زړور او تکړه خبریال یما سیاوش چې د سیاستوالو د ننګولو جرات یې لاره، تل مې څاره. هیله مې لرله چې یوه ورځ به زه هم د نوموړي په څېر له هغو کسانو پوښتنې وکړم چې د واک په زور یې ژوند هوسا کړی او خلک یې د ستونزو په ډنډ کې پرېيښي دي. تل مې غوښتل پوه شم، کله چې له داسې پوښتنو سره چې د هېواد ترخه واقعیتونه بربنډوي، څه ته پناه وړي او څنګه خپله غوسه پټوي؛ هغه مهال چې سیاسي څېره یې د حقیقت تر سیوري لاندې پټه وي.
په خپل ذهن کې مې تل ځان په توره درېشي کې انځوراوه. تور رنګ راته د جديت، ټينګښت او وقار نښه وه. ګومان مې کاوه چې درېشي یوازینۍ جامه ده چې ما د رسنیو په چوکاټ کې لا جدي ښيي. ښايي دا تصور یو څه عجيب و او ښايي د حق او باطل د بېلولو او حقدارانو ته د حق رسول له ژورې مینې او لېوالتیا څخه راولاړ شوی و.
د ټلوېزیون پرده راته زړه راښکونکې وه او خبریالي مینه. ماته خبریال کېدل یوازې یوه دنده یا ټولنیز مقام نه و؛ بلکې د زدهکړې، حقیقت موندلو او د هغو پوښتنو د ځوابونو د لټون له شوقه ډک سفر و چې هره ورځ یې افغانستان تېر ته ټيل وهه. په ذهن کې مې د «ولې» او «څنګه» بېشمېره ریښې غځېدلې وې. داسې چې هر ځواب بیا په زرګونو نورو پوښتنو وېشل کېږي او زه یې د موندلو تږې وم. د هر حقیقت موندل به مې له وجوده ستړیا لرې کوله.
په خیالونو کې به مې ځان داسې انځوراوه چې ستړې ستومانه، خو ویښ ذهن کور ته راستنېږم. د سبا د راپور متن به مې چمتو کاوه، خپل یادښتونه به مې لیکل او شپه به مې د راتلونکې ورځې په پلان جوړولو پای ته رسوله. وروسته به مې خپلې بسترې ته پناه وړه؛ سبا او نه ختمېدونکې لېوالتیا ته؛ داسې سبا چې خلک به له یو بل حقیقت څخه خبرېږي.
توره دریشي مې په ذهن کې د انرژۍ د یوې زېرمې په څېر انځورېده؛ داسې به مې انګېرله، لکه په هغه کې چې یوه پټ ځواک نغښتی وي، داسې ځواک چې هېڅکله نه ختمېږي. شپې مې خوښېدې. د قهوې یوه پیاله به مې په لاس کې نیوله او له بالکنه به مې ستورو، سپوږمۍ، د موټرو تګراتګ او لارویانو ته کتل. همدغو به راته سکون راکاوه.
شپه خوندي نه وه، خو ارامه وه. د ورځې شور او زوږ ورو ورو چوپېده او ښار به د څو شېبو لپاره له ګډوډۍ څخه واټن اخیست. زه به په هماغه چوپتیا او ښکلا کې ډوبه وم، خپله قهوه به مې څښله او د الله شکر به مې ادا کاوه. خو کله کله د خوبونو او حقیقت ترمنځ دومره لوی واټن وي، لکه د یوه برخلیک هومره اوږد او ژور.
ټول هغه څه مې چې وویل، یوازې مې یې ارمان لاره. نن سبا نور شپه راته د ارام سرچینه نه ده؛ بلکې هغه یوازیتوب دی چې پکې خپلې اوښکې پټې تویوم. سپوږمۍ نور د ښکلا نښه نه ده؛ هغه راته د خاموشو سلګیو اورېدونکې ده او د هغو چیغو شاهده ده چې هېڅکله وا نه ورېدل شوې. کوڅې او سړکونه له هغو ارمانونو ډک دي چې د خلکو په زړونو کې بهېږي، خو د راوتلو او څرګندېدو لار نه مومي. داسې لکه د دغو ټولو خوبونو او هیلو په منځ کې مې یو حقیقت هېر کړی و: زه یوه افغانه نجلۍ یم.
هغه نجلۍ چې ورو ورو د ژوند له ډېرو پاڼو لرې کېږي. هغه نجلۍ چې یو وخت یې ځان د خلکو د کورونو د ټلوېزیون په پرده کې انځوراوه، اوس د هماغه خوب د ژوندي ساتلو لپاره له یوه ترخه واقعیت سره مبارزه کوي. افغان نجونې کله کله د خپلو خوبونه درنه بیه پرې کوي او کله کله د خوب لیدلو له حق څخه په محرومېدو. یو وخت خوشحاله وم چې خوب وینم. خوب مې د ژوند نښه بلله، خو نن هماغه خوبونه پر تلپاتې ټپونو اوښتي؛ داسې ټپونه چې په هر خواږه تصور تازه کېږي.
زه ستړې یم؛ ستړې او وېرېدلې، له دې کبله چې هسې نه په داسې یوې کورناستې نجلۍ بدله شم چې د ژوند ټوله خوښي یې یوازې د لوښو په مینځلو او د جامو په وچولو کې راټولې شوې وي. خو له دې ټولو سربېره مېلا هم په وجود کې یو څه ژوندي دي. لا هم باوري یم چې خوبونه زنداني کېدای نه شي. دروازې تړل کېدای شي، غږونه چوپ کېدای شي، فرصتونه تروړل کېدای شي؛ خو د پوهېدو، زده کړو او جوړولو شوق د هغه انسان له زړه نه شي ایستل کېدای چې لا هم هیله لري.
ښايي نن د کامرې تر شا نه اوسم، ښايي پوښتنې مې د ټلوېزیون په سټوډیوګانو کې وانه ورېدل شي، خو لا هم هماغه نجلۍ یم چې پر حقیقت ایمان لري؛ هغه نجلۍ چې پوهېږي، تر ټولو تیاره شپه هم سبا لري. ما له ټولو ستړیاوو او ارمانونو سربېره، لا هم خوبونه نه دي ښخ کړي؛ ځکه باوري یم چې یوه ورځ به افغان نجونې د خوب لیدلو لپاره نه، بلکې خپلو خوبونو ته د رسېدو لپاره حیرانې شي.
