مېن اۉزیمگه ایشانه‌من
مدینه حسینی
غور ولایتی‌نینگ اېنگ آلیس نقطه‌سیده، او یېرده‌گی قیزلر‌نینگ آرزولریدن هم بلندراق کۉرینگن یاووایی و بلند تاغلر آره‌سیده مدینه اسملی بیر قیز یشه‌ردی. مدینه آته‌سی‌نینگ اېسکی کتابلری اونینگ تشقی دنیاگه یگانه آینه‌سی بۉلگن اویده اولغه‌یدی. او تاریخ‌نینگ سرغه‌یگن و کاغذلری آره‌سیده پۉلاد اراده‌سی بیلن استبداد زنجیرلرینی اوزگن عیاللر حقیده اۉقیردی؛ هرات مسجدلری و مدرسه‌لرینی قدرت بیلن بنیاد اېتگن ملکه گوهرشاد بېگیم کبی عیاللر حقیده اۉقیردی و عیال تمدن بنیادکاری اېکنینی اثباتله‌گنلرینی بیلردی.
مدینه اۉن یاشیده، تېنگداشلری باله‌لرچه اۉیینلر بیلن بند بۉلگن پیتده، حویلی‌نینگ بیر چېتیده بیر بۉله‌ک یاغاچ بیلن توپراق اوستیگه افغانستان خریطه‌سینی چیزردی. او اۉز خَیالیده اېنگ قارانغو دورلرده قۉلیگه قلم آلیب، «کېمه باشقرووچیسی» بۉرانلردن امان اۉتیشی اوچون دانا بۉلیشی کېره‌کلیگینی هَیقیرگن یاشلرنی کۉرردی. او اۉزیگه پیچیرلردی: «مېن هم اۉشه کېمه باشقرووچیسی بۉله آله‌من».
بیر کونی قیشلاق عیاللری دوره‌سیده کېله‌جک حقیده سۉز کېتگنده، مدینه تیتراق، اما ایشانچگه تۉله آواز بیلن دېدی: «مېن بیر کون بۉرانلرنی آسایشته‌لیک ساحلیگه آلیب باره‌دیگن اۉشه کېمه باشقرووچیسی بۉلیشنی ایسته‌یمن». قیشلاق عیاللری اونگه اچینیش اره‌لش نگاه و اچّیق تبسم بیلن: «قیز‌گینه‌م، بو گپلر سېنگه نیمه کېره‌ک؟ سېن اوی-رۉزغار قیلیشنی اۉرگنیشینگ کېره‌ک…» دېب اَیتیشدی.
اما مدینه قلبیده بیلر اېدی، بوگونگی قیز اېرتنگی آنه، اگر او بوگون آنگلی بۉلمسه، اېرته‌گه اونینگ فرزندلری هم اۉشه قارانغولیکده قاله‌دی.
اۉشه کونی مدینه ییغلش اۉرنیگه، اۉزگریش اوچون فقط گپیریش یېترلی اېمسلیگینی؛ حرکت قیلیش کېره‌کلیگینی اۉرگندی. او اۉرگنیشنی یشیرینچه باشله‌دی. سوادی بار هر بیر یۉلاوچیدن نیمه‌نی دیر سۉرر و یالغیز قالگنیده، جهالت قفسینی اۉز آنگیده سیندیرردی.
ییللر اۉتدی. مدینه اېندی اۉشه قیشلاق‌نینگ کیچیک قیزی اېمس اېدی. او اېندی رهبرلیک تختده اۉتیریش اېمسلیگینی؛ رهبرلیک ظلم قرشیسیده توریش و خلق‌نینگ قدر-قیمتینی قَیتریش اېکنینی بیلردی. او رهبر بۉلیش اوچون البته سرایلرده اولغه‌ییش شرط اېمسلیگینی اۉرگندی؛ قلبینگده بیلیم و اراده بیلن بیر سرای قوریشینگ‌نینگ اۉزی کفایه.
بوگون مدینه، آنگی جوابسیز سواللر بیلن تۉله حالده، قیشلاغی‌نینگ بلند تاغلریگه قره‌یدی. او اېندی باشقه‌لر‌نینگ کولگیسیدن قۉرقمه‌یدی. او بیله‌دی: هر قنده‌ی بویوک اۉزگریش، بیر انسان آنگیده‌گی کیچیک بیر فکردن باشلنه‌دی. او هلی هم اۉشه کیچیک قیز، اما اېندی بیله‌دی که اۉز مملکتی‌نینگ اېرتنگی کونینی قوریش اوچون اوّلا اۉز آنگی‌نینگ «کېمه باشقرووچیسی» بۉلیشی کېره‌ک.
