همان‌گونه که همه ما در جریان بودیم، در روزهای اخیر خبرهایی از قطع انترنت در برخی ولایت‌های افغانستان به گوش می‌رسید. اما هیچ‌کس انتظار نداشت این روند ادامه یابد و طالبان آنتن‌های مخابراتی و دسترسی به انترنت را به‌گونه کامل به‌روی شهروندان ببندند.
از دو روز به این‌سو، طالبان افغانستان و مردمش را در تاریکی مطلق فرو برده‌اند. این اقدام باعث شده است تا مکالمه‌های تلفنی و انترنتی، تجارت‌های آنلاین و صنف‌های درسی مجازی به‌طور کامل متوقف شود.
در این مدت، ما از عزیزان خود در افغانستان بی‌خبر مانده‌ایم و نمی‌دانیم که در چه حالی هستند. ادامه چنین وضعیتی نگرانی‌ها را چند برابر می‌کند و ما را در باتلاقی از تاریکی و بی‌خبری خفه خواهد ساخت.
فرو رفتن یک کشور به خاموشی در عصر تکنالوژی، از یک‌سو به شدت نگران‌کننده است و از سوی دیگر اوج بربریت گروهی را نشان می‌دهد که اکنون بر میلیون‌ها انسان حاکم است و اراده‌اش را بر همه تحمیل می‌کند.
گزارش‌هایی در این زمینه منتشر شده است. از جمله سارا آدامز، مامور پیشین سی‌آی‌ای، نوشته است که طالبان به‌خاطر جابه‌جایی هراس‌افگنان خارجی، انترنت را مختل کرده‌اند. در کنار آن، برخی گزارش‌های داخلی نیز می‌گویند که این اقدام به دلیل اختلافات و جنگ‌های درون‌گروهی طالبان صورت گرفته است. این روایت‌ها هرچند مختلفند، اما هیچ‌کدام نمی‌توانند توجیهی برای گروگان گرفتن یک ملت و محروم کردن مردم از دسترسی به انترنت و شبکه‌های اجتماعی باشند.
بسیاری از دختران این سرزمین، پس از بسته شدن مکاتب و دانشگاه‌ها و محروم شدن از حق کار و آزادی، به آموزش آنلاین و کار از راه انترنت روی آورده بودند و در این زمینه موفقیت‌هایی هم داشتند. اما با این اقدام طالبان، تمام آن تلاش‌ها به نقطه صفر بازمی‌گردد و یک‌بار دیگر زنان از حق آموزش و کار محروم می‌شوند. این تصمیم هیچ توجیه منطقی ندارد و نباید ادامه یابد. جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشر و سازمان‌های بین‌المللی باید اقدام عملی کنند و نگذارند طالبان چنین آسان با سرنوشت میلیون‌ها نفر بازی کنند.
طالبان در کنار همه محدودیت‌های دیگر، بار دیگر صدای مردم افغانستان را خاموش کردند. ما زنان معترض افغانستان در چهار سال گذشته، پس از آن‌که خیابان‌ها را از ما گرفتند، مبارزه مدنی و حقوقی‌مان را از طریق انترنت و شبکه‌های اجتماعی به گوش جهانیان رساندیم. اکنون اما با قطع انترنت، طالبان صدای میلیون‌ها زن و مرد افغانستان را خفه کرده‌اند. این یک فاجعه بشری است و نباید نادیده گرفته شود.
قطع انترنت زنده‌گی روزمره مردم را فلج کرده است. بسیاری از خانواده‌ها با دادوستدهای آنلاین، در شرایط دشوار اقتصادی لقمه‌ای نان به خانه می‌بردند. بسیاری دیگر نان‌آوران‌شان در خارج از کشورند که با پول فرستادن هزینه‌های خانواده‌های خود را تامین می‌کردند. حالا اما پرسش این است که خانواده‌های وابسته به این درآمدها چگونه دوام بیاورند؟
طالبان با این اقدام نسنجیده بار دیگر نشان دادند که حیات و ممات مردم برای‌شان اهمیتی ندارد. آنان جز به بقای خود به چیزی نمی‌اندیشند و با چنین محدودیت‌هایی جز جهالت و بی‌رحمی چیزی به نمایش نمی‌گذارند. این گروه هیچ‌گاه قابل اعتماد نبوده و امروز بار دیگر صدای مردم افغانستان را خاموش کرده و آنان را از جهان جدا ساخته است.
