روی چوکی میز مطالعه‌ام نشسته بودم و مشغول مطالعه بودم که احساس کردم خسته شده‌ام. گوشی‌ام را از روی میز برداشتم و وارد فیسبوک شدم. در میان پست‌ها، تصویری توجهم را جلب کرد. نخست با خودم گفتم از کنار آن بگذرم؛ اما تصویر برایم بسیار آشنا بود. مگر می‌شد آن را از ذهنم پاک کنم؟ نه، چون آن تصویر در ذهن و قلبم حک شده بود. هر بار، حتا اگر تمام تصویر را نمی‌دیدم، باز هم آن را می‌شناختم.
آن تصویر، عکس یک ساختمان بود؛ ساختمان رؤیاهایم، جایی که روزگاری با هزاران امید، تصور آینده‌ای زیبا و هدف‌های بزرگ واردش می‌شدم. اما امروز از آن ساختمان، جز هزاران خاطره و یک عکس، چیزی برایم باقی نمانده است.
همین که چشمم به عکس افتاد، دوباره احساس کردم کسی قلبم را در مشت خود مچاله می‌کند. قلبم به درد آمد و گلویم لرزید. روی عکس زوم کردم؛ گویا می‌خواستم دلتنگی این چند سال را جبران کنم. اما هرقدر بیشتر به آن خیره می‌شدم، دردهایم تازه‌تر می‌شد؛ گویا کسی روی زخمم نمک می‌پاشید و دلتنگی‌ام را بیشتر می‌کرد.
این بار دقیقاً روی پنجره صنف‌مان زوم کردم. در همان لحظه، تمام خاطرات گذشته مثل صحنه‌های یک خواب از برابر چشم‌هایم گذشتند. صدای خنده‌های‌مان، صدای دل‌نشین استادمان و شوخی‌های‌مان دوباره در گوشم طنین انداختند.
لحظه‌ای سرم گیج رفت و تصویرهای دیگری در ذهنم جان گرفتند؛ روزهایی که خنده بر لب داشتیم و از ته دل می‌خندیدیم. تصویر کتاب‌های‌مان نیز پیش چشمم آمد و همین خاطرات باعث شد اشک‌هایم سرازیر شوند. نخستین قطره اشکم روی صفحه گوشی، درست بالای عکس پنجره صنف‌مان، چکید. گویا این قطره اشک هم می‌خواست به آن تصویر بگوید که چقدر دلم برایش تنگ شده است.
نفس‌های عمیق می‌کشیدم؛ گویا می‌خواستم عطر کتاب‌ها و قلم‌هایم را دوباره از میان آن عکس پیدا کنم و به ریه‌هایم بفرستم تا شاید از دلتنگی‌ام کم شود. اما دلتنگی‌ام بیشتر می‌شد. اشک‌هایم با سرعت بیش‌تری پایین می‌چکیدند؛ گویا قطره‌ها با هم مسابقه گذاشته بودند تا زودتر به زمین برسند.
در همان حال، با صدای مادرم به خود آمدم. می‌گفت: «دخترم، بیا که چادرهای جدید آورده‌ام. این‌ها را بباف، چون وقت زیادی نداریم.» با شنیدن صدایش، زود اشک‌هایم را با نوک انگشتان پاک کردم تا کسی متوجه گریه‌ام نشود.
چقدر دشوار است وقتی دلت گرفته و گریه می‌کنی، اما به‌محض شنیدن صدای پا از پشت دروازه، مجبور می‌شوی خودت را آرام نشان بدهی و لبخند بزنی تا کسی از درد درونت باخبر نشود. برای هزارمین بار، سنگینی حسرت را در تک‌تک سلول‌های بدنم احساس کردم. من هرگز چنین روزهایی را تصور نکرده بودم.
همیشه در خیال خود می‌خواستم داکتر شوم و برای رسیدن به این هدف برنامه داشتم؛ اما پس از آن روز نحس، به‌جای رؤیاپردازی و هدف‌گذاری برای آینده، مجبور شدم به یادگیری کارهای خانه فکر کنم. گویا کم‌کم به این وضعیت عادت کرده بودم. دوباره با گلویی که از شدت بغض می‌لرزید، برخاستم تا کاری را آغاز کنم که به وظیفه همیشه‌گی‌ام تبدیل شده بود.
آن لحظه شاید مشغول بافتن چادر بودم، اما دلم درد می‌کرد. حتا تصور این‌که زنان این جامعه از حق آموزش محروم بمانند و به‌کلی بی‌سواد شوند، مرا به وحشت می‌انداخت.
