د ژوند په جنترۍ کې چاته ته د تلپاتې پسرلي ژمنه نه ده ورکړل شوې؛ کله کله د وجود اسمان وريځ وي او کله بیا لمرین. زده مې کړل چې د دغو حالاتو بدلون د ماتې نښه نه، بلکې د ژوندي پاتېدا ثبوت دی. هغه وخت چې حوصله مې ختمه شي یا بېځوابه پوښتنې مې د لارې رڼا تیاره کړي،...
پر کومه ورځ مې چې واورېدل د نجونو پر مخ د ښوونځیو دروازې تړل شوې، ګومان مې کاوه لکه ټوله نړۍ چې راباندې ګرځي. څو ساعته یوازې یوه ټکي ته ځیر پاتې شوم او باور مې نه شوای کولی چې نور اجازه نه لرم هغه ځای ته لاړه شم چې کلونه مې ورته هڅې کړې وې. تل مې فکر کاوه...
نه پوهېږم پنځه کاله وروسته هانیه به څنګه وي، خو هغه هیلې چې په زړه کې یې لرم، لیکم یې چې دنننۍ هانیه پوه شي څه غواړم. پنځه کاله کېږي چې په کابل کې یم او هره ورځ له یوه نوي بندیز سره مخېږم. زه له دې ډېره ستړې شوې یم چې ګورم هغه څه چې باید مو لرل، نه...
زه زړوره ښځه یم؛ هغه چې په ټول وجود یې د غوره ژوند، ازادۍ او روښانه راتلونکي لپاره مبارزه کړې ده. ما خپل وطن پرېښود؛ هغه چې زما د نیکونو ټاټوبی و او د ماشومتوب او پيغلتوب ټولې خاطرې، هیلې او ارمانونه مې پکې ریښې لري. د وطن پرېښودل اسانه پرېکړه نه وه. هېڅ انسان په اسانۍ له هغې خاورې...
خاله ګلالۍ نن عمر خوړلې ښځه ده؛ هغه چې هر سهار، مخکې له دې چې د ښار اوسېدونکي له خپلو کورونو ووځي، د کابل ښار یوه ښوونځیو ته روانېږي. لاسونه یې نور د پیغلتوب کلونو توان نه لري او ګامونه یې هم د تېر پرتله ورو شوي، خو ژوند ورته د ستړیا فرصت نه دی پرېښی. هغه باید کار وکړي؛...
زه زینب نومېږم؛ هغه چې عمر مې کم دی، خو دردونه مې ډېر دي. یو وخت چې ټولو د مینې او خوشحالۍ خبرې کولې، زه له داسې غم سره مخ شوم چې د شپې مې ملګری شوی و. هر څه له هغې بېرحمې ورځې پیل شول. یوه ناوړه پېښه رامنځته شوه او له موږ یې هر څه واخیستل؛ مور او...
سلام پنځه کاله وروسته محدثې ته... نه پوهېږم کله چې دا لیک لولې، چېرته یې، څه احساس لرې، شاوخوا دې څنګه خلک دي او ژوند له ننه څومره توپیر کړی؛ خو پر یو څه پوهېږم: هغه نجلۍ چې دا لیک درته لیکي، لوی ارمانونه لري. زه، نننې محدثه، لا د لارې په سر کې ولاړه یم. ښايي ډېر څه سخت...
داسې مهال چې ګڼ انسانان د ژوند له اندېښنو، محدودیتونو او ستونزو سره لاس او ګرېوان دي، کله کله مې یوه ساده پوښتنه ذهن بوختوي: له ټولو ترخو تجربو سره سره، بیا هم څه د خوښولو لپاره شته؟ ښايي د دې پوښتنې ځواب په سترو پېښو کې نه وي؛ ښايي د ژوند په کوچنیو شېبو کې وموندل شي؛ په هغه...
۱۹۸۷ میلادي کال و او سخته یخني وه؛ داسې یخ چې یوازې د هوا او موسم له امله نه و، بلکې د هغه هېواد له حالته راولاړېده چې د جګړې په اور کې له منځه تللی و. ورور مې پنځه کاله په چکسلواکیا کې تېر کړي و. په ټول وس یې انجنیري ولوسته دا هیله یې روزله چې د خپل...
سلام، هغې طاهرې ته چې د ټولو ناهیلیو له تله تر دې ځایه رسېدلې یې. نه پوهېږم، کله چې دا لیک لولې، چېرته به یې؛ د ښکلي سیند پر غاړه به ناسته یې او له طبیعته به خوند اخلې او د ګلونو عطر به تنفس کوې، که به په یوه کتابتون کې ناسته یې، هغه ځای چې چوپتیا یې یو...
د امتياز څښتن: سنجر سهيل
اجرائیوي رئیس: پروېز کاوه
د کتونکې ډلې مشر: بهیر
پته: کابل، افغانستان
