دادگاه‌های صحرایی طالبان؛ در کم‌تر از سه سال ۷۱۵ تن در محضر عام شلاق زده شده‌اند

طالبان در کم‌تر از سه سال ۷۱۵ تن را در کشور در محضر عام شلاق زده‌اند. دادگاه‌های این گروه در سال ۱۴۰۳، ۲۲۱ تن، در سال ۱۴۰۲، ۱۰۴ تن، در سال ۱۴۰۱، ۳۸۶ تن و در سال ۱۴۰۰، ۴ تن را در محضر عام در ۳۱ ولایت شلاق زده‌اند که از این میان ۱۳۶ تن آنان زن بوده‌اند. این آمار براساس اعلامیه‌های دادگاه عالی طالبان و خبر‌‌های منتشر‌شده توسط روزنامه ۸صبح تهیه شده است. آمار کلی ممکن بیش‌تر از آن‌چه در این گزارش ثبت شده است، باشد؛ اما در گزارش به مواردی استناد شده که روزنامه ۸صبح آن را قبلا نشر کرده است. این افراد به اتهام‌های رابطه خارج از ازدواج، دزدی، قتل، عدم رعایت حجاب مورد نظر طالبان، فرار از منزل، نوشیدن شراب، صحبت‌ تلفنی با نا‌محرمان، «لواطت»، سفر بدون محرم و فروش مواد مخدر در دادگاه‌های صحرایی طالبان مورد مجازات قرار گرفته‌ و افزون بر شلاق، به حبس‌های کوتاه‌مدت و درازمدت نیز محکوم شده‌اند.

یافته‌های گزارش نشان می‌دهد که این افراد در ولایت‌های کابل، قندهار، میدان‌وردک، خوست، بامیان، بلخ، غزنی، ارزگان، بادغیس، پنجشیر، پروان، پکتیکا، سرپل، کندز، نیمروز، بدخشان، پکتیا، جوزجان، کاپیسا، لوگر، فاریاب، غور، بغلان، هرات، تخار، لغمان، زابل، هلمند، ننگرهار، دایکندی و فراه، از سوی طالبان در دادگاه‌های صحرایی این گروه مجازات شده‌اند.

براساس یافته‌های گزارش، ۸۹ تن در سرپل، ۵۳ تن در بدخشان، ۵۳ تن در خوست، ۵۳  تن در تخار، ۵۲ تن در هلمند، ۴۴ تن در پروان، ۴۳ تن در قندهار، ۴۱ تن در ارزگان، ۳۵ تن در غور،  ۳۰ تن در جوزجان و باقی در سایر ولایت‌ها از طرف دادگاه‌های طالبان محکوم به مجازات شده‌اند. در این گزارش، محاکمه صحرایی طالبان بر‌اساس سال تهیه شده است.

تعداد محاکمه صحرایی طالبان در سال ۱۴۰۳

یافته‌های گزارش نشان می‌دهد که دادگاه‌های طالبان در سال ۱۴۰۳ به تعداد ۲۲۱ تن به شمول ۲۲ زن و ۱۹۹ مرد را در ورزشگاه‌ها و مکان‌های عمومی در محضر عام شلاق زده‌اند. براساس این یافته‌ها، دادگاه‌های طالبان ۱۸۷ تن را هر کدام ۳۹ شلاق، ۲۰ تن دیگر را هر کدام از ۲۰ تا ۳۰ شلاق و ۱۳ تن دیگر را از ۱۰ تا ۲۰ شلاق‌ زده‌اند.

این افراد در ولایت‌های کابل، قندهار، میدان‌وردک، خوست، بامیان، بلخ، غزنی، ارزگان، بادغیس، پنجشیر، پروان، پکتیکا، سرپل، کندز، نیمروز، غور، بدخشان، پکتیا، جوزجان، کاپیسا، لوگر، فاریاب و بغلان از سوی دادگاه‌های طالبان مجازات شده‌اند.

طبق یافته‌های گزارش، دادگاه‌های طالبان بیش‌ترین افراد را در ولایت‌های سرپل، خوست، قندهار و ارزگان شلاق زده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این گروه ۶۵ تن را در امسال در ولایت سرپل، ۳۵ تن را در ولایت خوست، ۲۹ تن را در ولایت قندهار و ۱۸ تن را در ولایت ارزگان در محضر عام شلاق زده‌اند.

جدول افرادی که از سوی طالبان شلاق زده شده‌اند، بر‌اساس تفکیک جنسیتی و ولایات:

براساس یافته‌های گزارش، ۷ زن به اتهام فرار از منزل، ۴۸ تن به اتهام رابطه خارج از ازدواج، ۸۸ تن به اتهام دزدی، ۱۳ تن به اتهام فروش و نوشیدن شراب، ۱ تن به اتهام مواد مخدر، ۱ تن به اتهام لمس کردن زنان و ۸ تن به اتهام جعل اسناد و فریب‌کاری توسط طالبان محاکمه صحرایی و مجازات شده‌اند.

براساس یافته‌های گزارش ۵۵ تن در ولایت‌های قندهار، کابل، خوست، پروان، لوگر، ارزگان، سرپل، فراه و کندز به اتهام لواطت دره زده شده‌اند.

تعداد محاکمه صحرایی طالبان در سال ۱۴۰۲

طالبان در سال ۱۴۰۲، دست‌کم ۱۰۴ تن را در دادگاه‌های صحرایی‌شان در ملاء عام شلاق زده‌اند که از این میان ۲۵ تن زن و ۷۹ تن دیگر مرد بوده‌اند. طبق یافته‌های گزارش ۳۳ تن به اتهام رابطه خارج از ازدواج، ۲۵ تن به اتهام دزدی، ۱۰ تن به اتهام فرار از منزل، ۱۰ تن به اتهام لواطت، ۱۰ تن به دلیل تجلیل از روز عاشقان، ۴ تن به اتهام قتل و ۶ تن به اتهام لت‌وکوب افراد، در ورزشگاه‌ها و سایر مکان‌های عمومی در محاکم صحرایی طالبان شلاق زده شده‌اند.

همچنان ۶ تن را به اتهام ضبط ویدیو از جریان محاکم صحرایی دره زده‌اند. این گروه در تمام دادگاه‌های صحرایی خود به تماشاچیان اجازه انتقال وسایل الکترونیکی را نداده‌ و در هنگام بازرسی بدنی تلفن‌های افراد را توقیف کرده و شکستانده‌ است.

جدول زیر تعداد زنان و مردانی را در سال ۱۴۰۲ که از سوی طالبان به اتهام‌های مختلف شلاق زده ‌شده‌اند، نشان می‌دهد:

براساس یافته‌های گزارش، طالبان ۷۹ متهم را هر کدام از ۳۰ تا ۳۹ شلاق و ۲۰ تن دیگر را هر کدام ۲۰ شلاق زده‌اند و مقدار مجازات پنج تن دیگر مشخص نشده است. برخی از متهمان در نتیجه شلاق‌های طالبان معیوب و معلول شده‌اند.

تعداد محاکمه صحرایی طالبان در سال ۱۴۰۱

طالبان در جریان سال ۱۴۰۱، ۳۸۶ تن را در ۲۰ ولایت در محضر عام به اتهام‌های گوناگون شلاق زده‌اند. این افراد در ولایت‌های خوست،‌ هرات، پکتیا، هلمند، لغمان، پکتیکا، غور، بدخشان، تخار، سرپل، پروان، ارزگان، جوزجان، زابل، ننگرهار، بامیان، غزنی، کاپیسا، دایکندی و لوگر شلاق زده‌ شده‌اند.

 بربنیاد گزارش، ۲۹۹ مرد و ۸۷ زن از سوی طالبان در جریان سال ۱۴۰۱، در دادگاه‌های صحرایی این گروه مجازات شده‌اند. محاکم طالبان افزون بر شلاق زدن در محضر عام، به این متهمان حکم حبس‌ کوتاه‌مدت و دراز‌مدت نیز بریده‌اند.

دادگاه‌های طالبان در جریان سال ۱۴۰۱، ۹۰ تن را به اتهام رابطه خارج از ازدواج، ۳۱ تن را به اتهام نوشیدن و فروش شراب، ۲۳ زن را به اتهام فرار از منزل، ۹۵ را به اتهام دزدی، ۱۳ را به اتهام صحبت تلفنی با نامحرم، ۲۹ را به اتهام قمار زدن، ۱۰ را به اتهام فروش و دزدی آثار باستانی، ۱۰ تن را به اتهام آزارواذیت زنان، ۲۰ تن را به اتهام «لواطت»، ۷ زن را به اتهام عدم رعایت حجاب اجباری طالبان، ۱ زن را به ‌دلیل نداشتن محرم در سفر و ۱۹ تن را به اتهام فروش مواد مخدر محکوم به مجازات علنی کرده‌اند و اتهام‌های ۳۸ تن دیگر مشخص نشده است.

یافته‌های گزارش نشان می‌دهد که دادگاه‌های صحرایی طالبان ۸۰ تن را به‌طور جداگانه هر کدام ۳۰ شلاق زده، ۱۱۰ تن دیگر را بین ۳۵ تا ۵۰ دره زده، ۱۰۰ تن دیگر را از ۲۰ تا ۳۰ شلاق در محضر عام زده‌اند و تعداد شلاق‌هایی که به ۹۶ تن دیگر زده شده، مشخص نشده است.

تعداد محاکمه صحرایی طالبان در سال ۱۴۰۰ پس از ۲۴ اسد

طالبان در جریان نیمه آخر سال ۱۴۰۰ که به‌تازه‌گی بر افغانستان مسلط شده بودند، به سرکوب شدید، بازداشت‌های گسترده، کوچ اجباری و قتل و ناپدید کردن نیروهای امنیتی پیشین مبادرت ورزید‌ند.

براساس یافته‌های گزارش که پیش از این براساس بیانیه‌های خبری دادگاه عالی این گروه و منابع محلی تهیه شده، طالبان در نیمه آخر سال ۱۴۰۰، چهار تن را در ولایت‌های ارزگان و غور به اتهام رابطه خارج از ازدواج در محضر عام شلاق زده‌اند. این گروه در آن زمان به ‌دلیل تعهدی که به امریکا و جامعه جهانی کرده بود، کم‌تر دادگاه‌های صحرایی خود را رسانه‌ای می‌کرد.

طالبان اکثریت این افراد را در ورزشگاه‌ها، صحن محاکم و مکان‌های پر‌تجمع مردمی شلاق زده‌اند و پیش از برگزاری محاکم صحرایی مردم را از طریق بلندگوها و پخش اطلاعیه‌ها به تماشای جریان مجازات افراد فراخوانده‌اند و نیز برخی از این مجازات‌ها تحت شرایط امنیتی شدید و در فضای محدود اجرا شده‌اند. جنگ‌جویان طالبان در هنگام اجرای این مجازات‌ها اجازه تصویر‌برداری را به هیچ کسی نداده‌اند و از این رو شواهد اندکی از این مجازات منتشر شده است.

این گروه در یک مورد ۱۶ تن به ‌شمول ۷ زن را در یک مسجد در شهر تالقان، مرکز ولایت تخار، در برابر چشمان نمازگزاران شلاق زد‌.

هبت‌الله آخوندزاده، رهبر طالبان، اجرای این مجازات‌های بدنی را در فضای عمومی «تطبیق حدود شرعی» نامیده و بر اجرایی شدن هر چه بیش‌تر آن در محضر عام تاکید کرده است. او افزوده که این گروه بار دیگر زنان را سنگسار خواهد کرد و شلاق خواهد زد.

رادیو و تلویزیون ملی افغانستان زیر اداره طالبان روز یک‌شنبه، ۵ حمل ۱۴۰۳، سخنرانی منسوب به هبت‌الله را نشر کرد‌. او در آن سخنرانی گفت که غربی‌ها فرقی میان «حیوانات و زنان» قایل نیستند.

رهبر طالبان در آن سخنرانی گفت‌: «ما حدود خداوند را اجرا می‌کنیم. این را تو می‌گویی که نقض حقوق زنان است که سنگسارشان می‌کنید، فردا حد زنا را اجرا می‌کنیم. زنان را در ملاء عام سنگسار می‌کنیم، رجم‌شان می‌کنیم. فردا حدود الله را اجرا می‌کنیم و در ملاء عام شلاق می‌زنیم.» طالبان پس از واکنش‌های گسترده، این سخنرانی رهبرشان را از تمام پلتفرم‌های رادیو و تلویزیون ملی افغانستان حذف کردند.

پیش از این، دفتر هیات معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) در ماه ثور ۱۴۰۲، گزارش داده بود که در شش ماه، طالبان ۳۳۴ تن را شلاق زده‌اند.

همچنان عبدالمالک حقانی، معاون دادگاه طالبان، در آن زمان گفته بود که این گروه ۱۷۵ حکم قصاص، ۳۷ حکم سنگسار و چهار حکم زیر دیوار کردن محکومان را صادر کرده است.

طالبان تا کنون دو تن را در ولایت غزنی، یک تن را در ولایت فراه و یک تن دیگر را در ولایت لغمان در محضر عام و با حضور مقام‌های این گروه به اتهام قتل «تیرباران» کرده‌اند. این گروه ادعا کرده که حکم «قصاص» را بالای متهمان جاری ساخته‌ است، اما  فعالان حقوق بشر آن را خلاف کرامت انسانی دانسته‌اند.

همچنان دکتر محمدامین احمدی، پژوهشگر امور دینی و عضو هیات مذاکره‌کننده صلح دولت پیشین، قبلا در صحبت با روزنامه ۸صبح گفته بود که احکام صادرشده توسط محاکم طالبان برای جرایم اخلاقی، بسیار شدید و سنگین است. به گفته او، تعیین چنین مجازات‌های سنگین برای جرایم اخلاقی با معیارهای جهانی حقوق بشر که افغانستان نیز متعهد به رعایت آن‌هاست «تقریبا در تضاد» می‌باشد؛ زیرا به سخن او، مطابق اصول انسانی و اخلاقی، مجازات‌هایی که مغایر با کرامت انسانی و مستلزم شکنجه و زجرکشی است، ممنوع است.