نږدې ماښام دی او ساړه دي. د لمر وړانګې په تورو لوګيو کې پټې دي. د لوګیو له کبله د کوڅې بل سر نه لیدل کېږي. مبایل راباسم څو ثبت شوی غږ پیدا کړم چې زرفشان راته د کور پته ویلې وه. د غږ له اورېدو وروسته ډاډه شوم چې لار مې غلطه کړې نه ده. د هرات ښار په یوه سیمه کې د لوکسو او څو پوړیزو کورونو ترمنځ یوې ژېړې او زړې دروازې ته مې پام شو؛ خټين او فقیرانه کور چې پر زرفشان د تاوتریخوالي او کړاو شاهد پاتې شوی دی.
۳۸ کلنه زرفشان (مستعار نوم) چې له واده یې اتلس کاله تېر شوي، څلور اولادنه لري. دا اتلس کاله یې له هغه نارینه سره ګډ ژوند کړی چې تل یې پرې ظلم کړی او په فزیکي توګه یې ډېره ربړولې ده. څېره یې اوس د تاوتریخوالي له کبله پنځوس کلنې ښځې ته ورته شوې. غواړي د خپل کړاو په هکله وغږېږي؛ څو وارې غواړي پیل یې کړي، خو اوښکې یې خبرو ته نه پرېږدي.
څو دقیقې ژاړي. کوچني ماشومان یې هم وېرېدلي. خپلې مشرې لور ته اشاره کوي څو خپله خور او وروڼه بلې کوټې ته بوځي څو هسې نه هغوی هم په ژړا شي. له څو شېبو اوښکو تویولو وروسته په خبرو پیل کوي: «که زه خوش بخته وای، باید د زېږون پر مهال مړه شوې وای، خو په افغانستان کې نجلۍ د خپلو کړاوونو لیدلو ته ژوندۍ پاتې کېږي، زه هم د کړاو ګاللو لپاره نړۍ ته راغلې یم. له هغې ورځې مې چې د نکاح سپینې جامې په تن کړي او پلار مې ملا راتړلې، ښه ورځ مې نه ده لیدلې. چېرته شکایت وکړم؟ له چا مرسته وغواړم؟»
د ټيکري په پېڅکې خپلې اوښکې پاکوي او په کوت کوت لاسونو راڅخه غواړي چې چای وڅښم. د چای بخار د خونې په یخې فضا کې خپریږي. هغې د زاړه پرش یوې څنډې ته کتل او بېاختیاره په فکر کې ډوبه وه. ناڅاپه پورته کیږي او وایي چې باید د خپل مېړه له راتګ مخکې خپل دردونه او کړاوونه بیان کړي. غاړه تازه کوي او وايي: «زه اووه خویندې لرم او یو ورور. کله چې ریبار راغی، ما ونه منل، ځکه هم مې نه پېژندل او هم مې له اخلاقي پلوه د مېړه له کورنۍ سره ورته والی نه لید. پلار مې زما له رضایت پرته زه ورکړم. له واده څو ورځې وروسته مې مېړه زه د خپلې وریندارې له زوی سره د خبرو کولو په پلمه ووهلم او ویل یې چې نور حق نه لرې له کوم هلک سره خبرې وکړې.»
هغې په ویرې او درد د کیسې پاتې برخه وکړه او ویې ویل چې له لومړي ورځې تر نن پورې یې ډېر تاوتریخوالی لیدلی دی. له یوه بدګومانه او خودخواه کس سره اتلس کاله ژوند هغه سزا ده چې د پلار د جبري پرېکړې له امله یې پرې کوي. په خپل لاس لستوڼې پورته کوي او د وهلو هغه نښې راته ښکاره کوي چې لا یې هم پر بدن پاتې دي. نوموړې د خپل مقاومت او دوام لامل داسې بیانوي: «څو ځله مې هڅه وکړه چې طلاق واخلم، خو هر ځل چې د خپلو اولادونو په اړه فکر کوم، بېرته شاته کېږم. هیڅ ملاتړ نه لرم؛ پلار مې موږ خويندې د اضافي بار په توګه ګڼلې یو او ژوند یې راته تباه کړ. زه نه شم کولی خپلې لوڼې د داسې سړي تر سیوري لاندې یوازې پرېږدم لکه زما مېړه. هغه د ځناور په څېر دی. بله دا چې چیرته لاړه شم او شکایت وکړم؟ هېڅ بنسټ نه شته، هر ځای طالبان دي او چېرته د یوې ښځې خبرې ته ارزښت ورکول کېږي؟»
لا یې خبرې ختمې نه دي، خو د هر غږ په اورېدو له ځایه پورته کېږي او د حویلي دروازې ته ګوري چې هسې نه مېړه یې راشي او هغه د کیسې او شکایت په حال کې وویني. ښکاره ده چې ویره یې دومره پر وجود خپره شوې چې خبرې یې ټوټه ټوټه او ګډوډې دي. هره شېبه اندېښمنه وي چې هسې نه مېړه یې راننوځي او بیا یې ووهي.
د مېړه د راتګ له وېرې مخه ښه کوي؛ سره له دې چې د خبرو لپاره ډېر څه لري. زه له زرګونو نورو پوښتنو او اټکلونو سره خپله لاره نیسم. زه چې یوازې یوه شېبه اورېدونکی وم، خو زرفشان هغه ټول دردونه په خپل ژوند کې تېر کړې دي. رښتیا هم، زموږ د ښځو له وجوده څومره وېرونکې چوپتیا قرباني اخلي.
