شماری از باشنده‌گان کابل می‌گویند که کمره‌های امنیتی نصب‌شده از سوی طالبان در کابل، در کاهش جرایم و رویدادهای جنایی نقش چندانی نداشته‌اند. به گفته آنان، پرچاوی برق، از کار افتادن کمره‌ها و کیفیت پایین تصاویر سبب شده است که دزدان هراسی از کمره‌های امنیتی طالبان نداشته باشند. هم‌سویی و دست‌داشتن طالبان در قضایای دزدی نیز از عوامل دیگر افزایش سرقت‌ها در کابل دانسته می‌شود. به گفته باشنده‌گان کابل، دزدان لین‌های برق کمره‌های امنیتی را قطع می‌کنند و سپس با خیال راحت دست به دزدی می‌زنند.
اقلیما، یکی از باشنده‌گان کابل، می‌گوید: «تنها در کوچه ما چهار کمره امنیتی نصب شده و در بلاک نزدیک ما نیز چند کمره وجود دارد، اما بیشتر وقت‌ها برق نیست و کمره‌ها کار نمی‌کنند. ساحه دید کمره‌ها هم محدود است و نمی‌توانند تمام محل را پوشش دهند. دزدان نیز هنگام سرقت با روی پوشیده می‌آیند و کمره‌ها نمی‌توانند آنان را درست ثبت کنند؛ باید برای تامین امنیت مردم روش‌های موثرتر روی دست گرفته شود.»
شفیقه، یکی دیگر از باشنده‌گان کابل، می‌گوید: «خانه‌ام را دزدی کردند و همه دار و ندارم را بردند. کمره امنیتی در کوچه نصب است، اما وقتی تصاویرش را دیدیم، چهره دزد اصلاً مشخص نبود. دزدها به‌خاطری که چهره‌شان در کمره تشخیص نمی‌شود، با دل جمع دزدی می‌کنند و مردم هم دیگر به طالبان مراجعه نمی‌کنند، چون می‌دانند پی‌گیری درست نمی‌شود.»
صدیق عمر، یکی دیگر از باشنده‌گان کابل، می‌گوید: «کمره‌های امنیتی یک سیستم مدرن برای تامین امنیت و جلوگیری از جرم و سرقت است و نصب آن‌ها در کابل تا اندازه‌ای نتیجه داده است؛ در برخی موارد تصاویر کمره‌ها به‌عنوان ثبوت استفاده شده و مجرمان دستگیر شده‌اند. اما ضعف زیرساخت‌ها، به‌خصوص پرچاوی برق، خاموش‌بودن کمره‌ها و نبود نیروهای ویژه برای کنترل و نگهداری این سیستم، باعث شده است که در بسیاری موارد کارایی لازم را نداشته باشند. اگر این زیرساخت‌ها تقویت شود و بخش ویژه‌ای برای کنترل کمره‌ها ایجاد شود، می‌توان از این سیستم موثرتر استفاده کرد.»
طالبان در چند سال گذشته، به بهانه تامین امنیت، در بسیاری از موارد نصب کمره‌های امنیتی را به‌صورت اجباری و با هزینه مردم اجرا کرده‌اند. در آن زمان، باشنده‌گان محل‌هایی که طالبان در آن‌ها کمره‌های امنیتی نصب کرده بودند، از نبود مصونیت و نقض حریم خصوصی خود شکایت داشتند. طالبان اما با ادعای رسیده‌گی به جرایم، این روند را اجباری ساختند. اکنون دیده می‌شود که نصب این کمره‌های امنیتی نیز تاثیر زیادی در کاهش جرایم نداشته است.
عفو بین‌الملل پیش از این درباره نصب گسترده کمره‌های امنیتی از سوی طالبان هشدار داده و آن را نمونه‌ای از گسترش نظارت بر شهروندان دانسته بود.
دیده‌بان حقوق بشر نیز با اشاره به نبود قوانین مشخص برای حفاظت از داده‌ها در افغانستان، درباره پیامدهای نظارت گسترده و احتمال استفاده نادرست از اطلاعات شهروندان هشدار داده است.
براساس گزارش‌های منتشرشده، این نگرانی‌ها شامل امکان ردیابی افراد، نظارت بر تجمعات و استفاده از قابلیت تشخیص چهره برای دسته‌بندی افراد براساس ویژگی‌هایی مانند سن، جنسیت، داشتن ریش و پوشیدن ماسک می‌شود.
وزارت داخله طالبان گفته بود که حدود ۹۰ هزار کمره امنیتی در شهر کابل نصب شده است که عمدتاً مناطق مزدحم و مهم این شهر را پوشش می‌دهند.
