پنځه کاله کېږي چې طالبانو د نجونو پر مخ د ښوونځیو او پوهنتونونو دروازې تړلې او له کاره د ښځو په محرومولو یې د یوه نسل راتلونکی یرغمل کړی دی. په دغو پنځو کالو کې د ښوونځیو د بېرته پرانیستلو ژمنه څو څو وارې تکرار شوه، خو هر وار د زدهکړو بیا پیل ناڅرګندې سبا ته ځنډول شوی؛ هغې ته...
که کومه ورځ د خپل ژوند په اړه کتاب ولیکم، نه پوهېږم نوم یې څه کېږدم؟ خو باوري یم چې نوم به یې «هغه څپرکي چې هېڅ چا ونه کتل»، یا «له دغو ټولو ورځو وروسته» او ښايي هم «یوازې زه» کېږدم. خو ډاډه یم چې د کتاب په پاڼو کې به داسې خبرې لیکل شوې وای چې لوستل یې...
زه په هغه کور کې لویه شوې یم چې دیوالونه یې خټين او چت یې ټيټ و. د خونې له کوچنۍ کړکۍ به مې تل د کابل اسمان ته کتل؛ داسې چې ماته به د نقاشۍ په څېر ښکاریده. په هغه ښار کې چې کله کله به یې د وېرې او ناامنۍ بوی ورکاوه، زده کړي مې و چې د...
مژده داسې مهال وینم چې خپله کوچنۍ لور پریا یې په غېږ کې ارامه ویده ده. د مژدې لاسونه د خپلې لور د کوچني بدن شاوخوا تاو شوي او کله کله یې مخ ته ګوري. په سترګو کې یې د ارام او حسرت احساس څپې وهي؛ داسې چې کله خپل ماشوم ته ګوري، هممهاله د تېر وخت یوه برخه هم...
د ژوند په جنترۍ کې چاته ته د تلپاتې پسرلي ژمنه نه ده ورکړل شوې؛ کله کله د وجود اسمان وريځ وي او کله بیا لمرین. زده مې کړل چې د دغو حالاتو بدلون د ماتې نښه نه، بلکې د ژوندي پاتېدا ثبوت دی. هغه وخت چې حوصله مې ختمه شي یا بېځوابه پوښتنې مې د لارې رڼا تیاره کړي،...
پر کومه ورځ مې چې واورېدل د نجونو پر مخ د ښوونځیو دروازې تړل شوې، ګومان مې کاوه لکه ټوله نړۍ چې راباندې ګرځي. څو ساعته یوازې یوه ټکي ته ځیر پاتې شوم او باور مې نه شوای کولی چې نور اجازه نه لرم هغه ځای ته لاړه شم چې کلونه مې ورته هڅې کړې وې. تل مې فکر کاوه...
نه پوهېږم پنځه کاله وروسته هانیه به څنګه وي، خو هغه هیلې چې په زړه کې یې لرم، لیکم یې چې دنننۍ هانیه پوه شي څه غواړم. پنځه کاله کېږي چې په کابل کې یم او هره ورځ له یوه نوي بندیز سره مخېږم. زه له دې ډېره ستړې شوې یم چې ګورم هغه څه چې باید مو لرل، نه...
زه زړوره ښځه یم؛ هغه چې په ټول وجود یې د غوره ژوند، ازادۍ او روښانه راتلونکي لپاره مبارزه کړې ده. ما خپل وطن پرېښود؛ هغه چې زما د نیکونو ټاټوبی و او د ماشومتوب او پيغلتوب ټولې خاطرې، هیلې او ارمانونه مې پکې ریښې لري. د وطن پرېښودل اسانه پرېکړه نه وه. هېڅ انسان په اسانۍ له هغې خاورې...
خاله ګلالۍ نن عمر خوړلې ښځه ده؛ هغه چې هر سهار، مخکې له دې چې د ښار اوسېدونکي له خپلو کورونو ووځي، د کابل ښار یوه ښوونځیو ته روانېږي. لاسونه یې نور د پیغلتوب کلونو توان نه لري او ګامونه یې هم د تېر پرتله ورو شوي، خو ژوند ورته د ستړیا فرصت نه دی پرېښی. هغه باید کار وکړي؛...
زه زینب نومېږم؛ هغه چې عمر مې کم دی، خو دردونه مې ډېر دي. یو وخت چې ټولو د مینې او خوشحالۍ خبرې کولې، زه له داسې غم سره مخ شوم چې د شپې مې ملګری شوی و. هر څه له هغې بېرحمې ورځې پیل شول. یوه ناوړه پېښه رامنځته شوه او له موږ یې هر څه واخیستل؛ مور او...
د امتياز څښتن: سنجر سهيل
اجرائیوي رئیس: پروېز کاوه
د کتونکې ډلې مشر: بهیر
پته: کابل، افغانستان
