په مزارشریف ښار کې یوې زړې ښځې ژوند کاوه. ډېره مهربانه او زړه سواندې وه. هغې څو پسونه او غوایان ساتل او له همدې لارې یې د ژوند اړتیاوې پوره کولې. کلونه یې د شیدو او مستو په پلورلو د کور اړتیاوې برابرولې او د سیمې اوسېدونکو ورته «خاله شیرین» نوم اخیسته. له ظاهر څخه خوشحاله برېښېده او له پېرېدونکو...
میاشت کېده چې زموږ لوی ښار کلابند و. د هېواد ډېر نور ښارونه هم همداسې او یا د پردیو لاس ته لوېدلي وو. واکمني د کورنیو غلو او غاصبینو د لاسه شوړېدلی او د لوېدو په درشل ولاړه وه! پردیو هومره وسلې درلودې چې تا ویل په وسپنو او پولادو کې ډوب دي. د دې کلابندئ کړۍ ورو – ورو...
د سرتېر خندا داسې وه لکه کمکی تندر. کله به چې سرتېر لیری و، د خندا غږونه به یې داسې راتله لکه کوکې او چیغي. لکه یو زورور سېل چې غټ او کمکی کاڼي یې پورته کړي او یو په بل یې وهي. که به چا دا خندا د نژدې واورېده، هڅه به یې کوله چې کور کلی پرېږدي، په...
الکس شاوخوا دېرش کلن ځوان دی، چې هم مې د ژبې ټولګيوال دی او هم په بس کې يو ځای ځو او راځو. په لومړی ورځ مو چې ځانونه معرفي کول، ده وويل چې اصلي وطن يې اوکراين دی او په ژبو کې يې اوکرايني، روسي، انګلیسي او عربي زده دي. انګلیسي خو خير خو عربي يې راته جالبه وه....
د ماسپښين دوه نيمې بجې دي، دسړک پر غاړه ولاړ يم، د ده افغانانو ټکسي ته په تمه يم، څو شېبې وروسته يو ټکسي چلوونکی ښۍ خواته اشاره کوي، مانا دا چې ده افغانانو ته ځې؟ زه هم موټر ته ورپورته کيږم، ورور سلام کوم، ښايي د نورو عليک به زما تر سلام هم ورو و، ځکه خو مې وانه...
د امتياز څښتن: سنجر سهيل
اجرائیوي رئیس: پروېز کاوه
د کتونکې ډلې مشر: بهیر
پته: کابل، افغانستان
