څلور کاله کېږي چې د نجونو پرمخ د ښوونځيو دروازې تړلې دي. په دې موده کې نجونې ورځې، اوونۍ او میاشتې د ښوونځيو پرانېستلو ته په تمه وې، خو څلور کاله کېږي چې لاهم همداسې تړلي دي. نجونې د دغه انتظار لامله مړاوې او زړه ماتې شوې دي. انتظار او ناهیلي د دې لامل شوې چې ډېرې نجونې پر خپلو هیلو خاورې واړوي او نور د ښوونځيو پرانېستلو خوب او خیال له ذهنه وباسي چې دا خپله یوه غمیزه ده. ځینې ناکرارې او مړاوې شوې او راتلونکې ته اندېښمنې دي او ځينو نورو بیا کسب او کار ته مخه کړې، خو دا هېڅ هم د نجونو هیله او ارمان نه دی. ورځنیو شرایطو اړې کړي چې داسې کاروبار ته مخه کړي چې خپله یې نه غواړي. موږ د سختو ورځو هېرولو او ناوړه اقتصادي وضعیت څخه د خلاصون په موخه د شاقه کارونو په ګډون بېلابېلو کسب او کارونه ته مخه کړې ده.
زه هم د هغو نجونو له ډلې یوه یم چې درې کاله د ښوونځيو پرانېستلو په تمه وم او په دې موده کې مې سختې ورځې شپې تجربه کړې دي. له درېیو کالو وروسته مې پرېکړه وکړه چې له اوسني وضعیته د خلاصون لپاره لاره چاره وګورم او انلاین کاروبار ته مې مخه کړه. سره له دې چې یو څه له خپل دغه کاره راضي یم، خو په دغه کم عاید اوسنۍ دنده مې هیله نه ده. ما غوښتل درس ووایم، پوهنتون ته لاړه شم، حقوق ووایم او وکیله شم. اوس یوې هیلې ته هم رسېدلې نه یم او هغه له لاسه وتلې بولم چې د سترګو په رپ کې پوپناه شوې.
نوره ستړې شوې یم. له دغه ډېر انتظار او محدودیتونو ستړې یم. په دې څلورو کالو کې هره ورځ په ډېرو هیلو راپاڅېدم چې ښايي نن یو ښه خبر واورم، ښايي د ښوونځيو دروازې پرانېستل شوې وي، ښايي نوره اړه نه اوسم چې په وېره او ډار له کوره ووځم، ښايي نور طالبان نه وي؛ خو هېڅ ښه خبر مې وانه ورېد.
فکر وکړئ، هغه نجونې چې تر پرونه په موسکا او لېوالتیا ښوونځي او پوهنتون ته تللې، په لاسونو کې یې کتابونه وو او هر یوې هڅه کوله چې د خپل وطن په ابادولو او پرمختګ کې ونډه واخلي، اوس د خپل جنسیت لامله په ډکو سترګو په خپلو کورونو کې بندیوانې دي. یوازې د کورونو له دیوالونو سره خپل درد شریکوي او د هرې ورځې په تېرېدو غمجنې او ناهیلې کېږي.
د ټولو ژوند په پخلي، مینځلو او پاکولو کې تېر شو او حیرانې دي چې څنګه یې ناڅاپه ژوند بدل شو. که څه هم ذهنونه او زړونه یې له پوښتنو ډک دي، زما په څېر یې په وار وار له ځانه پوښتلي چې ولې موږ؟ ولې یوازې موږ د دې لپاره چې نجونې یو، له زدهکړو او خپلو ارمانونو محرومې شوې یو؟
د اسلام دین په ګډون په ټولو ادیانو کې ویل شوي چې زدهکړه پر نارینه او ښځې فرض ده. درس او تعلیم مو حق دی. موږ هم غواړو ډاکترانې شو، ښوونکې شو، انجنیرانې شو او د ټولنې په پرمختګ کې ونډه واخلو او خلکو ته خدمت وکړو. کورناستي، خپګان، پر خپلو هیلو او تمو خاورې اړول هغه څه نه دي چې د دې خاورې نجونې یې غواړي. ټولو ته څرګنده ده چې د دې خاورې نجونې څومره زیاکښې او له وړتیاوو ډکې دي او څومره د خپلو هیلو ترلاسي لپاره هڅې کوي. کله یې له ځانه پوښتلي چې په دې څلورو کالو کې پر هغو نجونو څه تېر شوي چې وړتیاوې او خوبونه لري؛ خو له اوسني وضعیت څخه د خلاصون لار ترې ورکه ده؟
