم‌سازی امکانات و خدمات مورد نیاز گردشگران هزینه نمی‌شود.
این گردشگر می‌افزاید: «وقتی از دروازه پارون وارد نورستان شدیم، طالبان از ما پول گرفتند، اما پس از ورود با کمبود امکانات مناسب روبه‌رو شدیم. به نظر من، در قدم نخست نباید از شهروندان افغانستان برای بازدید از مناطق گردشگری کشور پول گرفته شود تا همه بتوانند از جاذبه‌های طبیعی و دیدنی کشور دیدن کنند.» به گفته او، اگر از گردشگران هزینه دریافت می‌شود، باید حداقل خدمات و امکانات اولیه نیز در اختیار آنان قرار گیرد.
شهاب می‌گوید: «وقتی از مردم پول گرفته می‌شود، باید در برابر آن امکاناتی مانند محل استراحت، خدمات صحی و سایر تسهیلات ضروری فراهم باشد. برآورد می‌شود سالانه هزاران افغانی از این طریق جمع‌آوری شود، اما با گذشت نزدیک به پنج سال، هنوز تغییر در وضعیت امکانات گردشگری نورستان دیده نمی‌شود.»
ندیم (مستعار)، یکی دیگر از گردشگران، می‌گوید برای جذب بیشتر گردشگران باید امکانات و خدمات گردشگری در نورستان توسعه یابد. او می‌افزاید: «باید زمینه برای حضور بیشتر گردشگران داخلی و خارجی در ولایت نورستان فراهم شود. ایجاد سطل‌های زباله، حفظ نظافت محیط، بهبود امکانات رفاهی و فراهم‌سازی خدمات مورد نیاز گردشگران می‌تواند این ولایت را به مقصدی جذاب‌تر برای بازدیدکننده‌گان تبدیل کند.»
در همین حال، شکیب (مستعار)، کارشناس مسایل اقتصادی، می‌گوید دریافت پول از گردشگران در صورتی می‌تواند قابل توجیه باشد که این درآمد دوباره در توسعه و بهبود زیرساخت‌های گردشگری نورستان سرمایه‌گذاری شود؛ در غیر آن، این اقدام از سوی گردشگران به‌عنوان نوعی باج‌گیری تلقی شده و احساس منفی نسبت به سفر به این ولایت ایجاد می‌کند.
او می‌گوید: «دریافت پول از گردشگران به خودی خود حساسیت زیادی ایجاد نمی‌کند، به‌ویژه اگر این درآمد به‌طور شفاف در بازسازی و توسعه نورستان مصرف شود. نورستان یک ولایت دوردست است و بیشتر گردشگرانی که به این منطقه سفر می‌کنند، از توانایی اقتصادی نسبتاً خوبی برخوردارند. با این حال، برخی گردشگران از ولایت‌های همجوار یا افرادی که وضعیت اقتصادی مناسبی ندارند، ممکن است به‌دلیل این هزینه‌ها مقصدهای دیگری مانند کنر و لغمان را برای گردش انتخاب کنند.»
این کارشناس اقتصادی تاکید می‌کند که درآمد حاصل از گردشگری باید در بخش‌هایی مانند تامین امنیت پایدار، توسعه زیرساخت‌ها به‌ویژه راه‌های مواصلاتی، حفظ محیط زیست، نظافت اماکن گردشگری و حمایت از جوامع محلی هزینه شود. او می‌گوید: «اگر مردم محل از مزایای گردشگری بهره‌مند نشوند، ممکن است به مرور زمان نگاه منفی نسبت به گردشگران پیدا کنند. از سوی دیگر، نبود شفافیت در جمع‌آوری و مصرف این درآمدها می‌تواند اعتماد گردشگران و ساکنان محل را کاهش دهد.»
شکیب می‌افزاید: «نبود شفافیت در نحوه مصرف این پول‌ها، جذابیت گردشگری نورستان را کاهش می‌دهد، مانع سرمایه‌گذاری‌های محلی می‌شود و در نهایت می‌تواند احساس بی‌اعتمادی و ناامنی را در میان گردشگران ایجاد کند.»
با این حال، نبود راه‌های معیاری، کمبود خدمات و امکانات صحی، پوشش ضعیف شبکه‌های مخابراتی و کمبود سایر زیرساخت‌های اساسی، از مهم‌ترین مشکلاتی است که باشنده‌گان محل و گردشگران از آن شکایت دارند.
