افغانستان زیر حاکمیت طالبان به سرزمینی بدل شده است که در آن همه چیز برای زنان و دختران ممنوع است. به‌تازه‌گی، بنابر دستور رهبران این گروه، آخرین روزنه امید دختران ــ یعنی ادامه تحصیل و ایجاد کار آنلاین با استفاده از انترنت ــ نیز قرار است به گونه کامل از آن‌ها گرفته شود. طالبان آن‌قدر با زنان ستیز دارند که هر راه ممکن به خودکفایی و پیشرفت را به‌روی‌شان می‌بندند.
وقتی شنیدم انترنت در چند ولایت افغانستان قطع شده است، سخت ناراحت شدم و فوری به فکر کابل افتادم. این خبر تکان‌دهنده لحظه‌به‌لحظه در رسانه‌های اجتماعی گسترده‌تر می‌شد و نگرانی مرا چند برابر می‌کرد. با خود می‌گفتم اگر این وضعیت ادامه یابد و به کابل هم برسد، چه کنم؟ چون تنها راهی که می‌توانم درس بخوانم، کار کنم و در نهایت درآمدی داشته باشم، همین انترنت است. اکنون این تصمیم محدودکننده طالبان همه زحمات دختران را بر باد می‌دهد.
در همان لحظات نحس که خبر قطع انترنت همه جا پخش شد، اول باورم نمی‌شد و فکر می‌کردم شایعه است، اما متاسفانه حقیقت داشت. آن زمان بود که سخت احساس ناامیدی کردم. واقعاً تا چه وقت باید زیر بار تصمیم‌های خودسرانه این گروه زنده‌گی کنیم؟ هر راهی را که برای آینده خود باز می‌کنیم، دوباره می‌بندند. در کشوری که در آن متولد شدیم، حتا حق نفس کشیدن را از زنان و دختران گرفته‌اند. تا چه زمان باید صبر کنیم؟
همه ما شاهد استیم که دختران و زنان در همین اواخر به کارهای آنلاین رو آورده‌اند. بسیاری با استفاده از انترنت در صفحات مجازی «آنلاین‌شاپ» ساخته‌اند یا کارهای دیگری راه انداخته‌اند و از آن طریق به خودکفایی مالی رسیده‌اند. در کنار آن، تعداد زیادی از دختران در خانه‌های خود درس آنلاین می‌خوانند؛ درس‌هایی در زبان‌های خارجی، صنف‌های مکتب، نویسنده‌گی و مهارت‌های دیگر. اگر انترنت بیشتر از این محدود شود، بسیاری از دختران از ادامه تحصیل باز می‌مانند. من نیز یکی از همان دخترانی استم که در کنار درس، یک آنلاین‌شاپ دارم و با فروش لوازم دخترانه، نیازهای خود را برآورده می‌کنم. اکنون یک هفته است که خبرهای ناگوار از قطع انترنت در ولایت‌های مختلف شنیده می‌شود و این خبر نگرانی بسیاری را برانگیخته است.
طالبان در این چهار سال حاکمیت خود همواره کوشیده‌اند زنان و دختران را از هر فعالیتی بازدارند. نخست دروازه‌های مکتب و دانشگاه را بستند، کار زنان را گرفتند، سپس پوششی را که خودشان می‌خواستند تحمیل کردند، حق سفر را از زنان و دختران گرفتند، صدای‌شان را ممنوع کردند، دختران را به بهانه حجاب بازداشت نمودند و اکنون آخرین روزنه امیدشان، یعنی درس و کار آنلاین را هم می‌بندند.
با همه این محدودیت‌ها، زنان مقاومت کرده‌اند و راهی برای ادامه تحصیل و کار جسته‌اند، اما طالبان همیشه خاری در راه آرزوهای دختران بوده‌اند. ما دختران افغانستان در این چهار سال رنج بسیار کشیده‌ایم و هنوز هم می‌کشیم، اما هیچ‌کس صدای ما را نمی‌شنود. بارها فریاد زدیم و خواهان نابودی طالبان شدیم، اما صدای ما در گلو خفه شد. اکنون که روزبه‌روز بیشتر محدود می‌شویم، کسی نیست تا با ما هم‌صدا شود و بار دیگر در برابر ظلم و بی‌عدالتی این گروه اعتراض کند.
ما جز حق اساسی خود چیزی نخواسته‌ایم، اما طالبان هرگز به خواست ما توجه نکرده‌اند. حالا وقت آن رسیده است که در برابر این گروه ایستاده‌گی کنیم و از ظلمی که چهار سال تحمل کرده‌ایم، نجات یابیم.
