موږ په کابل ښار کې څه کم پینځه کاله کېدل چې د یوې کورنۍ په څېر لکه وروڼه د یو بل له خوي او خاصیت سره بلد شوي وو. جغرافیايي واټنونه او په تېرو کلونو کې ورانوونکې جګړې ددې لامل شوې چې له موږ مخکې یو نسل له یو بل سره پاتې نشي او خپل ټاټوبی پرېږدي او د ناامنۍ او ستونزو له امله ګاونډیو هېوادونو او د افغانستان ځینو ولایتونو ته لکه کابل، هلمند او غزني ته کډې وکړي او ژوند ته دوام ورکړي.
د همدې موضوع له امله یو په کابل، بل په غزني، دریم د هلمند په لښکرګاه او یو شمېر نور د کډوالۍ په وطن کې نړۍ ته سترګې پرانیزو. خو زیات شمېر نورو په خپل پلرني ټاټوبي کې نړۍ ته سترګې پرانیستې.
په کابل ښار کې مو تر پینځو کلونو کمه موده کې وکولای شول، ناستې او د خوښۍ محفلونه جوړ کړو. د پغمان د غرونو په لمنو او یا نورو په زړه پورې ځایونو کې مو له ورځنیو اندېښنو لیرې تېرې کړې. په دغو ځایونو او شخصي ناستو کې مو د ورځې کیسې، د ورزش او زده کړو په اړه خبرې کولې، ته وا پوهېدو چې دا ناستې لنډمهاله دي.
په هېواد کې وروستي بدلونونه او ناامني د دې لامل شوه چې زموږ له کابو ۳۰ ځوانانو، تراوسه د هغه له نیمايي کم یعني ۱۳ تنه په کابل ښار او افغانستان کې پاتې شوو. نور ټول د امریکا بېلابېلو ایالتونو ته ورسېدل او نوی ژوند یې پیل کړی. همدا لږ شمېر چې په کابل کې پاتې یو، د تګ د زمینې په برابرېدو، زموږ د ټولو انتخاب له هېواده وتل دي.
لومړنۍ خښتې چې زموږ د ډلې له ودانۍ بېلې شوې او د ګډو ناستو او مجلسونو ودانۍ یې بې ستنې کړه، زموږ د ورورولۍ د ناستو دوه غړي وو چې له لوی اختره څلور ورځې مخکې له کابله امریکا ته ولاړل.
د هغوی په تلو سره، له ښار او هېواده د تګ سریال پیل شو او زموږ د ناستو رنګ له منځه ولاړ. د ناامنیو په زیاتېدو او کابل ښار ته د طالب ځواکونو په راتلو سره د وتلو زمینې په برابرېدو، زموږ د محفلونو او ناستو څو نور غړي هم د کابل له هوايي ډګره ولاړل او بالاخره د امریکا په ایندیانا او ویرجینیا کې مېشت شول. د هغوی له تلو وروسته، یوازې یو ځل دا ناسته ترسره شوه چې پاتې غړو ته سړه او د خوښې وړ نه وه.
څو ورځې مخکې مې د فېسبوک ملګرو په پست کې لوستي و چې له وخته مخکې بوډاتوب را رسېدل په دې پورې اړه لري چې له څه ډول وګړو سره اړیکه لرئ. هر څومره چې له غوره اخلاقو لروونکو خلکو سره ډېر وخت تېر کړئ، په هماغه کچه د ځوانۍ ځواک ډېر پایښت مومي او هر څومره چې له بد اخلاقه خلکو سره وخت تېر کړئ، زر د زړښت خوا ته ورځئ.
په تېرو پینځو کلونو کې مو ښې ورځې لرلې او ژوند مو په خوښۍ تېر شوی. که څه هم دا موده ډېره لنډه، ښکلې او ارزښتمنه تېره شوه.
اوس په هغو کورونو کې چې له دې وړاندې پکې ګڼه ګوڼه او موسکا وه اوس له دوو تر درېیو کسانو زیات نه دي. نه جوش شته نه خوښي او نه هم تګ راتګ. چوپتیا د غږونو ځای نیولی، تر ډېره بوډاګان پاتې دي او ځوان تللي.
د دغو تللو او د ښار او کورونو د تشېدو، په اړه امیر جان صبوري کلونه مخکې ویلي دي:
«شهر خالی، جاده خالی، کوچه خالی، خانه خالی
جام خالی، سفره خالی، ساغر و پیمانه خالی
کوچ کرده دسته دسته آشنایان، عندلیبان
باغ خالی، باغچه خالی، شاخه خالی، لانه خالی»
د ډله ییزو وتلو په لړ کې او د هوایي ډګر په شاوخوا او مخې ته په اوږدو لیکو کې، زما یو بل نږدې ملګری له کورنۍ سره له کابل ښار او ملګرو سره خدای پاماني وکړه او د ډنمارک ـ کپنهاګ ته ولاړل ترڅو هلته له ناامنۍ پرته سوکاله ژوند پیل کړي.
د عزیزانو په تلو او کډوالېدو سره د پاتې خلکو ژوند ډېر سخت او خواشینونکی شوی. بېلتون او خدای په اماني ترخه ده. ځینو ملګرو د تللو په ورځو کې په مجازي نړۍ کې لیکلي و چې موږ په دې هېواد کې تر خاورو لاندې رېښې لرو، تګ زموږ انتخاب نه دی یا به دا هېواد جوړوو او یا به سوځو.
د افغانانو هیله او تمه دا ده چې په هېواد کې د ټولو په خوښه سوله او امنیت راشي او اقتصادي ستونزې له منځه ولاړې شي ترڅو څوک له خپلې کورنۍ او هېواده پردي نشي او په خپل هېواد کې له ستونزو لیرې ژوند ته دوام ورکړي.
