اوړی تود دی او ګرمي ډېره ده. لارویان د سختې ګرمۍ له امله سیوري ته پناه وړي. داسې ښکاري چې د کابل سوځنده لمر د دغه ښار د ښځو لپاره څو برابره تود او سوځوونکی وي. د لمر تودې وړانګې د ښځو له سر تر پایه پر تورو جامو داسې لګېږي چې د تګ وس ترې اخلي. زه هم د همدغو تورو جامو لاندې داسې احساس کوم، لکه وروستۍ ساوې چې اخلم. لمر نېغ پر هغه حجاب لګېږي چې پر تن مې دی او بدن مې د سختې ګرمۍ له امله سوځي. هغه ماسک چې پر مخ مې تړلی، د ساه اخیستو لار یې راته تنګه کړې او د ساه بندۍ احساس کوم. ګامونه چټکوم، څو د کوم دېوال سیوري ته ځان ورسوم او د طالب ځواکونو او د ښار د نارینهوو له سترګو لرې، لږ تر لږه د یوې شېبې لپاره ماسک له مخه لرې کړم چې ساه مې تنګوي. خو څومره چې چټکېږم، نه سیوری مومم او نه هم د نارینهوو حضور کمېږي. د لمر تودوخه مې شېبه په شېبه په بېرحمۍ بدن سوځوي او د حجاب او ماسک لاندې مې د بدن تودوخه لا پسې لوړېږي.
ګامونه مې سستېږي او سر مې ګرځي. د ضعف احساس کوم او پر سترګو مې توره شپه راځي، خو د طالبانو له وېرې نه شم کولی خپل ماسک لرې کړم څو تازه ساه واخلم. په ټول توان هڅه کوم چې ځان ټينګه کړم او پر ځمکه ونه غورځم. څو دقیقې یې زغمم، خو پښې مې نور کار نه کوي او د تګ شیمه نه شته. په سختې ګرمۍ کې سمه نه شم تللی؛ داسې احساس کوم لکه په یو فلزي زندان کې چې بندي یم چې هره خوا یې اور بل دی. زه هم په همدې فلزي زندان کې ورو ورو سوځېږم او شېبه په شېبه مې ساه تنګېږي.
د یوه سبزي پلورنکي سایبان مې ژوند وژغوره او له بې حالۍ او لوېدو یې راوګرځولم. همدا چې سترګې مې پر سایبان ولګېدې، ژر مې ځان هلته ورسوه او له څو دقیقو وروسته مې وضعیت ښه شو. سبزي پلورونکي پر ترکارۍ او خاورینې ځمکې اوبه شیندلې وې او هماغو اوبو هوا یو څه ښه کړې وه. هغه شېبه مې داسې انګېرله لکه بیا چې ژوندۍ شوې یم.
سترګې مې یو څه رڼې شوې. د هغه سایبان لاندې مې سترګې پر هغو نارینهوو ولګېده چې د سختې ګرمۍ له امله یې پایڅې پورته کړې وې او پر خپلو جامو، سر او غاړه یې اوبه شیندلې. په داسې حال کې چې بیا غوسې سردرد کړم، له ځان سره مې وویل: دا څه بېعدالتي ده او دا څنګه عقیده او باور دی چې ښځې دې په سوځنده ګرمۍ کې یوازې د دې لپاره چې نارینه پر ګناه ککړ نه شي، ان خپل مخ هم باید په ټوکر پټ کړي، خو همدا نارینه بیا د اړتیا په وخت کې خپلې پایڅې تر هر اندازې پورته کولی شي او پر سر، غاړه او بدن اوبه شیندلی شي.
ذهن مې ګډوډ دی. سیوری پرېږدم او بیا په سخته ګرمۍ کې قدم وهم او له ځان سره وایم: راشئ، یوه شېبه د طالبانو تر واک لاندې افغانستان کې ښځه واوسئ. هغه وخت به پوه شئ چې په جهل کې سوځېدل څه مانا؛ د بدن، سر او مخ جبري پټول یعنې څه؛ د جامو له امله وژل کېدل یعنې څه؛ د جامو له امله زنداني کېدل یعنې څه؛ د جامو له امله وژل کېدل یعنې څه؛ د جامو له امله بندي کېدل یعنې څه؛ د جامو له امله سپکې سپورې یعنې څه؛ د جامو له امله شکنجه کېدل یعنې څه؛ له ساه اخیستلو محرومېدل یعنې څه؛ او زرګونه نور دردونه او کړاوونه چې افغان ښځې یې هره ورځ په ټول وجود زغمي.
دا یوازې د هغه کړاو، بېعدالتۍ او ظلم یوه کوچنۍ بېلګه ده چې ښځې یې هره ورځ زغمي؛ داسې دردونه چې ښايي هېڅکله نه ولیدل شي او نه احساس شي، ځکه دغې خاورې پر ښځو داسې ظلمونه روا ګڼلي چې ښايي په تاریخ کې یې ساری نه وي؛ د جنسیت له کبله له وژل کېدو او د ژوند له لومړنیو حقونو څخه تر محرومېدو پورې.
