بیش‌از پنج سال از روزی می‌گذرد که زنده‌گی دختران افغانستان وارد فصل دشواری شد و آرزوهای‌شان با بسته‌شدن دروازه‌های مکتب و دانشگاه نابود گردید؛ دخترانی که می‌خواستند از راه کسب علم و دانش، زنده‌گی خود و جامعه‌شان را تغییر دهند و به پیشرفت دست یابند، اما امروز همه دختران افغانستان به‌دلیل محدودیت‌های وضع‌شده ازسوی رژیم طالبان، از حقوق اساسی خود محروم شده‌اند و از درس، مکتب و دانشگاه بازمانده‌اند.
با حاکم‌شدن دوباره طالبان بر افغانستان، روال عادی زنده‌گی زنان و دختران افغانستان تغییر کرد و به‌خاطر جنسیت، فعالیت‌های‌شان در چهاردیواری خانه‌ها محدود شد. بیش‌از پنج سال از روزی می‌گذرد که هزاران دختر مجبور شدند، کتاب‌های‌شان را کنار بگذارند و منتظر روزی بمانند که دوباره بتوانند درس بخوانند. اما چندسال سپری شد، ولی باز هم دروازه‌های مکتب به‌روی دختران بازگشایی نشده است.
این پنج سال فقط یک عدد نیست؛ بخشی از عمر، جوانی، تلاش‌ها و رویاهایی است که در سکوت گذشت. امروز اگر حق آموزش از من سلب نمی‌شد، وارد دانشگاه می‌شدم و اولین سال تحصیلی‌ام را شروع می‌کردم. خواهرم هم فارغ‌التحصیل می‌شد و بسیاری از دختران دیگر بدون تاخیر در کار، مسیر پیشرفت‌شان را طی می‌کردند. اما یک بن‌بست بزرگ و یک تصمیم ناعادلانه توسط رژیم طالبان، سایه سنگینی بر جریان زنده‌گی، فعالیت‌ها و آرزوهای ما انداخت و با گذشت هر روز، بر دامنه محدودیت‌ها افزوده می‌شود.
ما دخترانی بودیم که صبح‌ها با امید بیدار می‌شدیم، کیف مکتب خود را آماده می‌کردیم، برای امتحان‌ها درس می‌خواندیم و برای آینده برنامه داشتیم. اما امروز، صبح‌ها با ناامیدی آغاز می‌شود و شب‌ها با بغض و سنگینی به سحر می‌رسد.
در این پنج سال، دختران زیادی از حق آموزش، از حق انتخاب و از فرصت ساختن آینده‌شان محروم شدند؛ دخترانی که می‌توانستند داکتر، استاد، انجنیر، نویسنده و هنرمند شوند و به آرزوهای‌شان دست یابند، اما مجبور شدند پنج سال را در انتظار بگذرانند.
امروز، به‌عنوان دختری بازمانده از تحصیل، بار دیگر می‌نویسم و صدایم را بلند می‌کنم که درد ما فقط بسته‌شدن دروازه‌های مکتب نیست؛ درد ما این است که زمان برای ما متوقف شده است. عمر ما گذشت، سال‌های جوانی ما سپری شد، اما فرصت‌هایی که از دست رفتند، دیگر به‌آسانی بازنمی‌گردند.
پنج سال است که بسیاری از دختران افغانستان با حسرت به کتاب‌ها، صنف‌ها و دانشگاه‌هایی نگاه می‌کنند که جای آن‌ها در آن‌جا خالی مانده است. پنج سال است که مادران و پدران زیادی آرزو دارند دوباره لبخند دختران‌شان را هنگام رفتن به مکتب ببینند. امیدوارم آن روزها بار دیگر بازگردند.
امروز، با وجود همه این محدودیت‌ها، هنوز چشم‌های دختران برق می‌زنند و آن‌ها به دنبال کوچک‌ترین فرصت برای پرواز دوباره هستند. با وجود این محدودیت‌ها، گویی امید هنوز در وجود دختران باقی مانده است.
دختران با امید به فردای بهتر زنده‌گی می‌کنند و نفس می‌کشند و با وجود محدودیت‌ها و سایه سنگین اسارت، تسلیم نشده‌اند و به فردای آزادی دل بسته‌اند؛ دخترانی که هنوز یاد می‌گیرند، تلاش می‌کنند و باور دارند که علم و آرزو را نمی‌توان برای همیشه خاموش کرد.
من نیز یکی از همان دخترانم؛ دختری که به آینده بهتر باور دارد و تلاش می‌کند از میان شرایط دشوار، راهی برای خودکفایی و پیشرفت بیابد. من باور دارم روزی فرا خواهد رسید که زنجیر استبداد را بشکنیم و به پرواز درآییم.
