القاب

ستر شخصیت، بې ساري عالم، اقتصاد پوه، د نړۍ دویم متفکر ډاکټر اشرف غني احمدزی د افغانستان د اسلامي جمهوریت جمهور رییس ….
– ستر ملي مشر وزیر محمد ګل خان مومند…
– ځوان، ترقي غوښتونکی، وطنپال پاچا اعلیحضرت امان الله خان غازي
– د پښتو ادب ځلانده ستوری، پوخ نقاد، د نظر خاوند، تکړه ژورنالست، کیسه لیکوال، د نوي ادبي نقد سرلاری استاد اسدالله غضنفر…
نور به یې همدلته بس کړم. دا درې څلور نومونه مې هم چې یاد کړل، په دې ډاډ مې یاد کړل چې – که پر سر به یې ډېر نور راپسې تورې راواخلي – دوی په خپله را ته څه نه وایي.
ښه نو، په دومره القابو موږ څه ثابتول غواړو؟شاعران مو ټول اورژبي، نوښت ګر دي خو شعر مو په دوه پیسو نه ارزي. څېړونکي او پوهنتونیان مو ټول ستر عالمان، محققان او د علم ستنې دي خو علمي څېړنې مو له محتوا خالي دي. سیاستوال مو ټول وطنپال، پاک، سپېڅلي، زړور، د ولس په درد دردېدلي کسان دي خو ولس در په در دی او وطن خاورې په سر. ملایان مو جید عالمان او د پیغبر ځایناستي دي خو د پردیو ښځو تر لمن لاندې ځای یې په نخښه کړی او د دین هغه احکام چې هم مو دنیا را جوړه کړي او ه مو د اخرت لار سیخه کړي، زموږ پر ممبرونو، راډیوګانو، تلوېزیونونو او د وعظ په مجالسو کې نه یادېږي.
له دې چې ورتېر شو، که د پوهنتون یا مدرسې کوم پنډت مو مخې ته راغی، که د کوم تلویزیون یو بې سواده ووقي سره مخ شو، نو بیا یې دومره مخامخ صفتونه کوو چې سړی په خپله هم حیران شي چې دا به لا کومه بلا یادوي. د حضرت عمر (رض) دا وینا «المدح ذبح» که ریښتیا وي نو موږ، لکه د لوی اختر د ورځې قصابان، اوږدې چړې په لاس په خپلو مشاهیرو پسې ګرزو. دا هر څه پر خپل ځای، که چېرې په هدغو ویاړونو، ملي اتلانو، ملي مشرانو، باباګانو، استادانو، ستورو کې کوم یو داسې څه وویل یا وکړل چې زموږ پر ذوق برابر نه وی – که څه هم شاید د یو علمي تحلیل او منطق پر اساس وي او توجیه به هم لري – نو بیا هماغه دویم متفکر، هماغه ځلانده ستوری، هماغه درنه هستي، هماغه لوړ استعداد په خاورو هم منډو.
څه ضرورت؟
زه، له پوهاند نړۍوال پرته – چې هغه یې په زور غواړي، نورو مشرانو ته القاب نه کاروم. الفت، حبیبي، رشاد، ریښتین، غضنفر، پسرلی، دروېش، کاروان، خوشال، رحمان، حمید، وزیر محمد ګل خان ومند، امان الله، غني او…. وایم. ځکه چې زما له خوا دغو کسانو ته د القابو کارول د دوی درناوی نه دی. زه څوک یم چې د رشاد د استادۍ درجه ارزوم چې لویه ده که وړه؟ زه څوک یم چې د محمد ګل مومند د مشرۍ پر کیفیت قضاوت کوم؟
اشرف غني یوې غربي مجلې، د یوې سرسري څېړنې پر اساس د هغو کسانو په لست کې دویم یاد کړ چې خپل افکار یې په عمل کې پلي کړي وو. دا نو بیا د هغه له پاره د دویم متفکر مقام نه تثبیتوي. کېدای شي هغه ارزونه غلطه وي، غني – د ځینو شاخصونو له مخې – د نړۍ لومړی متفکر وي او دا هم کېدای شي چې د یو شمېر نورو شاخصونو له مخې همدغه متفکر د ډېرو عادي انسانانو په کتار کې ښکاره هم نه شي.
دا ثابته خبره ده چې اسدالله غضنفر د ازادۍ راډیو ژورنالیست دی او سیالان یې ورته د ادبي نقد په برخه کې په ښه سترګه ګوري. اوس که زه هر څومره ووایم چې غضنفر بې سواده دی، د هغه علمیت نه کمېږي او که هر څومره چغې ووهم چې غضنفر د نړۍ تر ټولو ستر، نابغه نقاد دی، د هغه شخصیت پرې نه لوړېږي. زما دا خبره به یوازې زما پر کوچنیتوب دلالت وکړي او بس.
نوره به خبره نه اوږدوم، را به شم د مطلب ټکي ته:
د دې پر ځای چې موږ خپل وخت یو او بل ته په ښو یا بدو القابو ورکولو ضایع کوو، ښه به دا وي چې هر څوک په هماغه نامه یاد کړو چې پرې وپېژندل شي. دا نورې اضافي خبرې ورپورې و نه تړو.