د ژوند کيسې مو وليکئ. پر ژوند مو د وروستيو بدلونونو د اغېزو په اړه متن، انځور او ويډيو راواستوئ. ۸صبح ورځپاڼې «د خلکو کيسه» په نامه ځانګړې پاڼه جوړه کړې، چې ستاسې يادښتونه، کيسې، عکسونه او ويډيوګانې خپرې کړي.
د ښوونځي له وخته مې دا هیله وه، چې لوړې زدهکړې وکړم او د پوهنتون استاد شم. ډېر وخت به مې ذهن کې د یوه استاد خیالونه مجسمول، چې له محصلینو سره ښه چلن لري، ملګری دی او د هغوی ستونزې درک کوي. ګومان کوم دا ذهنیت مې د دیکتاتورانه زدهکړیز نظام کې مې چې زدهکړه کړې، سرچینه اخلي.
البیروني پوهنتون کې مې د ماسټرۍ دورې له پای وروسته په کابل کې پر رسنیزو چارو پیل وکړ او ورته وخت کې مې هیله لرله، چې خپلو نورو زدهکړو ته هم دوام ورکړم. له درییو کالو کار او له رسنیزو فعالیتونو وروسته، د ایران یوه بورسیه مې ترلاسه کړه. دا چې په څومره ستونزو مې دوه کاله دلته زدهکړې وکړې، بیل داستان لري. ګرانه ده، چې هم د پوهنتون له زدهکړو سترس ولرې او هم له مالي ستونزو. د انګریزي لیکوال سامرست موام په خبره «په دنیا کې له بل هر څه څخه له بل چا د پیسو غوښتلو اندېښنه نه شته… پیسې لکه شپږم حس که نه وي، هغه نور پنځه حسونه هم کار نه کوي.»
شاوخوا یوه میاشت مخکې مې چې خپل تیزس ختم کړ، ډېری وخت مې فکر کاوه، چې دفاع یې کړم که نه. له ډېرې ناهیلۍ سره سره مې پرېکړه وکړه، چې خپل تېزس دفاع کړم. د لویانو په خبره، هیلهمن د کیسې پای ته تمه دي، خو ناهیلې کیسه پای ته رسوي. اوس مې له فراغته یوه میاشت ووته، خو د لیلیې په یوه کنج کې ګونګ او مبهوت پروت یم او خپل ډېر وخت په ټولنیزو رسنیو یا له کورنۍ سره په خبرو تېروم.
د دولت تر سقوط وړاندې به چې له پلار سره په تیلفون غږېدم، اوله پوښته به یې دا وه: «کله دې درسونه ختمېږي او بېرته راستنېږې؟» د دولت تر سقوط وروسته هم د پلار د خبرو انداز او هم یې پوښتنې بدلې شوې دي. پوهېږم څومره خپل زوی ته اندېښمن دی او څومره یې زړه غواړي خپل زوی یو ځل بیا په غېږ کې ونیسي؛ خو د هېواد ناوړه وضعیت ته په کتو وايي: «زویه! څنګه کوې، راځې؟ دلته هم حالت ښه نه دي.»
اوس په تهران کې له دوو کالو پاتېدو وروسته مې زړه کورنۍ او هېواد ته تنګ شوی، خو له سرګردانۍ او ناهیلۍ سره سره نه پوهېږم څه وکړم؟ وطن ته لاړ شم که دلته پاتې شم؟ که لاړ شم په کومه هیله او که پاتې شم، د څه لپاره؟
نه غواړم ناهیلي خپره کړم، ژوند نباید مطلق تور ووینو، دا توروالی یوازې د ژوند نه دی، بلکې د هغو شرایطو دي، چې نور یې رامنځته کوي. پوهېږم بیا ښې ورځې راځي، خو ورپسې تورې او بیا ښې ورځې او بیا تورې او بیا ښې؛ خو زموږ عمر بیا په ځوانۍ کې نه راګرځي. کله چې په ځوانۍ کې د خپلو هیلو د ترلاسي لپاره له خپل ماشومتوبه تېر شو او غوښتل مو هر وخت زدهکړه وکړو، پایله یې نباید دا وي، چې نورو هېوادونو ته کډوال شو او بېرته یې له صفره پیل کړو.
ومې لېدل چې څنګه زما او زما د همزولو د هیلو ماڼۍ ونړېدې. ګرانه ده، چې هیلې دې د لرګیو په څېر وسوزي او هک حیران ورته وګورې. اوس یوازې موږ د ژوندانه درنو څپېړو ته له نیم کښو سترګو او ژوبل بدن سره پاتې یو. موږ تر شونډو لاندې پر ژوندانه لعنت وایو، خو پر ځمکه نه غورځېږو. موږ ټول چې تسلیمۍ ته منتظر یو، خو نه تسلیمېږو. موږ به هم پر یوازیتوب او هم پر مرګ برلاسي شو. له موږ به داسې کومه بده پېښه نه وي پاتې، چې لیدلې به مو نه وي. موږ به یو ځل بیا وخاندو.
تاسې کولای شئ، خپلې کيسې او يادښتونه ۸صبح ورځپانې ته واستوئ. همدارنګه تاسې ته نژدې د پېښو عکسونه او ويډيوګانې د تلګرام لاندینئ شمېرې ته راواستوئ: ۰۷۰۵۱۵۹۲۷۰
