«نه پوهېږم» هماغه څه چې له کلونو راهیسې د ښځو پر وړاندې د تاوتریخوالي له امله رامنځته شوي، د ډېرو نجونو د چیغو غږونه یې په ځان کې پټ کړي دي. نه پوهېږم پر افغان ښځو او نجونو له کوم ظلم او زیاتي ولیکم؛ هغه چې په کورونو کې پرې کېږي، که له هغو بېعدالتیو چې په ټولنه کې پرې تپل کېږي؟ د افغان نجونو له کوم تر پښو لاندې شوي حقه یې ولیکم؟ د زدهکړو حق، د انتخاب حق، د ژوند حق، که د هغه ساده امنیت حق چې لا هم د ډېرو لپاره هیله ده؟
نن د هغو غمونو او د بندو سلګیو په منځ کې راګیره یم چې زړه یې راته ولکه کړی دی. له یوې خوا له خپل ځان سره په جګړه کې یم. نه پوهېږم د څه په هکله او له چا سره خبرې کوم؛ خو ناڅاپه ځان په هغه تېر کې مومم چې لا مې هم په وجود کې ژوندی دی؛ شکنجه، وهل ټکول او د ژور درک او ملاتړ اړتیا.
هره ورځ د عادي خلکو په څېر راویښېږم، ساده او ورځني کارونه کوم؛ خو اوس مې د هرې ورځې پټ شعار دا دی: له موږ یوه د راټولولو او منظمولو له کاره ستړی شوې او بله یې له ورانولو. دا هغه جمله ده چې هر ځل د تاوتریخوالي او وهلو ټکولو پر حقیقت بدلېږي.
په بېلابېلو پلمو وهل ټکول، یوازې د دې لپاره چې خپل نارینه زور ډېر وښيي او ما نوره هم ووېروي. نه پوهېږم څوک پړ دی؟ یوازې غواړم هر څه پاک او منظم وي؛ خو ورور مې برعکس کار کوي. هر وار چې ورته وایم: «دا کار مه کوه، تازه مې پاک کړی»، ځواب راکوي: «ورکه شه، له رنګه مې دې کرکه کېږي.» هر وار ورته وایم چې لږ تر لږه د هغو هڅو او زحمتونو د درناوي لپاره چې په مخکې دې کوم، دا کارونه مه کوه؛ خو بیا هم خپل کار تکراروي او وايي: «ته بې عقله یې.»
نه پوهېږم چې کومه بې عقلي مې کړې؟ ښايي بې عقلي مې په دې کې وي چې له خپل وروره تمه لرم، لږ تر لږه د غوسې او تاوتریخوالي پر مهال مې یوازې ورور نه وي، بلکې تل، په ځانګړې توګه هغه مهال چې ورته اړتیا لرم، په رښتینې مانا مې ورور وي؛ خو هغه داسې نه دی. او دا «نه دی» له ژور درده ډک دی.
کله کله کورنی تاوتریخوالی هم له همدغو ساده جملو او چلنده پیلېږي او ورو ورو زور اخلي؛ له وهلو ټکولو او ستوني څخه نیولې، د یوې ښځې تر وژلو پورې. ښايي زه او لسګونه نورې ښځې او نجونې هره ورځ په بېلابېلو پلمو د هغو کسانو له خوا شکنجه کېږي او وهل کېږي چې موږ یې پلار، ورور او مېړه بولو؛ خو د وېرې او ناپوهۍ له امله، بېغږه او په چوپتیا کې یې زغمو.
زه هم د کورني تاوتریخوالي له هغو قربانیانو یوه یم چې په چوپتیا او یوازېتوب کې کړاوونه زغمم. نن سبا ډېره یوازې یم. بدن مې له سرو او شنو چاپونو ډک دی چې ورور مې وهلې یم؛ ځینې یې د هغه د سوکونو نښې دي او ځینې نورې یې د کیبل وهلو. کله کله مې ورور له مرۍ نیسي او فشار پرې راوړي. هغه شېبه د خوندیتوب احساس نه کوم، وېره مې ټول وجود نیسي. هر وار یې چې لاسونه زما پر مرۍ راتاو شي، له ځانه پوښتم: ولې هغه څوک چې باید زما پناه ځای اوسي، وېروي مې.
پر غاړه مې د هغه د ګوتو نښې د درد او وحشت یادونه کوي. هر وار چې ځان په هېنداره کې وینم، له ځانه پوښتم: ولې یوازې له ما سره تاوتریخجن چلند کوي؟ ولې مې د وهلو ټکولو پر ځای په غېږ کې نه نیسي؟
هره شپه په ژړا ویده او د ورځې له خوا له تاوتریخوالي سره مخ کېږم. نن له بل هر مهاله ډېره ستړې یم او داسې کس ته اړتیا لرم چې پر درد مې پوه شي او ملاتړ مې وکړي. داسې احساس کوم لکه د ژوند په تیارو کې چې ډوبه یم؛ لاس مې اسمان ته نه رسي او پښې مې له ځمکې بېلې شوې دي.
