په یاد مې دي چې د اګست پر پنځلسمه په کور کې وم او ولایت ته د چکر لپاره مې تیاری نیوه، غوښتل مو څو ورځې د پام بدلولو لپاره لاړ شو. ټول وسایل مو تیار کړي و چې ورور مې خبرونو ته سر ورښکاره کړ او ویې ویل: «کابل سقوط وکړ او افغانستان د طالبانو لاس ته ولوېد.» لاس مې ولړزېد او هغه ګیلاسونه چې په لاس کې مې و، مات شول. پر کور مو یوه مرموزه چوپتیا خپره شوه. داسې لکه ټول ارمانونه او هیلې مې چې شاوخوا راڅرخي. ذهن مې له پوښتنو ډک و او له ځانه مې دا پوښتنې کولی چې ایا د نجونو ژوند به هم د شلو کالو پخوا په څېر شي؟ ایا موږ به هم د خپلو میندو پر برخلیک اخته شو؟
ذهن مې ګډوډ و. زړه مې ډک و چې ولې خلک څه نه کوي؟ هېواد به د یوه بحران، وحشت او شاتګ پر لور روان شي. دا پوښتنه مې په ذهن کې راګرځېده او پوهېدم چې دا وار به هم ښځې او هزارهګان لومړني قربانیان وي. هغه وسایل چې د سفر لپاره مو تړلي و، پر تېښته بدل شول؛ له کابله، له خپل کوره تېښته، یوازې د دې لپاره چې زما او د خور عزت مې وساتل شي، ځکه د کورنۍ یوازینۍ لوڼې وې. مور مې وویل: «سلیمه او حدیثه هم له ځان سره یوسئ، کابل نور ورته خوندي نه دی.»
پر لاره و. کله مې چې غوښتل د موټر کړکۍ خلاصه کړم، څو تازه هوا واخلم، لیدل مې چې د کابل هوا توره او خړه ده او د ناهیلۍ بوی ترې احساسېده. نور د ټولو لپاره هیله کول، خوبونه لیدل او ارمانونه لرل سخت ښکارېدل؛ په ځانګړې توګه ما ته. ما غوښتل ډاکټره شم، خو هغه شېبه دا هیله راته توره او مبهمه ښکارېده. په اوښلنو سترګو مې د کابل ښکلا ته کتل چې نور د پخوا په څېر نه و. کابل، هغه ښار چې یوازې څو ورځې وړاندې به په شوق ښوونځي ته تلم، نور مې په خوشحالۍ نه شوای لیدلی؛ دغه ښار د ناهیلۍ څېره خپله کړې وه، د طالب څېره.
په هماغه شېبه کې چې څومره له خپلې هیلې لرې کېدم، هماغومره مې د دوام هوډ پیاوړی کېده. هوډ مې وکړ چې یوه پیاوړې نجلۍ به اوسم، تر پخوا به ډېره هڅه کوم او نه به پرېږدم چې د طالب په نوم دوښمن مې خوب وسوځوي. له هماغې ورځې مې هیلې په زړه کې وساتلې او ارمان مې هم ژوندی وساته. اجازه مې ورنه کړه چې یو داسې رژیم چې تلپاتې نه دی، ارمان مې مړاوې کړي.
هغه ورځ ټول سختې پر ځمکې ولوېدو؛ خو ما بیا ځان ودراوه. اجازه مې ورنه کړه چې څوک مې ناهیلې کړي.
