یوازې ۱۵ کلنه وه؛ سهار به چې مور پرې غږ کاوه، لا به خوبولې وه، کله به په غوسه له ځایه پاڅېده او کله به مخکې له دې چې مور پرې بیا غږ وکړي، ویښه شوې به وه. تورې جامې به یې واغوستې او سپین ټيکری به یې پر سر کړ، کتابونه به یې په بکس کې کېښودل او ښوونځي ته به روانه شوه، بې له دې چې وپوهېږي همدا عادي تګ راتګ به یې یو وخت د ژوند لوی ارمان شي.
د سحر لپاره ښوونځی د عادي ژوند یوه برخه وه؛ لکه د سهار چای، جامې اغوستل او له کوره وتل. نقاشي یې خوښېده. یو ورځ یې په کتابچه کې یوه زرغونه لار رسم او په پای کې یې ځان په شنو جامو کې انځور کړ. مور یې ورته وویل: «شاوخوا دې هم زرغون دی او کمیس هم.» سحر وخندل او ویې ویل: «پوهېږې، مانا یې څه ده؟» مور یې وویل: «یعنې زرغونه به شې او خپلې هیلې ته به ورسېږې.» سحر وویل: «او مورې؛ زه غواړم قاضۍ شم، لکه پلار مې چې څارنوال شوی.»
هغه مهال یې هیلې ساده وې؛ ښوونځی، پوهنتون، قاضي کېدل او د راتلونکي جوړول. کله به یې د ریاضي له ازموینې ویره لرله، یو نیم سهار به یې غوښتل لږه نوره هم ویده شي، له ټولګیوالو سره به یې خندل او د ښوونکو او راتلونکي په اړه به یې خبرې کولې؛ لکه هره بله ۱۵ کلنه نجلۍ.
ګومان یې کاوه سبا به هم ښوونځي ته ځي، بل سبا به هم، راتلونکې میاشت او راتلونکی کال به هم؛ خو د اګست ۱۵مه د هماغه عادي «سبا» پای و، داسې چې هېچا فکر نه کاوه داسې ورځې به راشي.
سحر په لومړیو کې ګومان کاوه چې د ښوونځیو رخصتي به یوازې څو ورځې دوام وکړي؛ بیا یې وویل څو اوونۍ، بیا راتلونکې میاشت او وروسته راتلونکی کال؛ خو ورځې، میاشتې او کلونه تېر شول او پنځه کاله پوره شول.
۱۵ کلنه سحر اوس ۲۰ کلنه شوې ده. مور یې وايي چې قد یې لوړ شوی، غږ یې بدل شوی او پیغله شوې، خو خپله سحر لا هم د ۱۵ کلنۍ د هماغو ورځو ترمنځ په یو ځای کې ایساره پاتې؛ همدا چې د ښوونځي نوم واوري، بیا ۱۵ کلنه شي، زړه یې خپه شي، ستونی یې ډک شي او هیله وکړي چې یو سهار بیا په ټولګي کې کېني، ان که هغه د ریاضي ټولګی وي. خو د هغې له هیلو بهر خلک وايي: «۲۰ کلنه شوه، پیغله شوه، د واده وخت یې دی… .»
سحر یوازې یوه نجلۍ نه ده؛ هغه د هغو زرګونو ۱۵ کلنو نجونو استازې ده چې په دغو پنځو کالو کې ۲۰ کلنې شوې، د هغو زرګونو ۱۶ کلنو نجونو چې ۲۱ کلنې شوې او د هغو زرګونو ۱۷ کلنو چې ۲۲ کلنې شوې؛ هغه چې یوازې له ښوونځي نه دي محرومې، بلکې د ماشومتوب، تنکۍ ځوانۍ، انتخاب او راتلونکي یوه برخه هم ترې تروړل شوې؛ ځینې د کمعمره او جبري ودونو قرباني شوې، ځینې کډوالې شوې او ځینې لا هم له هغو کتابونو سره چې دوړې پرې پرتې دي، د ښوونځي د دروازې د پرانیستل کېدو په تمه دي.
هر وار چې د سحر په څېر نجونې وینم، یوه پوښتنه راسره وي: که یوه ورځ دا د ښځو ضد افراطیت د افغانستان له برخلیکه ووځي، د سحر په څېر نجونو برخلیک به څنګه وي؟ ایا د هغوی له لاسه تللي پنځه کاله بېرته ورګرځول کېدای شي؟ که د سحر په څېر نجونې به بیا ۱۵ کلنې شي؟
ښوونځی یوازې دروازه نه ده چې تړل شوې؛ د دغې دروازې تر شا د میلیونونو انسانانو د ژوند کلونه پاتې دي.
سحر ۲۰ کلنه شوې، خو د ۱۵ کلنۍ ژوند فرصت یې له لاسه ورکړی؛ افسوس پر هغه جهل چې کله د یوې ټولنې پر برخلیک واکمن شي، ماشومان لویوي، بې له دې چې اجازه ورکړي ماشومتوب تجربه کړي.
د سحر په څېر نجونې پېغلې شوې، خو ارمانونه یې د ښوونځیو د تړلو دروازو تر شا دي.
