منابع می‌گویند که طالبان در وزارت معارف برای شماری از آموزگاران و کارمندان زن مزاحمت تلفنی ایجاد می‌کنند. به گفته این منابع، مقام‌های طالبان در این تماس‌ها به زنان پیشنهاد ازدواج می‌دهند و ادعا می‌کنند که قصد مزاحمت ندارند، بلکه «در پی نکاح حلال» هستند. همچنین گفته می‌شود که طالبان پیش از این آزار و اذیت، درباره آموزگاران و کارمندان زن تحقیق می‌کنند تا مشخص شود چه کسانی مجرد هستند و این اقدامات به‌صورت هدفمند انجام می‌گیرد.
منابع می‌افزایند که این اقدام طالبان باعث شده است شماری از آموزگاران زن در خانه‌های‌شان منزوی شوند و به‌دلیل ترس از مزاحمت‌های بیشتر، حاضر به ادامه کار در وزارت معارف این گروه نباشند. منابع تصریح می‌کنند که آموزگاران زن به‌دلیل ترس از «بی‌آبرویی، اعدام یا زندانی‌شدن» توسط طالبان، در برابر این رفتارها سکوت کرده‌اند.
یکی از منابع که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، می‌گوید یکی از مقام‌های طالبان بارها از شماره‌های مختلف برای او مزاحمت ایجاد کرده است. این منبع می‌افزاید که برای رهایی از این آزارها نمی‌تواند به هیچ نهادی مراجعه کند. به گفته او، او و دیگر زنانی که از سوی مقام‌های طالبان پیشنهادهای ازدواج دریافت کرده‌اند، در برابر این نوع خشونت‌ها کاملاً بی‌دفاع هستند.
منبع می‌افزاید: «در خانه نشسته بودم که برایم زنگ آمد و گفت از من خوشش آمده و می‌خواهد با من دوست شود. بار اول بلاک کردم و نفهمیدم او از مقام‌های طالبان است؛ مثل همیشه فکر کردم یک مزاحم معمولی است. اما بعد از مدتی، از شماره‌های مختلف تماس می‌گرفت و هر روز همین قصه ادامه داشت تا این‌که یک روز پیام داد و خودش را معرفی کرد. در این پیام، نام و مشخصات کامل و حتا آدرس خانه‌ام را نوشته بود؛ شوکه شدم. برایم نوشته بود که قصد ازدواج حلال دارد. من به او گفتم مزاحمت نکند و یادآور شدم که شوهر دارم، اما او به اندازه‌ای تحقیق کرده بود که غیرقابل باور بود. او در وزارت کار می‌کند و این رفتار او مرا زیر فشار قرار داده است، چون تنها کسی هستم که در خانواده کار می‌کنم. اگر به کار نروم چه کنم؟ اگر بروم، باز هم در معرض آزار هستم.»
این منبع می‌گوید که احساس می‌کند در افغانستان اسیر شده و راه گریزی ندارد. او می‌افزاید: «شب‌ها خوابم نمی‌برد، کابوس می‌بینم و خیلی می‌ترسم. یک شماره را حذف می‌کنم، اما از شماره‌های دیگر تماس می‌گیرد و پیام می‌فرستند. زنده‌گی‌ام به کابوس تبدیل شده است. اگر موضوع را با خانواده در میان بگذارم، مساله بزرگ‌تر می‌شود؛ اگر با وزارت شریک کنم، همه‌اش طالبانند و در نهایت من ملامت می‌شوم. تنها به دوست صمیمی‌ام گفته‌ام که اگر برایم اتفاقی افتاد، به خانواده‌ام بگوید کار طالبان بود. ما کجا برویم؟ به چه کسی پناه ببریم؟»
منبع دیگری از یک مکتب دولتی می‌گوید که او نیز شاهد رفتارهای مشابهی با آموزگاران زن بوده است. به گفته این منبع، یکی از مقام‌های طالبان از او خواسته بود تا یکی از همکاران مجردش را برای او خواستگاری کند. او می‌افزاید که این موضوع بسیار نگران‌کننده است و نمی‌تواند آن را با هیچ‌کس در میان بگذارد.
این منبع می‌افزاید: «ما یک استاد زن داریم که چهره‌اش مقبول و قد بلند است. یکی از مقام‌های طالبان چندین بار به من گفت این همکار را برایش خواستگاری کنم. او آن‌قدر اصرار کرد که به ستوه آمدم. در نهایت به او گفتم آمر صاحب، من خودم مجرد هستم و نمی‌توانم برای خودم شوهر پیدا کنم، چه برسد برای دختر مردم. گفتم این کار را نمی‌کنم و اگر خودش می‌خواهد، مستقیم بگوید. در نهایت، از شدت فشار و مزاحمت، سیم‌کارت خود را شکستم.»
این منبع توضیح می‌دهد که اکثر آموزگاران زن با چنین رفتارهایی روبه‌رو هستند، اما نمی‌توانند آن را با کسی در میان بگذارند و در نهایت به‌دلیل این مزاحمت‌ها ناگزیر به کناره‌گیری از وظایف خود می‌شوند.
پیش‌تر نیز منابع به روزنامه ۸صبح گفته بودند که عنایت‌الله خوارزمی، سخنگوی وزارت دفاع طالبان، به برخی خبرنگاران زن پیشنهاد ازدواج داده است. این منابع افزودند که خوارزمی از طریق شماره شخصی خود با خبرنگاران زن تماس گرفته و به آن‌ها گفته که «مدرن» است و مانند سایر اعضای طالبان رفتار نمی‌کند.
سعید خوستی، رییس پیشین ارتباطات و روابط عامه وزارت داخله طالبان، نیز الهه، دانشجوی رشته پزشکی، را به شکل اجباری مجبور به ازدواج کرده بود. الهه بعدها از او طلاق گرفت و در رسانه‌ها از شکنجه‌ها و آزارهای این مقام طالبان پرده برداشت.
ازدواج‌های اجباری و کودک‌همسری تحت رژیم طالبان به‌گونه‌ای بی‌سابقه افزایش یافته و به یکی از جدی‌ترین بحران‌های حقوق بشری بدل شده است. به گفته منابع، طالبان نه‌تنها به این موارد رسیده‌گی نمی‌کنند، بلکه خود نیز بخشی اساسی از این مشکل هستند.
به تازه‌گی دفتر هیات معاونت سازمان ملل در افغانستان (یوناما) اعلام کرده که وضعیت زنان و دختران در افغانستان تحت حاکمیت طالبان رو به وخامت است. یوناما به مناسبت هشتادمین سال‌گرد تاسیس سازمان ملل در گزارشی اعلام کرده که محدودیت‌های فزاینده در زمینه آموزش، کار و مشارکت زنان و دختران در زنده‌گی عمومی، آینده کشور را به خطر انداخته است.
همچنین ژیل برتران، نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای افغانستان، پس از پایان سفر شش‌روزه خود اعلام کرده که وضعیت حقوق بشر، به‌ویژه حقوق زنان، در افغانستان نگران‌کننده است. او در بیانیه‌ای تصمیم طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در دفاتر سازمان ملل را «نشانه‌ای منفی» برای جامعه جهانی خواند.
