زموږ د واقعي ژوند داستان

خُسر یې د کوژدې په لومړۍ ورځ ۹ لکه افغانۍ ولور ایښی ؤ، د ځوان وس نه رسېده، نو له ملګرو سره دوبۍ ته لاړ چې هلته یې وګټي او خپل ناموس پر کور کړي، درې کاله وروسته چې وطن ته راغی، خُسر ته یې د واده وړاندیز وکړ خو خسر یې رد کړ، ځوان د نهه لکه ولور د پوره کولو لپاره بله ایله نه لرله، د وسله وال پوځ لیکو ته لاړ، یو کال وروسته لیرې غونډۍ ته خېژي او خپلې کوژدنې ته زنګ کوي چې خپل یو کلن معاش مې هم ساتلی او د پوستې ملګرو سرتېرو ژمنه راسره کړې چې خپله یوه یوه میاشت تنخوا راکوي او په دې سره دې د پلار نهه لکه ولور پوره کېږي نو روانه اونۍ کور ته درځم او واده کوو، کوژدنې یې منفي ځواب ورته ورکړی چې د ټول ولور له پوره کېدو پرته مې پلار واده نه درکوي، یو دوه میاشتې نورې هم صبر وکړه، سرتېري په ژړغوني غږ تلیفون بند کړی او بېرته خپلې پوستې ته ننوتی، د ماسخوتن د لمانځه پر مهال یې د لغمان په الیشنګ کې پر پوسته ظالمانه برید کېږي او دا ارمانجن سرتېری ځوانیمرګ کېږي.
جنازه یې کور ته لېږدوي، سترګې یې لکه د تازه غوړېدلې غوټۍ خلاصې پاتې دي، مور او خویندو یې خُسرګنۍ ته وړاندیز کړی چې د ځوانیمرګ شهید د وروستي دیدن لپاره یې کوژدنې ته اجازه ورکړي چې د هغه خلاصې سترګې هم په وروستي دیدن سره پټې شي خو هغوی انکار کوي او دغه ځوان له یوې نړۍ ارمانونو سره د لحد تورو خاورو ته وړل کېږي. د هغه د مړینې په دوهمه اونۍ یې کوژدنه د خسرګنۍ له خوا په ۱۵ لکه افغانۍ ولور، بل کس ته ورکول کېږي.
دا زموږ د یوې خپلوانې په ماماګنۍ کې تېره شوې تازه پېښه ده. پر موږ چې د تیږو باران نه کېږي باید شکر وباسو، موږ تر خپلې وسې ظالمان یؤ.