شماری از راننده‌گان شهر کابل از نبود ایستگاه‌های مشخص و معیاری برای سوار کردن مسافران در سطح شهر شکایت دارند. به گفته آنان، طالبان در شماری از مسیرها توقف‌گاه‌های مشخصی تعیین نکرده‌اند و هنگامی که راننده‌گان برای سوار کردن مسافر در کنار سرک توقف می‌کنند، افراد طالبان به همین بهانه کلید موترهای‌شان را می‌گیرند و در بدل آن پول مطالبه می‌کنند. این راننده‌گان می‌افزایند که شرایط دشوار اقتصادی از یک‌سو و سخت‌گیری‌های طالبان از سوی دیگر، زنده‌گی و کار را برای آنان دشوار و غیرقابل تحمل کرده است. در همین حال، یکی از باشنده‌گان کابل می‌گوید که تغییر پی‌هم ایستگاه‌ها، رفت‌وآمد روزانه مردم را با مشکل مواجه کرده است. او می‌گوید اکثراً مجبور می‌شوند موتر را در حال رفتن متوقف کرده و سوار شوند، چون طالبان اجازه نمی‌دهند موترها در یک محل مشخص استاد شوند.
نقیب، یکی از راننده‌گان شهر کابل از نبود توقف‌گاه برای گرفتن مسافر شکایت دارد. او می‌گوید طالبان در شماری از ایستگاه‌ها توقف‌گاه مشخص نکرده‌اند و هنگامی که راننده‌گان برای گرفتن مسافر در کنار سرک توقف می‌کنند، افراد طالبان به همین بهانه کلید موترهای‌شان را می‌گیرند و در بدل آن پول مطالبه می‌کنند.
این راننده می‌گوید: «ما بیخی به تنگ آمده‌ایم. جای مشخصی تعیین نکرده‌اند که موتر به خاطر گرفتن مسافر استاد کنیم. وقتی در یک جای فنی ایستاده می‌شویم و منتظر مسافر می‌باشیم، دو یا سه تن از افراد طالبان می‌آیند، کلید موتر و اسناد را می‌گیرند و سرِ جلو موتر می‌نشینند و می‌گویند که شما را به شهرک می‌بریم. در یک قسمت راه که می‌رسند، اگر مقداری پول برای‌شان بدهی، کلید و اسنادها را پس می‌دهند.» او گمان می‌کند که طالبان عمداً ایستگاه‌های معیاری برای توقف موترها ایجاد نکرده‌اند تا به این بهانه از راننده‌گان پول بگیرند.
این راننده می‌افزاید: «کار نیست، تیل قیمت است. قبلاً که زنان در جریان روز رفت‌وآمد داشتند، کار می‌شد؛ اما حالا صرف مردها هستند و آن‌ها هم بیش‌ترشان از بایسکل استفاده می‌کنند. حتا بیشتر مردم به خاطر شرایط بد اقتصادی ترجیح می‌دهند مسیرهای طولانی را پیاده طی کنند.»
جاوید (مستعار)، یکی دیگر از راننده‌گان، می‌گوید که طالبان در ابتدا به بهانه رنگ و شهری‌کردن موترها از مردم پول گرفتند، اما رنگی که استفاده کردند بی‌کیفیت بود و حتا پس از چند ماه رنگ موترها تغییر کرد. او می‌گوید حالا طالبان به بهانه ایستگاه، راننده‌گان را جریمه می‌کنند.
این راننده می‌گوید: «حالا که بیکاری زیاد شده، بیشتر مردم حتا با موترهای شخصی‌شان به راننده‌گی رو آورده‌اند. طالبان مسأله رنگ موتر را پیش کشیدند و گفتند که حالا موترهای شخصی اجازه کارکردن ندارند. در کنارش، روزانه و ماهانه از هر موتر پول می‌گیرند. تیل قیمت است، کاروبار نیست و مردم هم وضعیت اقتصادی خوب ندارند. روزانه آن‌قدر درآمد نمی‌شود که همه این پول‌ها را به طالبان پرداخت کنیم؛ پس معیشت خانواده خود را چگونه تامین کنیم؟» به گفته این راننده، طالبان حتا مانع نفس کشیدن راحت مردم می‌شوند.
جاوید می‌افزاید: «طالبان قدم‌به‌قدم به مردم فشار می‌آورند و شرایط را روزبه‌روز سخت‌تر می‌کنند. چند مسافر بگیریم، از کجا بگیریم و چه وقت بگیریم، تمامش را طالبان مشخص می‌کنند.»
عابد (مستعار)، یکی دیگری از راننده‌گان می‌گوید که شرایط دشوار اقتصادی از یک‌سو و سخت‌گیری‌های طالبان از سوی دیگر، زنده‌گی را برایش غیرقابل تحمل کرده است. او می‌گوید: «وقتی به خانه می‌روم، این نیست و آن نیست؛ آرامش از من گرفته شده است. وقتی برای کار بیرون می‌آیم، با قیودات طالبان روبه‌رو می‌شوم. این گروه به هیچ کاری آدم را نمی‌گذارد. وقتی کراچی داشتم، هر روز می‌آمدند و می‌گفتند این‌جا توقف نکن، آن‌جا توقف کن، مالیه بده. حالی که با موتر مردم راننده‌گی می‌کنم، به بهانه‌های مختلف پول می‌گیرند. صاحب موتر ماهانه پول می‌گیرد، خرج خانه است، تیل قیمت است و شرایط هر روز برایم دشوارتر از پیش می‌شود.»
در همین حال، امید، یکی از باشنده‌گان کابل، می‌گوید که هنگام رفتن به وظیفه در صبح‌ها، ساعت‌ها منتظر موتر می‌ماند. او می‌گوید: «هر روز ایستگاه تغییر می‌کند. ما اکثراً مجبور می‌شویم موتر را در حال رفتن متوقف کرده و سوار شویم، چون طالبان اجازه نمی‌دهند موترها در یک محل مشخص استاد شوند. هر روز نیم ساعت و حتا بعضی روزها یک ساعت دیرتر از وقت به وظیفه می‌رسم. هم راه‌بندی و هم نبود موتر، همه دست‌به‌دست هم داده و چالش‌های مردم را بیشتر کرده است.»
این باشنده کابل می‌افزاید: «چند روز پیش، وقتی تمام مسافران موتر تکمیل شد و راننده حرکت کرد، افراد طالبان موتر را متوقف کردند و تمام مسافران را پایین کردند و گفتند که موتر را به شهرک می‌بریم. دلیلش هم نفهمیدیم.»
این در حالی است که شماری از راننده‌گان موترهای تکسی شهری در کابل چندی پیش از افزایش مالیه‌ها و هزینه‌های تحمیل‌شده بر وسایط‌شان شکایت کرده بوند. آنان در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح گفته بودند که در کنار تمدید اسناد موتر، هر سه ماه نیز ناگزیر به پرداخت مبالغی به نهادهای مختلف هستند. به گفته آنان، این هزینه‌ها در حالی از راننده‌گان اخذ می‌شود که میزان کار و درآمد نسبت به گذشته کاهش یافته و بهای مواد سوخت و هزینه‌های ترمیم وسایط نیز پیوسته در حال افزایش است.
