روز جهانی زن فرصتی است تا به یاد بیاوریم که هر زن، جهانی از توانایی، شجاعت و مهربانی در وجود خود دارد. این روز تنها یک تاریخ در تقویم نیست، بلکه یادآور زنان قهرمان و شجاعی است که ستونهای اصلی هر جامعهاند. با هر لبخند، هر تشویق و هر تلاشی که برای خود و اطرافیان انجام میدهید، بذرهای امید و تغییر را میکارید. تاریخ افغانستان گواه حضور زنان توانمندی است که در عرصههای گوناگون، از ادبیات و فرهنگ گرفته تا علم و اجتماع، درخشیدهاند و راه را برای نسلهای آینده هموار کردهاند.
به همنوعان خودم میگویم؛ به یاد داشته باشید که صدای شما اهمیت دارد، رویاهایتان ارزشمند است و تواناییهای شما بیحد و مرز است. هر مانعی که در مسیرتان قرار میگیرد، فرصتی است تا شما را قویتر سازد. با ارادهای پولادین به سوی اهدافتان گام بردارید. آموزش چراغ راه شماست؛ چراغی که میتواند مسیر زندهگیتان را روشن کند. زن قدرت است؛ قدرتی در سکوت جنگیدن و هرگز تسلیم نشدن.
هشتم مارچ، روز جهانی زن، روزی است که باید از آن تجلیل شود. اما در افغانستان، جایی که ما زندهگی میکنیم، حقوق زنان از آنان گرفته شده است. زن بودن در افغانستان بسیار دشوار است، اما زنان این سرزمین واقعاً از قویترین زنان جهاناند؛ زنانی که در برابر تمام مشکلات ایستادهگی کردهاند. آنان حق تحصیل و حق کار کردن ندارند، اما همچنان لبخند بر لب دارند.
در جامعهای زندهگی میکنیم که زن بودن جرم شمرده میشود؛ جامعهای که ما را مجبور میسازد با صدای خاموش بجنگیم و از آرزوهایمان دست بکشیم. زنان افغانستان بارها خودشان یا رویاهایشان زنده به گور شدهاند.
در کشور ما صدای زن شنیده نمیشود؛ جز چشمها و صورتش که باید پنهان باشد. یک زن نمیتواند تنها سفر کند. با این همه، ما زنان و دختران افغانستان هنوز هم لبخند میزنیم و تلاش میکنیم در برابر سختیها ایستادهگی کنیم. زن بودن در افغانستان یعنی تحمل کردن؛ یعنی زندهگی کردن با هر حرف مردم و پشت سر گذاشتن قضاوتها. اما باز هم با کولهباری از امید ادامه میدهیم.
